"Πειρατικόν"

 Είναι τελικά τόσο απλή η ευτυχία…

Ένα φςςςς… και το καραβάκι  ανοίγεται στον ορίζοντα, πειρατής στιγμών.

Αυτές τα πολύτιμα πετράδια της ζωής. 


Ξέρουν οι πειρατές.

Σφηνάκι

Έτσι, 

γιατί μου αρέσει πολύ....

Νίκος Ξυδούς, Η ωραία κοιμωμένη

Φορ-οι-τός ουρανός

Κάθε επιλογή ένας φόρος. Κάθε  πράξη ο ΦΠΑ… Και το εισιτήριο έτοιμο.

Αερόστατο το μέσο. Το βρήκα μεσούντος του κατακαλόκαιρου στο διάβα μου, συμπτωματικά (;)ένα απόβραδο που η ευφορία έκανε καλή παρέα με την προσωπική μου εφορία και αρχίσανε τους ισολογισμούς...  

 Ανέβηκα. Μμμ… είναι ωραία από ψηλά. Μοιάζουν όλα απλά. Όπως κάθε τι φυσικό που δεν έχει εκφυλιστεί. Που αφήνεται στο πρίμο αγέρι και τραβά λεύτερο την πορεία του.

 Παίρνω αγκαλιά το στίχο.
Οι δικές μου λέξεις περισσεύουν.

Σιγά...

Μιζέρια;;;
Συγγνώμη, δε θα πάρω.
Γιγαντώνομαι και απαντώ :
"ΟΧΙ"...

Και επειδή μ' αρέσουν τα παιχνίδια, αλλάζω τα αρχικά και τα κάνω κατάδικά μου:

                         Το Μ το δίνω στη Μαγεία

                          Το Ι στο Ιστίο ενός καραβιού

                          Το Ζ στη Ζωή

                          Το Ε στον Έρωτα για τα ταξίδια και τα μαγικά της

                          Το Ρ στη Ροή που έχει το γάργαρο καθαρό νερό

 Και πάλι το        Ι, αυτή τη φορά στην Ιλαρότητα που κουβαλά ένα πηγαίο, αβίαστο χαμόγελο έτοιμο να ανδρωθεί σε γέλιο

Μου μένει ένα    Α, αααα, αυτό ανήκει στην Ανάσα, όχι τη βαθιά, εκείνη την άλλη  που λυτρώνει, εκείνη που την αναδεύει το φρέσκο πολύ πρωινό θαλασσινό αγέρι και τη χαρίζει στην ανατολή...Μμμμ...  Άλα (ς)!