Μετά τη βροχή

Γυρολόγος των σημείων.Κυνηγός δροσοσταλίδων. Δε θέλω να αλλάξω. Αυτή είναι η ισορροπία μου. Αυτή και η στίξη των στιγμών μου. Πάντα φυλώ στην τσέπη μια χούφτα θαυμαστικά.Για να μπορώ πάντα να βρίσκω το δρόμο να γυρίσω.Σε μένα.

Ένα μικρό οδοιπορικό μου μετά τη βροχή...

true colours

Τα αληθινά χρώματα των ανθρώπων γυρεύω.
Γιγαντώνονται στο χρόνο οι σκιές «ντυμένων φίλων». Καλοραμμένα τα κοστούμια της κάθε εποχής τους, μα θαμπά. Ήλιος θρασύς ο χρόνος. Όλα τα φανερώνει. Καυτός. Δεν αντέχει στο φως του στόφα δεύτερης ποιότητας. Ξεθωριάζει.
Μόνο τα αληθινά χρώματα των ανθρώπων γυρεύω. Τα γνώρισα. Τα ξεχωρίζω πια.
Την καθαρότητα ενός «ιουλιανού» πουκάμισου.
Το ακατέργαστο γέλιο της γιαγιάς Στάλλης στη φωτογραφία, που μου το χάρισε σήμερα στην πρώτη μου εκδρομή, μετά από μήνες.

Του φρέσκου μπουμπουκιού που σκάει στο κλαδί της μαμάς μηλιάς.

Χρώματα αληθινά όπως αυτά που εναλλάσσονται καθώς γλιστρά ο χρόνος στις επιφάνειες του μπαλκονιού μου, όταν εκεί στριμώχνω τις μικρές μου αποδράσεις, και χτίζω μικρές φωλιές για τις σκέψεις μου.

Της ανατολής

Της δύσης

Του νοτιά

Της βροχής

Της λιακάδας που ερωτοτροπεί με το υγρό στοιχείο

Εύχομαι σε κάθε περαστικό που ξαποσταίνει σε τούτο το κατώφλι να αξιωθεί αλήθεια και ομορφιά। Και ας είναι αυτές οι μέρες αν όχι η αιτία, τουλάχιστον η αφορμή. Αλλά και σε όσους έχουν βρεθεί κατά καιρούς σε τούτα εδώ τα μέρη και έχουμε καιρό να ειδωθούμε, το ίδιο δυνατά στέλνω τις ευχές μου. Μοιάζει λίγο υπερβολικό, όμως εκεί είστε πάντα, σας συναντώ όταν φυσάει το αγέρι την κόκκινη μου ομπρέλα και εκείνη προβάρει ασταμάτητους στροβιλισμούς. Το κουβάρι της σιωπής μου δεν συναντά στην άλλη του άκρη τη λήθη.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Ανάποδα... Νο 1

Τι κι αν το Μάη τον έπιασα πιο πριν;

Τι κι αν ανοίγω την ομπρέλα μου με λιακάδα και καταγάλανο ουρανό;

Τι κι αν κάποτε η ομπρέλα μου χρειάζεται τη δική της ομπρέλα,

να ξαποστάσει κάτω από τον ίσκιο φύλλων νεογέννητων;

Τι κι αν τον τελευταίο καιρό ένιωθα ότι ο οίστρος μου μου γύρισε την πλάτη;

Μερικές φορές, όταν βλέπεις τα πράγματα από απόσταση,

μπορείς να ακούσεις καθαρά μέσα στην ησυχία. Είναι ψιθυρίσματα πορείας,

το μονοπάτι είναι εκεί,

περιμένει να το διαβείς και να σκίσεις τη σιωπή με το τραγούδι σου.

Πρωτομαγιά σήμερα και η βροχή ασταμάτητη!

Υπέροχο το τραγούδι της, μοναδική η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα!

Καλό μήνα σε όλους!

Αποχαιρετώντας το χειμώνα

Σε λίγο εκπνέει –τουλάχιστον ημερολογιακά- ο φετινός χειμώνας….
Πριν λίγα χρόνια ορκιζόμουν ότι μου αρέσει μόνο το καλοκαίρι ως εποχή.
Αλλά είχα άδικο.

Η κάθε εποχή σου χει φυλαγμένα δώρα… Σίγουρα, αν έχεις πρόχειρη τη στλεγγίδα σου για να ξύσεις τη σκόνη του κόσμου από το κορμί της μνήμης σου , αν αποδιώξεις το βλέμμα από τον γοργόνειο καθρέφτη – παγίδα του που σε απολιθώνει, θα μπορέσεις να πιάσεις το μίτο γερά στα ακροδάχτυλά σου και να τα δεχθείς με ευγνωμοσύνη.

Ομίχλη.Μυρωδιά από ξυλόσομπες και τζάκια. Από νοτισμένα φύλλα και ευλογημένο από τη βροχή χώμα.

Χνώτα ζεστά μέσα σε μάλλινα κασκόλ και κόκκινα μάγουλα.
Διάθεση για αγκαλιά… Κοντά σε ξύλα που τριζοβολούν.

Μανίκια ξεχειλωμένα που κρύβουν τα μισά σου δάχτυλα.

Κάστανα και σαλέπι.

Φιγούρες σκυφτές, βιαστικές , βέλη στην ματιά.

Το γκρι, το μαύρο και κόκκινα σημάδια στίξης…

Η αγριάδα της θάλασσας και οι πλείστοι θησαυροί της, εύκολα λάφυρα για λίγους όμως, που ξέρουν να βαδίζουν και να ανιχνέυουν την άμμο του χειμώνα…

Ένας ακόμη δικός μου χειμώνας.

Διαφορετικός από τον περσινό. Και από τον προπέρσινο.

Πιάνω τα κρόσια του να γυρίσει το γαιτανάκι των εποχών.

Είναι μέρες τώρα που τη βλέπω σαν καλημερίζω το πρώτο φως της μέρας από το πίσω παραθύρι του σπιτιού μου.
Μια μυγδαλιά μικρούλα, που κεντά κάθε μέρα και από ένα καινούριο ανθάκι στο φουστάνι της, δώρο στο θεό της!!!!
Βελονιά βελονιά τα κατάφερε. Και σήμερα μου φάνηκε πως χόρευε το νυφικό χορό της.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο δάσκαλος μας ζήτησε να γράψουμε στο «Τετράδιο Εργασιών» έκθεση με θέμα: «Μιλώ σε μια ανθισμένη μυγδαλιά».
Και άλλα τόσα από εκείνες τις γραμμές του Καζαντάκη: «Ρώτησαν μια μυγδαλιά τι σημαίνει θεός. Και εκείνη άνθισε».

Λίγες ώρες μένουν ώσπου να γυρίσει το ημερολόγιο στην 1η Μαρτίου. Κι ας λένε ότι από 21 του μάρτη μπαίνει η Άνοιξη. Το θέμα είναι πότε ακούγεται ο πρώτος χτύπος της καρδιάς της αντίλαλος στα σπήλαια της ακοής μας…

Πέρισυ έλαβα ένα μήνυμα, στα πρώτα πρώτα λεπτά της 1η ςΜαρτίου:
"Χειμώνας τέλος. Αρχή Άνοιξης." Ήταν μες στη δωρικότητα του από τα ωραιότερα μηνύματα που έχω λάβει. Από τις φορές που οποιαδήποτε άλλη φράση θα έμοιαζε αμπελοφιλοσοφία….

Φέτος λίγο πιο πριν, ακολουθώ μια πυγολαμπίδα που τρύπωσε ανέλπιστα στο σπιτικό μου. Με βήματα σταθερά ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά προς τη σοφίτα του μυαλού μου.
Εκεί απιθώνω τα ακριβά μου. Εκεί τα πριν. Εκεί τα τότε. Εκεί το χθες. Πλάι στο μπαουλάκι που έχω κλειδωμένες δυο σταλαματιές καλοκαιριού και μιαν αχτίδα ήλιου. Κάτω από τον φεγγίτη όπου λιάζονται τα όνειρά μου κάθε που το φως νικά τα σύννεφα…. Εκεί, εκεί φωλιάζουν και τα μετά μου…

Εκεί και «το αμύγδαλο του κόσμου

βαθιά κρυμμένο και παραμένει αδάγκωτο.

Μυριάδες δυνατότητες φρικιούν γύρω μας

κι ούτε που καθόλου εγγίζουμε οι ηλίθιοι»

(Οδ. Ελύτης, Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας).

Ανοίξτε την παλάμη σας…Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαθιές χαράδρες της γεωγραφίας της είναι έτοιμο να καρπίσει το αμύγδαλο του κόσμου….

-------------------------------------------------------------------------------------------------

1)Το τραγούδι πιο πάνω, γραμμένο από ένα νέο παιδί ,τον Νικόλα Μεταξά και τραγουδισμένο από τη νεαρή αδερφή του Χριστίνα, το έχω λατρέψει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα… Μη με ρωτήσετε γιατί. Είναι βλέπετε εκείνη η πυγολαμπίδα…
2)Οι φωτογραφίες (εκτός από τη μυγδαλιά της γειτονιάς μου και την τελευταία) είναι τραβηγμένες από πρόσφατη εκδρομή στο Ελατοχώρι Πιερίας.

Ευχάριστο ξάφνιασμα!

Πλέον το ξέρω. Μόνο εκεί μπορώ να αποτοξινωθώ. Μόνο εκεί να αποφορτιστώ.
Να αδειάσω και να ξαναγίνω παιδί.Να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να οπλιστώ. Στη φύση. Εκεί όπου η αρμονία σου χαρίζεται χωρίς κόπο,
σε διδάσκει, σε οδηγεί, σε διαπερνά...Εκεί όπου όλα τα πλάσματα έχουν θέση, εκεί είναι κρυμμένα τα μυστικά.
Το χωριουδάκι μας είναι πλέον το καταφύγιό μου. Ήταν προγραμματισμένο, με την πρώτη ευκαιρία να περάσουμε λίγες μέρες εκεί, έστω και τρεις. Να μας χαρίσουμε λίγες χαλαρές οικογενειακές στιγμές. Μακριά από οτιδήποτε δήθεν και επιμελημένο. Στην απλότητα της φυσιογνωμίας του, που επιμένει να τη διατηρεί ανόθευτη.
Αυτή τη φορά όμως μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ήδη από τη διαδρομή χορεύανε στην ατμόσφαιρα λευκές στολισμένες νιφάδες. Το χωριό μας υποδέχτηκε ντυμένο στα λευκά!

Σημείο αναφοράς το πλατάνι που φύτεψε ο προπάππος μου ο Παναγιώτης.

Ο δρόμος είχε αρχίσει ήδη να γδύνεται το γκρι του...

Και τα κλαδιά να υποκλίνονται στην αλλαγή!

Καθώς περνούσε η ώρα, όλα άρχισαν να μεταμορφώνονται...

Να μπερδεύονται με το λευκό τα χρώματα

Σε χτυπητές αντιθέσεις

Ή σε λεπτομέρειες

Ούτε κουβέντα να αφήσουμε τις βόλτες και το τσούξιμο στο πρόσωπο...

Λες και τα βλέπαμε όλα πρώτη φορά....

Τις γειτονιές

Την πλατεία του χωριού

Τα δρομάκια

θέλαμε να παγώσουμε το χρόνο, στην αρχή σαν κλέφτες στο παραμυθένιο σκηνικό

Και μετά, όταν τα βήματα άρχισαν να βυθίζονται απαλά στο αφράτο χιόνι

Νιώσαμε επίσημοι προσκεκλημένοι στη γιορτή,

Και ήρθε το λευκό του παιδικου ενθουσιασμού να μας επισκεφθεί

Και να αρθρώνει ονειράκια

Για το καλυβάκι όπου θα θέλαμε να ζούμε, όπως παλιά...

Με σοφίτες, όπως στο μικρό σπίτι στο λιβάδι. Κάθε φως που θα κλείνει και μια καληνύχτα...

Για τον κήπο μας που θα αλλάζει χρώματα με τις εποχές

Και την ξυλόσομπά μας που θα φωτίζει από το πορτάκι της

Και μεις φορώντας τα τερλίκια μας θα κοιτάζουμε έξω από το παράθυρο

αγκαλιά με ένα βιβλίο ή πλέκοντας με το βελονάκι εσάρπες και σκουφιά

Αφήνοντας τη Λίζα, το μικρό μας χιονάνθρωπο να φυλάει το σπιτικό

Παρέα με άλλους χιονανθρώπους της γειτονιάς

Κι όταν η νύχτα θα έρχεται απαλά να απλώσει το σκέπασμά της θα αρχίζει και πάλι το παιχνίδι των αποχρώσεων....

Όχι, δεν είμαι αιθεροβάμων...

Για όσο κράτησε, η επιστροφή σε χρωματισμούς λευκούς και σε αισθήσεις παιδικές μου έκανε καλό. Μια μικρή χειρολαβή ήταν, μια πηγή δύναμης για όσα εν ψυχρώ έρχονται να μας πληγώσουν. Και μια γενναία δόση ομορφιάς για να μπορείς να αντέξεις την ασχήμια.

Για όσο...

Σημ. Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στο "δρομάκι" που λατρεύει το χωριό της και είναι πολύυυυυ περήφανη γι' αυτό!