Φίλοι, λιακάδα στην ψυχή....

Ξύπνησα πρωί πρωί χθες. Μύρισα τα φρέσκα λουλούδια στο βάζο μου,
και μοιράστηκα τις πρώτες μου κουβέντες με τα γεράνια που άρχισαν να φουντώνουν στο μπαλκόνι μου.Τους κέρασα και λίγο καφεδάκι, επηρεασμένη από την καλή μου Αλκυόνη τις τελευταίες μέρες.

Όχι, δε μου σάλεψε, τουλάχιστον, έτσι μου βεβαιώνει το οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον.
Απλώς ήταν η τόση η χαρά μου, που είχα και περίσσευμα!
Και η χαρά της προσμονής, είναι αλλιώτικη χαρά…

Όπως και η χαρά της συνάντησης με ανθρώπους που λάμπουν θετική, ευεργετική ενέργεια.
Ηρθαν οι φίλοι μου χθες, η Ειρήνη και ο Πάνος, να με επισκεφθούν. Δεν ήρθαν από την Αφρική, μια ώρα δρόμος είναι πια η Θεσσαλονίκη, αλλά εμένα μου λέτε;;;;
Σάμπως είναι εύκολο με τόσες υποχρεώσεις ;

Η Ειρήνη. Ίδια λακάδα καλοκαιρινή! Ιουλιάτικο πουκάμισο φοράει το χαμόγελό της, ακόμη και μες στο καταχείμωνο. Η Ειρήνη. Μια τεράστια αγκαλιά, μόνιμα ανοιχτή για εκείνους που αγαπά! Και ο Πάνος, διακριτικός, ήπιος, με ένα πρόσωπο καθαρό, από εκείνα που κανένα ίχνος σκοτεινιάς δε θα τολμούσε να τρυπώσει. Πάντοτε παρατηρώ τους ανθρώπους στην περιοχή γύρω από το στόμα, όταν είναι χαλαροί. Οι φυσικές ρυτίδες έκφρασης γύρω από τα χείλη αποκαλύπτουν πάντοτε στάση ζωής. Είναι λίγοι εκείνοι που οι άκρες των χειλιών κυρτώνουν προς τα πάνω σχηματίζοντας ένα μόνιμο χαμόγελο, σαν τατουάζ. Ενας από αυτούς και ο Πάνος.

Ήπιαμε στο μπαλκόνι το καφεδάκι μας, απολαύσαμε ψαρομεζέδες σε γνωστά μας μέρη και τεμπελιάσαμε κάτω από τον Απριλιάτικο ήλιο απολαμβάνοντας το καφεδάκι μας. Περπατήσαμε νωχελικά στην παραλία, απλώνοντας τις ψυχές μας στα ψαροκάικα που ετοιμάζονταν για πυροφάνι, να τις στεγνώσει ο ήλιος….

Κι ενώ ήρθαν τα παιδιά στα μέρη μας, ένιωσα σαν να πήγα εγώ εκδρομή. Είχα καιρό να γευτώ γνήσια κυριακάτικη γεύση παρέα με φίλους αγαπημένους!
Και σκέφτομαι τελικά, ότι η ευτυχία είναι μόνο στιγμές. Και αν θέλεις να τη γευτείς, δε μπορείς παρά να αφήσεις το αντιανεμικό σου στην ντουλάπα. Εκείνη θα έρθει να σου ανακατώσει τα μαλλιά και να σου γαργαλήσει ένα χαμόγελο!

Ειρήνη, Πάνο, σας ευχαριστώ πολύ. Σας ευχαριστώ για όλα!

Το τραγουδάκι που ακούγεται το "έκλεψα" από το "δρομάκι" , από μια δική του "εκδρομή"!

Ένας χρόνος φιλίας!

Μ’ αρέσει η Καθαρή Δευτέρα.
Δεν είναι η τραγανή λαγάνα της ούτε και ο χαρταετός που μου φέρνουν μηνύματα για να την καταχωρίσω ως ξεχωριστή…
Είναι που πέρισυ ντύθηκε τα καλά της. Και φέτος μου ψιθυρίζει: «ένας χρόνος φιλίας»…

Καθαροδευτέρα πάνω στο χωριό μας πέρισυ και η μάνα μου σα σβούρα πήγαινε και ερχόταν, μια κοιτούσε το ρολόι, μια το δρόμο. Μετά πάλι χανόταν μέσα στο πλήθος, αλλά τα μάτια της εκεί, στο δρόμο: «Nα έχεις το νου σου» μου είπε. "Πηγαίνω να ταίσω τη μικρή, αν θα έρθουν να τους υποδεχτείς, ναι;"
«Ποιους να υποδεχτώ ρε μάνα; Τους έχω δει τους ανθρώπους, ξέρω πώς είναι;»
«Θα τους καταλάβεις, θα τους καταλάβεις» μου είπε με εκείνο τον αφοπλιστικό της τρόπο να κάνει δηλώσεις τέτοιου τύπου. Και τους κατάλαβα. Μόνο που δεν μπόρεσα να τους προϋπαντήσω. Γιατί είχα αναλάβει χρέη βοηθού, ήμουν κολλημένη πίσω από έναν πάγκο με τα χειροποίητα είδη του συλλόγου, λόγω έλλειψης προσωπικού εκείνη την ημέρα. Ήταν βλέπετε όλοι σε διαφορετικό πόστο, άλλοι στους λουκουμάδες, άλλοι στα τουρσιά, άλλοι στη φασολάδα….
Μια παρέα δροσερή, δυο ζευγάρια χαμογελαστά φαινόταν να το απολαμβάνουν που βρίσκονταν εκεί πάνω κι εγώ κολλημένη στον πάγκο μου δεν μπορούσα να το κουνήσω βήμα. Μόνο για τις συστάσεις μια στιγμή πλησίασα. Αμηχανία… τα γνωστά…
Και όση ώρα εκείνοι τα λέγαν με τη μάνα μου, άλλη τόση εγώ αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να γνωρίστηκαν ηλεκτρονικά και να συμπεριφέρονται σαν να γνωρίζονται εδώ και καιρό… Δεν είχα καταλάβει ακόμη τότε πώς λειτουργεί ένα μπλογκ και φυσικά ούτε να τολμήσω να ανοίξω δικό μου… Μου φαινόταν δύσκολο, απίθανο και πολυτέλεια για μένα που ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν ούτως ή άλλως συρρικνωμένος.

Και κάποια στιγμή πλησίασε. Την είδα να σκορπάει τη ματιά της στα χειροποίητα αντικείμενα και να διαλέγει… Και ήθελα να τη ρωτήσω. Μήπως γνωριζόμαστε από κάπου; Μήπως ήσουν φοιτήτρια στα … Με κόλλησε η ηλικία. Ήξερα ότι είναι πιο μικρή. Μα ήμουν σίγουρη. Κάπου την είχα ξαναδεί. Ήταν η Dee Dee(http://katkag.blogspot.com/ ).

Τα χέρια της πήραν απαλά ένα κολιεδάκι με ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα που είχα φτιάξει εγώ και μου είπε κοιτώντας με κατάματα: «Θα πάρω αυτό»! Οι ματιές μας συναντήθηκαν, κέντρο του βλέμματος ο στόχος, και αυτό το συναίσθημα είναι δύσκολο να το ξεχάσω. Ήταν κάτι σαν υπόσχεση, λάμψη αρχής, αυτό το κάτι το διαφορετικό που εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να προσδιορίσεις, νιώθεις μόνο δέσμιος της ενέργειας που εκπέμπεται και αμήχανος από τη δύναμή της. «Είναι η Ροδιά» της είπα και εκείνη χαμογέλασε και φάνηκαν τα λακάκια της.
Τα κοριτσάκια που φτιάχνω είναι ό,τι πιο αγαπημένο μου, η Ροδιά η πιο μου αγαπημένη…..
Δεν είπαμε σχεδόν τίποτα πέρα από τα τυπικά εκείνη τη μέρα. Ξέραμε όμως ότι ήταν μόνο η αρχή. Και πράγματι. Εκείνη είναι η αιτία που μιλάω σήμερα από αυτήν εδώ την ηλεκτρονική γωνιά.
Τελικά τα ωραιότερα δώρα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις. Κι αυτό το δώρο ήταν πολύτιμο. Δώρο φιλίας. Κόκκινο σα μικρή ροδίτσα που κρύβει μικρά μικρά διάφανα σποράκια.Δεν έψαχνα για φίλες ούτε για κολλητές.Απρόσμενα, απλά και όμορφα συνέβη…

Χτίσαμε τη σχέση μας αβίαστα, φυσικά, αργά, χωρίς προσμονές, ταμπέλες, ανταποδοτικότητες και υποχρεώσεις… Έτσι, απλά όπως κυλάει το νερό… Αρχίσαμε να βρισκόμαστε από κοντά, όλο και πιο συχνά… γνωρίστηκαν και οι σύντροφοί μας…Μπορεί να κάνω και μέρες να της μιλήσω. Δεν μετράει έτσι η σχέση. Μπορεί να μην έχει ή να μην έχω όρεξη για κουβέντα. Καμία παρεξήγηση. Το λέμε ευθαρσώς. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια φιλία που μετράει πια ένα χρόνο…

Μου αρέσει το καθαρό μυαλό της. Ρούχο καθαρό αφημένο απαλά στο λίκνισμα φρέσκου αέρα.

Μου αρέσει που όχι μονο τολμά να ονειρεύεται αλλά και αγγίζει τα όνειρά της. Μου αρέσει που λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Που θα σου πει τη γνώμη της ακόμη κι αν πρόκειται να σε δυσαρεστήσει. Μα πάνω απ’ όλα που έχει εκείνον τον καθρέφτη, όχι τον μαγικό, τον άλλο της αλήθειας και σε προκαλεί να κοιταχτείς ευθέως και να σε δεις. Αλλά και που ακόμη και στις στροφές τις λάθος εκείνη σου δείχνει την ομορφιά της διαδρομής αλλά και το ξέφωτο στο βάθος, τη θέα του ορίζοντα!

Είναι ξέρετε πολύ ξεσηκώστρα, συνέχεια το μυαλό της κατεβάζει ιδέες και με παίρνει και μένα στην τσουλήθρα με το έλκηθρο, να φωνάξουμε μαζί τον ενθουσιασμό μας! Μου έδειξε το δρόμο για το πλέξιμο, και με έχει ξεπεράσει κατά πολύ! Πλέκει υ πέροχα και το πρώτο της σάλι που έπλεξε το έπλεξε για μένα, αφήνοντάς με άφωνη από την συγκίνηση!

Της αρέσουν και οι χάντρες και τα υφάσματα, και φτιάχνει πολύ όμορφα κοσμήματα, δροσερά σαν την ίδια και με υπέροχους συνδυασμούς!

Μέχρι και αυτοσχέδιο αργαλειό έφτιαξε το τρελόπαιδο! Μονίμως ψάχνει ιδέες!

Της αρέσουν και τα ταξίδια, της αρέσουν και οι φωτογραφίες, για δείτε τι αποτύπωσε ο φακός της το καλοκαίρι στη Λήμνο...

Χαίρομαι πολύ που πλέον ανήκει στην κατηγορία των αδερφικών μου φίλων...Και στα "καλοκαίρια" και στις "βροχερές" τις μέρες εκείνη είναι εκεί. Να σου θυμίσει ότι η βροχή έχει πάντα τη μαγεία της.

Αισθάνομαι τυχερή που αξιώθηκα να τη γνωρίσω, και αν αυτό συνέβη εξαιτίας του διαδικτύου, να μια περίτρανη απόδειξη για τα θαύματα που γίνονται εδώ μέσα…

Στη φιλία μας η πρόποση, λοιπόν, σήμερα φιλενάδα!
Στη φιλία μας, στην υγειά μας και στην αυλίτσα τη φρεσκοασβεστωμένη που ζωγραφίζουμε παρέα τα όνειρά μας!

Οι φωτογραφίες εκτός από τα μπαλόνια της περσινής Καθαρής Δευτέρας είναι ΟΛΕΣ δικές της και μπορείτε να δείτε ακόμη περισσότερες στη σελίδα της στο flickr: http://www.flickr.com/photos/deedeegr/

Συναντιόμαστε....

Παύλος Παυλίδης, Δεν είμαι απ'εδώ.

Πάει πολύς καιρός που έχω αφήσει πίσω μια αγαπημένη πόλη όπου σκόρπισα στους δρόμους της τα πέταλα από τις μαργαρίτες των ονείρων μου. Τότε που προσπαθούσα να μάθω για το καθένα απ’ αυτά αν μ’ αγαπά ή δε μ’ αγαπά…
Κλεισμένη καλά στο σεντούκι μαζί με τις μνήμες ήταν φυλαγμένη, εκεί που απιθώνει κανείς τα ακριβά και τα πολύτιμά του.
Πριν λίγους μήνες, τότε που ακόμη προσπαθούσα να καταλάβω πώς λειτουργεί ένα μπλογκ, μια παρουσία δροσερή ήρθε να μου αφήσει μια κουβέντα τρυφερή. Πρώτη κίνηση, να δω το προφίλ της. Πάτρα έγραφε στον «τόπο» και τότε ήταν που άνοιξα την παλάμη μου και είδα το κλειδί. Με κινήσεις αδημονίας άνοιξα το σεντούκι, και ξεχύθηκαν οι αναμνήσεις. Πυροτεχνήματα στον ουρανό, έμεινα να χαζεύω την ορμή και τα σχήματά τους, ομπρέλες που άνοιγαν και σκέπαζαν με φως τον ουρανό μου.

Και όταν άρχισα να γνωρίζω τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα, μία μία να αποκωδικοποιώ τις λέξεις του, τότε όλα ξαναπήραν τη σωστή τους θέση, οι αναμνήσεις μπήκαν και πάλι στο σεντούκι, και η Πάτρα συνέχισε να παραμένει μια αγαπημένη πόλη. Πίσω από την εικόνα ήταν η Ιφιγένεια. Πίσω από τις λέξεις ένας υπέροχος, τρυφερός, δίκαιος και ζεστός άνθρωπος. Και δίπλα ακριβώς, εκεί που συνηθίζουμε οι μπλόγκερς να παρουσιάζουμε τους αγαπημένους η Ζαχαρούλα, η αδερφή της, δροσιστικό κοκτέιλ, με βασικά υλικά τον αυθορμητισμό, την αισιοδοξία, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, και άλλα πολλά κρυμμένα που τα ανακαλύπτω ένα ένα στην περιπλάνηση των γεύσεων ψυχής.
Αργά αλλά σταθερά άρχισε να χτίζεται μια σχέση. Σχέση γνωριμίας, σχέση εκτίμησης, σχέση σεβασμού, σχέση φιλίας, ανέβαινε ένα ένα τα σκαλοπάτια, κάθε σκαλοπάτι και μια ακόμη γενική. Όχι κτητική. Της ιδιότητας που λένε οι φιλόλογοι.
Και όσο φαινόταν η προοπτική της κλίμακας, τόσο γνωρίζαμε η μία την άλλη. Από τα μικρά. Από τα καθημερινά. Τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα. Τα δύσκολα και τα εορταστικά. Σε όλα παρέα, έστω ηλεκτρονικά. Πολλές φορές διαβάζω : πώς είναι δυνατόν να αισθάνεσαι ότι γνωρίζεις έναν άνθρωπο χωρίς να τον έχεις δει ποτέ; Πώς είναι δυνατόν να τον αισθάνεσαι κοντά σου; Μα, εμένα η ερώτηση μου φαίνεται ρητορική. Γιατί εδώ μέσα ακουμπάμε τις ψυχές μας, τόσο δίπλα δίπλα, που εκείνες μερικές φορές γίνονται διάφανες. Από τις μικρές μικρές λεπτομερειες γνωριζόμαστε, και εγώ πάντα επιμένω: εξ όνυχος τον λέοντα!

Και ο όνυξ αυτή τη φορά ήταν η απόφαση της Ζαχαρούλας να κάνει 800 χιλιόμετρα για να έρθει να ειδωθούμε από κοντά. Γιατί τι πιο ανθρώπινο από την ανάγκη για την διαπροσωπική επαφή; Τι πιο αληθινό από τις ματιές που ανταλλάσονται; Γιατί ακόμη κι αν οι λέξεις καμουφλάρουν σύμφωνα με τους επικριτές μας, τα μάτια δεν μπορούν ποτέ να πουν ποτέ ψέμματα. Ειδικά αν έχεις εξασκηθεί στην ανάγνωση….
Δε μας διέψευσαν οι ματιές που ανταλλάξαμε. Αντιθέτως. Στερέωσαν ακόμη πιο γερά τα θεμέλια μιας νεογέννητης φιλίας.

Δυο νέα παιδιά, η «Ζαχαρούλα» και ο Κώστας ταξίδεψαν τόσα χιλιόμετρα μόνο και μόνο για αυτό. Όταν βρεθήκαμε, υπήρχε η αίσθηση ότι γνωριζόμασταν από παλιά. Διάχυτος ο ενθουσιασμός, φίλοι που αντάμωναν από καιρό, δεν υπήρχαν άγνωστοι πουθενά…, ούτε καν σε συννεφάκι σκέψης. Τα χέρια σφράγισαν, ο χρόνος φόρεσε τα καλά του, το κλικ της φωτογραφικής μηχανής τον αποτύπωσε με αυτή του τη διάθεση και εμείς χορεύαμε μέσα στην πανηγυρική παρένθεσή μας!
Συναντιόμαστε, λοιπόν, δεν είμαστε τυπογραφικοί χαρακτήρες, δεν είμαστε φιγούρες ηλεκτρονικές, είμαστε ανθρώποι που σε άλλη περίπτωση ίσως και να μη μας έφερναν κοντά τα σταυροδρόμια της ζωής, ίσως και να μην βρισκόμασταν ποτέ.

Κρατώ τις όμορφες στιγμές, κρατώ τα ειλικρινή χαμόγελα και την απλότητα των δυο μου φίλων, του Κώστα και της Χαράς και θυμώνω με τον εαυτό μου, για τις φορές εκείνες που βρίσκω ή μάλλον επινοώ εμπόδια στις αποφάσεις μου να τολμήσω να ταξιδέψω μακριά για να βρεθώ με ανθρώπους αγαπημένους. Γιατί τελικά τίποτα δεν είναι ανέφικτο αν πραγματικά το επιθυμείς, αν οριοθετήσεις σωστά τις προτεραιότητές σου και δεν είσαι αγκυλωμένος σε ένα ασφυκτικό πρόγραμμα που σου έχουν μάθει να υπηρετείς!
Χαρά, Κώστα, σας ευχαριστώ για τη ζεστή σας παρουσία! Χάρηκα πραγματικά που ήρθατε στα μέρη μας!

Όταν το "διαδικτυακός" αλλάζει...

Όταν πρωτομπήκα δειλά σ’ αυτό το χώρο, που κάποιοι τον ονομάζουν μπλογκόσφαιρα, κάποιοι μπλογκογειτονιά, τα βήματα ήταν διστακτικά.
Σα να ψηλαφούσα σε σκοτεινό δωμάτιο, η συστολή δεδομένη, αδημονία να ξημερώσει για να μου φανερώσει το πρώτο φως το καινούριο περιβάλλον, να βρω τη γωνιά μου….
Το φως ήρθε ανελέητο να φωτίσει πολύ περισσότερο απ’ ότι περίμενα. Το δωμάτιο γέμισε παρουσίες, ψιθύρους, ηχηρά γέλια, χαμόγελα, κάποτε και αγωνίες! Αυτός όμως που δεν έλειψε ποτέ ήταν ο σεβασμός. Πάντα διακριτικα εκεί!

Αν μου έλεγε κανείς πριν από λίγους μήνες ότι θα γνώριζα ανθρώπους μέσα από το δίκτυο θα γελούσα! Δεν αναζητούσα ποτέ μου τέτοιες επαφές! Θιασώτης πάντοτε της διαπροσωπικής επαφής. Θέλω να τον έχω τον άλλον άνθρωπο απέναντί μου, να ανιχνεύσω τη γλώσσα του σώματος και κυρίως να στοχεύσω στο βλέμμα του όταν μου μιλάει!

Κι έγινε κι αυτό! Η επιθυμία να συναντήσεις τους διαδικτυακούς σου φίλους γίνεται πιο έντονη, όχι δεν είναι ραντεβού στα τυφλά. Γιατί όταν πρώτα ακουμπούν οι ψυχές και μετά τα βλέμματα, το άγγιγμα, η αγκαλιά, έρχεται να ενισχύσει ! Η εικόνα της φαντασίας σου έχει εδραιωθεί, αλλά θέλει δικαίωση, θέλει να ακουμπήσει την πραγματικότητα για να συνεχίσει να υπάρχει…

Και η πραγματικότητα αυτή τη φορά ήρθε να αποδείξει ότι η φαντασία είχε πολύ δρόμο μπροστά της . Γιατί ήταν μια φανταστική πραγματικότητα.
Συνάντησα στο δρομάκι τη φαραόνα . Τη δική μας φαραόνα. Τη βρήκα μεσημέρι να πίνει καφεδάκι σε μια γωνιά του…Ένα πρόσωπο ολόκληρη, ένα βλέμμα. Κι όταν το βλέμμα είναι διειδυτικό ξέρεις ότι σε συναντάει. Όταν οι λέξεις σου δεν πετούν σα φυσαλίδες αλλά γίνονται πουλιά που θέλουν να δραπετεύσουν, όταν τα στολίδια σε ένα κορμί δεν είναι φτιασίδια αλλά σημάδια, όταν η ηλικία καταργείται και σε μια ριπή των ματιών ταξιδεύει ολόκληρη ιστορία, τότε έχεις απέναντί σου τη φαραόνα.

Οι ώρες μου φάνηκαν λίγες και ας ήταν αρκετές. Νερό τρεχούμενο που έφευγε από τις χούφτες μου. Προσπάθησα να τα χωρέσω όλα, σε βαλίτσα που άρχισε να ξεχειλίζει, εκεί … με το δρομάκι και τη φαραόνα και τίποτα άλλο γύρω μας, υπανιγμούς του έξω κόσμου μόνο, όλος ο κόσμος ήμασταν οι τρεις εκείνη την ώρα. Αφήσαμε τα αποτυπώματα στο δρομάκι που συναντηθήκαμε.

Είναι μοναδικό να μπορείς να συναντάς τους διαδικτυακούς σου φίλους. Γίνονται τότε ΦΙΛΟΙ. Χωρίς προσδιορισμούς. Απλά φίλοι.
Νατάσα, να είσαι καλά και να μας ξανάρθεις. Μου χρωστάς τη «ποδαράδα» στα νερά του Νέστου! Μην το ξεχνάς!

Όταν το internet....

Και επειδή οι μέρες που μπορείς να απολαύσεις χαλαρά με την οικογένειά σου, και να συναντήσεις ανθρώπους που αγαπάς είναι λίγες με τα προγράμματά μας τα ασφυκτικά, δεν τη χάσαμε την ευκαιρία και πήραμε τους δρόμους πάλι! Φορέσαμε τη διάθεση την ταξιδιάρικη και το ρολόι της προσμονής άρχισε να μετράει αντίστροφα από το βράδυ της Πέμπτης. Η καλύτερή μας να είμαστε οι τρεις στο αυτοκίνητο.

Η απόδραση προς Θεσσαλονίκη. Ήταν και το magic park βλέπετε, υπόσχεση από το χειμώνα που το βρήκαμε κλειστό. Και αν υποσχεθείς σε παιδί…. (Άλλο που δε θέλαμε).
Πρωινό το ξύπνημα, το δικό μου ρολόι της προσμονής χτυπούσε λίγο πιο γρήγορα, η συνάντηση με την Dee Dee και την αχτιδούλα με συντόνισαν σε τικ τακ διαφορετικά. Όταν γνωρίζεσαι από εδώ μέσα, σε στιγμές που άλλοτε καταθέτεις την ψυχή σου, άλλοτε κάνεις πλάκα, άλλοτε μοιράζεσαι την καθημερινότητά σου, έτσι όπως είμαστε μια γειτονιά, αισθάνεσαι ότι πας σε φίλους, σε αγαπημένους, η υποχρέωση δεν παίζει πουθενά!

Κι αφού κανονίστηκε να μείνουμε όλοι ευχαριστημένοι,, τα «παιδιά» πήγαν σινεμά (καθόλου τυχαία!), κι εγώ εκεί δίπλα, στο ραντεβού με την Dee Dee. Εκείνα τα πέντε λεπτά που είχαμε βρεθεί την Κ. Δευτέρα, ζητούσαν να πολλαπλασιαστούν κι εμείς τέτοια χατίρια δε χαλάμε. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να κρατάμε λουλούδι, η φιγούρα της Dee Dee δεν είναι από αυτές που ξεχνιούνται. Και ήρθε. Με ένα χαμόγελο ουράνιο τόξο…. Και δυο μάτια τόσο καθαρά- και πανέμορφα παρεμπιπτόντως- που ήθελες να βουτήξεις μέσα για να βαπτιστείς. Αυτή είναι η Dee Dee. Ντόμπρα, ίσια, καθαρή, χωρίς ανήλιαγες γωνιές, χωρίς σκιές. .Δροσιά φρέσκια πρωινή. Κι εκείνη η εικόνα στο μπαλκόνι του ξενώνα τυλιγμένες με δύο σάλια και αχνιστές κούπες καφέ παρούσα, τόσο έντονη. Λέγαμε, λέγαμε και τελειωμό δεν είχαμε. Κι αν δεν μας περίμεναν, ακόμη εκεί νομίζω θα ήμασταν… Σα φίλες από τα παλιά που είχαν να βρεθούν καιρό, αυτή η αίσθηση γυρνοβολούσε στο τραπέζι.

Στην αχτίδα μας πήγαμε όλοι μαζί, η καλοσύνη και η αγάπη της άρχισαν να μας γλυκαίνουν, πριν τη συναντήσουμε, κάθε δυο λεπτά τηλέφωνο μας έπαιρνε για να μας καθοδηγήσει. Και όταν μπήκαμε στο σπιτικό της, η αγκαλιά και η δική της και του "αντρούλη" της, όπως αγαπάει να το λέει, ανοιχτές. Η φιλοξενία τόσο ζεστή. Κι η Κλώντη να στριφογυρίζει γύρω μας, νότα που συμπλήρωνε ξεχωριστά τη μελωδία. Το μόνο που με στενοχώρησε, ήταν που δεν δοκίμασα τα γλυκά της αχτιδούλας, γιατί ήμασταν σκασμένοι από το φαγητό-θα τα ζητούσα σε αλουμινόχαρτο αν το σκεφτόμουν, κάτι που δε συνηθίζω, αλλά τόσες φορές μου έτρεξαν τα σάλια μου, βλέποντας τις φωτογραφίες απ’ τα καλούδια της, πώς το έκανα εγώ αυτό το έγκλημα;- Υπέροχη η αχτίδα μας – κι η φωτογραφία την αδικεί, αυτά τα μάτια από κοντά είναι θάλασσες- δεν ένιωσα καμία μα καμία διαφορά ηλικίας, δεν έχει ηλικία η αχτίδα, είναι αυτό που λένε αιώνια έφηβη. Γνώρισα και την μαμά της, μια υπέροχη και ευγενική κυρία, και –χα, χα- είδα και το ποδήλατο και το καινούριο δωμάτιο, φως παντού στο χώρο της.

Θα το ξαναπώ και θα το λέω συνέχεια, η τεχνολογία παίρνει τη μορφή που εσύ θέλεις να της δώσεις, κι αν είναι στα σταυροδρόμια του ίντερνετ να συναντάς Ανθρώπους με Α κεφαλαίο, χωρίς κόμπλεξ και ανασφάλειες, χωρίς παραμορφωτικά γυαλιά και ανούσια σκαναρίσματα, τότε χαίρομαι πολύ που υπάρχει το ίντερνετ.

Η βόλτα στο magic παρκ ήταν το κερασάκι στην τούρτα…. Γελάσαμε, τσιρίξαμε, γίναμε παιδιά κι εμείς….
Το βράδυ η βραδιά αφιερωμένη στο Ναντιάκι μας, η διάθεση ανοιχτή, το γέλιο δε μας έλειψε, και δος του οι ευχές, και δος του τα τσουγκρίσματα, και κάπου εκεί σφηνωμένο ένα «δόξα σοι», ναι, υπάρχει αληθινή ομορφιά εκεί έξω!