Γιάννης Νίκου

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα παρέα με την μικρή μου στο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης μας. Φιλοξενούσε μία έκθεση ζωγραφικής. Γιάννης Νίκου ο δημιουργός. Δεν είχα δει ποτέ έργα του και ίσως το γεγονός αυτό λειτούργησε καταλυτικά στον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκε η ματιά και το συναίσθημά μου τις δημιουργίες του.
Βρέθηκα μπροστά σε έργα επικών πραγματικά διαστάσεων που επιβάλλονταν στο χώρο.
Αυτή ήταν η εντύπωση. Κινηματογραφική. Και έπειτα ερχόταν η έκπληξη κλιμακωτά να φέρει τα χέρια στο πρόσωπο και να ακινητοποιήσει τα πόδια μπροστά σε κάθε μια από τις δημιουργίες του.
Χωρισμένα σε θεματικούς κύκλους τα έργα του, μιλούσαν στο συνειδητό αλλά και στο υποσυνείδητο, ενεργοποιούσαν μνήμη και συναίσθημα, συμβολισμούς και διάθεση προσωπικής ερμηνείας. Πρωτότυπα, ευρηματικά, με λεπτομέρειες στις οποίες ήθελες να σταθείς ξανά και ξανά. Δε σου έφτανε η περαστική ματιά. Χρώματα ρεαλιστικά, τόσο που ένιωθες ότι με ένα σάλτο θα μπορούσες να πηδήσεις μέσα στο έργο, να πιάσεις μια γωνιά ή και να διεκδικήσεις πρωταγωνιστικό ρόλο.
Επειδή όμως εγώ ένας απλός θεατής (και θαυμαστής) του υπήρξα σας παραθέτω ένα απόσπασμα από την ιστοσελίδα του

http://www.iannisnikou.gr/index.htm

και αφήνω τα έργα του να "μιλήσουν" σημειώνοντας ότι πραγματικά "χάνουν" στην ηλεκτρονική τους μορφή!

Ο Γιάννης Νίκου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, από το 1965 ως το 1970, με δασκάλους τους Γ. Μαυροειδή, Ν. Νικολάου, και Γ. Μόραλη στη ζωγραφική και την Έλλη Βοίλα στο ψηφιδωτό. Εκείνη την περίοδο σπούδασε παράλληλα υποκριτική και σκηνογραφία στη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου Αθηνών, καθώς και κλασσική κιθάρα. Ασχολήθηκε επίσης με την τοιχογραφία κι έκανε σκηνογραφίες και κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις.Μεταξύ διαφόρων διακρίσεων:Το 1982, κατόπιν διαγωνισμού, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην έκθεση της ΕΟΚ «150 νέοι ζωγράφοι της Κοινότητας». Το 1984, ο Δημήτρης Αρβανίτης παρουσίασε το έργο του Γ. Νίκου στην ταινία «Ο σουρρεαλισμός στην Ελληνική ζωγραφική», που πήρε το α' βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1985, όταν πια ζει στην Ιταλία, η Νομαρχία της Umbria και το υπουργείο Τουρισμού, τον βραβεύουν για την δουλειά του,και το 1987 η Διεθνής Επιτροπή Τέχνης του Lugano του απονέμει τον τίτλο του magister και περιλαμβάνει το έργο του στην ειδική έκδοση «Πρωταγωνιστές της Ιταλικής Τέχνης». Το 1988 συμμετέχει στην VII Ευρωπαϊκή Biennale στην Ρώμη,όπου του απονέμεται και το βραβείο σχεδίου. Τον ίδιο χρόνο, βραβεύεται στην Γένοβα με ειδικό βραβείο από την UNICEF.Έχει παρουσιάσει ως τώρα το έργο του σε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσ/νίκη, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Μπρέσια, Γένοβα, Ρώμη, Τορόντο. Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές στην Βασιλεία, Παρίσι, Σπολέττο,Τόντι, Ρώμη,Τορίνο, Σαβόνα, Μάλτα, Ν.Υόρκη, Τορόντο, Αμβέρσα και Λευκωσία.Εκτενείς αναλύσεις και αναφορές για το έργο του γίνονται σε λεξικά και βιβλία τέχνης, ενώ πίνακές του υπάρχουν σε Μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Από την Ιταλία επέστρεψε για να πραγματοποιήσει ένα παλιό του όνειρο, αν και άνθρωπος της μεγαλούπολης: Τη δημιουργία ενός δικού του χώρου μέσα στην φύση, όπου ζει και ζωγραφίζει μέσα σε ιδανικές συνθήκες.

Λίγα λόγια για το έργο του καλλιτέχνηΑυτό που συναντάμε στο έργο του Γιάννη Νίκου, είναι μια ιδιαιτερότητα που δεν συνηθίζεται στην εικαστική πραγματικότητα: η ευρεία θεματολογία. Το έργο χωρίζεται σε μεγάλες ενότητες με θέματα όπως: «Ο κόσμος των αγγέλων», ο «Ρομαντικός - Μεσαιωνικός κύκλος», ο «Αλληγορικός - Παγανιστικός κύκλος», η «Βίβλος και Αποκάλυψη», οι «Μεταμορφώσεις», η «Μυθολογία», ο «Ιστορικός κύκλος» και τέλος τα «Έργα με μολύβι». Συνηθίζει να εκφράζεται μέσα από μεγάλων - επικών διαστάσεων έργα, πράγμα που αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.

Εξέχοντα ρόλο στη ζωγραφική του έχει και το σχέδιο που το χειρίζεται με τόση δύναμη και επιδεξιότητα ώστε έργα αποκλειστικά φτιαγμένα με μολύβι να έχουν την σημαντική μιας ελαιογραφίας, όπως χαρακτηριστικά έχουν αναφέρει ιστορικοί τέχνης που έχουν μελετήσει τη δουλειά του.Στη συνέχεια, τα έργα που παρουσιάζονται στο site αυτό είναι μια γεύση μόνο ενός μεγάλου σε έκταση και δύναμη έργου, που στηρίζεται στη γνώση του σχεδίου και του χρώματος και τροφοδοτείται από τη συνεχή μελέτη και ενασχόληση του Γιάννη Νίκου με τη λογοτεχνία, την ιστορία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και γενικότερα με το πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Πραγματικά μαζέψαμε τον ενθουσιασμό μας με το ζόρι για να αποφασίσουμε να αποχωρίσουμε και είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, μια ευγενικότατη φυσιογνωμία καθώς και τη "μούσα" του όπως την αποκάλεσε τη σύζυγό του.
Μας χάρισε την αφιέρωσή του στην αφίσσα με τον "Προμηθέα Δεσμώτη" αλλά και έναν αέρα φρέσκο που ήταν αδύνατο να μη γαργαλήσει τα ρουθούνια μας!

Για την έκθεση και περισσότερες πληροφορίες δείτε και εδώ:

http://www.evdomi.gr/pub/starcms/repository/static/articles/ar_29376_1.asp

Chico Freeman-Βαγγέλης Κοντόπουλος στη ΦΕΞ

ΦΕΞ.

Φιλοπρόοδος Ενωση Ξάνθης.

Την "ανακάλυψα" εδώ και ένα μήνα.

Στη διπλανή μου πόλη.

Έγινα μέλος και παρακολουθώ μαθήματα(γι' αυτό θα σας μιλήσω κάποια άλλη στιγμή, όταν θα τελειώσω το μεταλλικό μου δεντράκι που περιμένει να το σφυρηλατήσω και να του περάσω σμάλτο...).

Σπουργίτης πεινασμένος ένιωσα και βρήκα χούφτα με σποράκια και μάλιστα σε μεγάλη ποικιλία.

Ένα σπάνιο σποράκι σας φέρνω και εσάς.

Ελπίζω να το απολαύσω αύριο (είμαι σε λίστα αναμονής και οι αγρότες έχουν κλειστό το δρόμο...).

Σας παραθέτω τις πληροφορίες από το ενημερωτικό μέιλ που μου έχει σταλεί από τη ΦΕΞ.

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου και ώρα 21.30 στο σπίτι πολιτισμού ΦΕΞ (έναντι Δημαρχείου)

Η Φιλοπρόοδος Ενωση Ξάνθης στα πλαίσια του Avanx Festival παρουσιάζει τον superstar της παγκόσμιας Jazz σκηνής Chico Freeman και τον Βαγγέλη Κοντόπουλο. Για μία και μοναδική συναυλία οι δύο μουσικοί θα ενώσουν τους ήχους τους και θα μας ταξιδέψουν σε ένα κόσμο με χρώματα Jazz , και ethnic επικαλυμμένο από το όραμα της μουσικής που ενώνει ρυθμούς και παραδόσεις από όλο τον κόσμο. Μαζί τους ο Δημήτρης Παναγούλιας.

Chico Freeman
Ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς όλων των εποχών, που κατόρθωσε με τις καινοτόμες ιδέες του να σπάσει τα δεσμά της παραδοσιακής τζαζ και να χαράξει τη δική του πορεία, θέτοντας έτσι νέες διαστάσεις στην αντίληψη της μουσικής, ο Chico Freeman, γεννήθηκε στο Σικάγο των ΗΠΑ το 1949, γιος του επίσης σαξοφωνίστα Von Freeman, ξεκίνησε στα παιδικά του χρόνια μαθήματα τρομπέτας, όμως γρήγορα αντιλήφθηκε ότι το τενόρο σαξόφωνο ήταν η μεγάλη του αγάπη. Παραμένει στο Σικάγο και σπουδάζει στο Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM) και παράλληλα συνεργάζεται σε άλμπουμ και gigs με σπουδαίους μουσικούς της εποχής εκείνης, όπως μεταξύ άλλων οι Memphis Slim, The Four Tops, Jackie Wilson, Isley Brothers κ.ά. Στη συνέχεια καταφέρνει να διανύσει μια σπουδαία διαδρομή, από τα μέσα της δεκαετίας του '70, με πάμπολλες ηχογραφήσεις, που ξεκινούν από hard bop και φτάνουν στην free avant-garde τζαζ. Το 1977 μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, όπου συμπράττει με τους Elvin Jones, Sun Ra, Sam Rivers, Jack DeJohnnette και Don Pullen, προτού διαπρέψει ως leader σε δικές του μπάντες. Μια από αυτές είναι και οι ανεπανάληπτοι The Leaders, που το 1986 ο Chico Freeman δημιουργεί για τις ανάγκες της σύμπραξης έξι σπουδαίων μουσικών τον Cecil McBee, τον Kirk Lightsey, τον Lester Bowie, τον Arthur Blythe και τον Famadou Don Moye.
To 1989 είναι η χρονιά που παρέα με τον πατέρα του Von Freeman δημιουργούν την electric band εν ονόματι Brainstorm και ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Mystical Dreamer", λαμβάνοντας εγκωμιαστικότατα σχόλια.

Ο Chico έχει πραγματοποιήσει συναυλίες σε όλο τον κόσμο με το Afro-Cuban Jazz Latin συγκρότημά του, τους Guataca και σαν Special Guest με τους McCoy Tyner Trio και διάφορα άλλα σχήματα. Έχει κυκλοφορήσει 26 album σαν κυρίως όνομα, έχει συμμετάσχει σε άλλα 8, ενώ έχει συνθέσει πολλά κομμάτια για ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, θεατρικά και shows σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας πολλά βραβεία, όπως αυτό του "best saxophonist" και "best soloist". Υπήρξε Λέκτορας στο "Jazz in the Classroom", ενώ σήμερα είναι καθηγητής του The New School University της Νέας Υόρκης. Ο Chico είναι ένας superstar της παγκόσμιας Jazz σκηνής!
http://www.chicofreeman.com/

Βαγγέλης Κοντόπουλος
Ο Βαγγέλης Κοντόπουλος έχει καταγράψει μια σημαντική πορεία στη μουσική. Σαν ένας δεξιοτέχνης μουσικός αλλά και σαν συνθέτης προσεγγίζει την τέχνη του με ωριμότητα αλλά και δίψα για ανανέωση των γνωστών μουσικών συνόρων. Δε διστάζει να πειραματιστεί και έχει συνεργαστεί με πολλούς ξένους καταξιωμένους μουσικούς στα διάφορα είδη μουσικής όπως Paul Wertico, Roland Hofman, Peter Saltsev κ.α.
Γεννήθηκε στο Κρνοβ της Τσεχοσλοβακίας. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 15 χρόνων και σπούδασε κοντραμπάσο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης από όπου και αποφοίτησε το 1996.
Συνεργάστηκε σαν επαγγελματίας μουσικός σε συναυλίες και δισκογραφία με πολλούς καλλιτέχνες της έντεχνης ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως οι: Αλερετούρ, Άγαμοι Θύται, Νίκος Πορτοκάλογλου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μελίνα Κανά, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Γιώργος Ανδρέου, Τάνια Τσανακλίδου, Χρήστος Θηβαίος, Παντελής Θαλασσινός, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Ξυδάκης, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Λευτέρης Χριστοφής,Νίκος Τουλιάτος, Κώστας Μαγγίνας, Νίκος Ζούδιαρης, Απόστολος Ρίζος, Νίκος Σιδηροκαστρίτης, κ.α.
Μέλος της Δημοτικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, από το 1993-1995. Συμμετέχει σε διάφορα μουσικά σχήματα, πραγματοποιώντας παράλληλα solo εμφανίσεις με έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού. Χρησιμοποιεί τρία διαφορετικά είδη μπάσου (ηλεκτρικό με τάστα, άταστο και ηλεκτρικό κοντραμπάσο).
Έχει γράψει μουσική για θέατρο και σύγχρονο χορό. Πρόσφατα ολοκλήρωσε δυο προσωπικούς δίσκους με τίτλους «Σαν το νερό που κυλάει» και το ζωντανά ηχογραφημένο"live in museum".
Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στην Ξάνθη ενώ φέτος το καλοκαίρι ολοκληρώνει τον τρίτο δίσκο του.

Αξίζει τον κόπο να επισκεφθείτε τις παρακάτω διευθύνσεις για μια πιο συνολική εικόνα του τι γίνεται εκεί.

Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθηςhttp://www.fex.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=14&Itemid=30

Πρόγραμμα εκδηλώσεων
http://www.fex.org.gr/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=4&Itemid=53

Το blogg της ΦΕΞ
http://fexblog.wordpress.com/

Μακάρι να τα καταφέρω....

Περί τέχνης...

Πώς να αρνηθείς πρόσκληση σε DeeDee και Αθηνά;
Περί τέχνης μου είπαν το παιχνίδι και σιγά μη δεν έπαιζα…
Άσχετα αν είμαι λίγο της αργοπορίας….

Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.
Πρέπει να γράψουμε, λέει ο κανόνας,
1. ρητο
ή/και
2. ποιημα
και να συνεχίσουμε με έναν

3. πινακα ζωγραφικης που μας αρεσει.

1.Τώρα, αν σας πω ότι εγώ χάθηκα, γιατί μου έρχονται στο νου πολλά ποιήματα, και πολλοί πίνακες ζωγραφικής, το καθένα για διαφορετικούς λόγους θα μου πείτε τι πρωτότυπο…
Αφού όμως πρέπει να αρκεστώ στο ένα, επιλέγω για τη δεδομένη στιγμή ένα αγαπημένο του Μίλτου Σαχτούρη:

Το Ψωμί

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό ψωμί,

είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό,

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,

όμως και μία μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος

κι αυτή μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό

κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πήγαιναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!

Ας μην το κρύβουμε.

Διψάμε για ουρανό.

2.Το ρητό μου θα θεωρηθώ γραφική αν το επαναλάβω;

«Εξ όνυχος τον λέοντα»

λαική η σοφία….

3.Στο έργο τέχνης θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρατυπία. Μου αρέσει πολύ η ζωγραφική, αγαπημένος μου ο Κλιμτ από τους μεγάλους ζωγράφους(αν και έχω δει πίνακές του να φιγουράρουν σε κούπες, πόρτες νέας γνωστής εταιρείας και δε συμμαζεύεται, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα ,) ενώ εδώ μέσα ανακάλυψα πολλούς φίλους που πραγματικά δίνουν μορφή με τα πινέλα τους σε μικρά θαύματα,

αλλά

μου αρέσει το ίδιο πολύ και το κολάζ.

«Το colagge, παρότι φτάνει συχνά σε αδιαφιλονίκητα καλλιτεχνικά αποτελέσματα, παραμένει ένα παιχνίδι, ένα τρυκ όπως το καλειδοσκόπιο, τα παζλ, και οι μαγικές εικόνες…..είναι ένα τέχνασμα που αμφισβητεί την πείρα του βλέμματος, και άρα της συνείδησης: φτιάχνει αυτό που ούτε το μάτιούτε η φαντασία δεν έχουν αντικρίσει ποτέ. Σκοπός του είναι να δημιουργήσει ένα στιγμιαίο, διακεκομμένο , δίχως ειρμό και συνέχεια, περιθώριο λάμψης και ιλαρότητας…ένα άνισο κύμα απόλαυσης, απ’ την ενέργεια που απελευθερώνει το ξάφνιασμα. Λέγοντας τα πιο απίστευτα ψέμματα τολμάει να θρυμματίσει τον κόσμο και να τον ξαναφτιάξει με τα σπασμένα κρύσταλλα ενός καθρέφτη»

(Από το Δωμάτιο με τις Εικόνες του Οδυσσέα Ελύτη).

Το έργο είναι της λατρεμένης μου Ελπίδας Πανονίδου.

Για να το δείτε μεγαλύτερο πατήστε εδώ:

΄http://www.visualarts.gr/expositions.php?lang=1&expoId=1362

Τα σκίτσα της με είχαν εντυπωσιάσει πολύ πριν δω τα κολάζ της, πάντα με παιδικές φιγούρες, με αγάπη στο αβακωτό(σκακιέρα) με βύθιζαν σε κόσμους εσωτερικούς, υπαινιγμοί, οραματισμός και σκληρή πραγματικότητα, αντιθέσεις και συνθέσεις… Όταν όμως πρωταντίκρισα σε έκθεση τα επιτοίχια κολάζ της ένιωσα τα πόδια καρφωμένα στη γη, μαγνήτης οι δημιουργίες της, δεν ήταν η φιλία που συντόνιζε μυαλό και καρδιά, ήταν μια δημιουργία που σε αιχμαλώτιζε αυθύπαρκτη. Μικρά απειροελάχιστα κομματάκια χαρτιού στο εργαστήρι της μορφώνονται μέσα από τα χέρια της, τσίκι τσίκι, σε εικόνες και το ταξίδι αρχίζει....

Στο Micro-cosmo της Ελπιδας, τρισδιάστατες κατασκευές, κολλάζ στο χώρο και επίτοιχα έργα μικτής τεχνικής, με επιρροές απ’ τη ρεαλιστική αναπαράσταση και την ποπ κουλτούρα, προσεγγίζουν με χιούμορ και γλυκόπικρη αίσθηση, την παιδική ηλικία. Έργα στα οποία δεν υπάρχει συγκεκριμένος χώρος ή χρόνος, και στα οποία κυριαρχούν οι παιδικές μορφές – σύμβολα - , οδηγώντας το θεατή σε εσωτερικά τοπία. Μέσα από μία μίξη, ποπ διάθεσης στην προσέγγιση του θέματος και σουρεαλιστικής ελευθερίας στις συνθέσεις της, ταξιδεύει τον θεατή σε κόσμους και καταστάσεις φανταστικές. Τρεις διαφορετικές διαδρομές έκφρασης οδηγούν στο ίδιο σημείο, το εσωτερικό τοπίο. Αρχικά τα τρισδιάστατα κολάζ, παιχνίδι από χρώματα, σχήματα,διαστάσεις, επιτοίχια ή επιδαπέδια, κυριαρχούν στο χώρο. Ο όγκος και τα επίπεδα δημιουργούν απόλυτα ανάγλυφη επιφάνεια και το κολάζ ορίζει την εικόνα. Ο θεατής καλείται να ταξιδέψει, άλλοτε με αφορμή το βλέμμα ενός παιδιού-συμβόλου και άλλοτε με αφορμή κάποιο ονειρικό περιβάλλον που παραπέμπει σε εσωτερικό τοπίο. Σχέδια από μελάνι σε χαρτί ή σε καμβά, κάποια σε χρωματιστές κορνίζες και κάποια σε λευκό τελάρο, βρίσκονται κατά ομάδες στον τοίχο σαν ομαδικές συνθέσεις. Η λεπτή γραμμή από μελάνι, ορίζει τον χώρο και τον όγκο, ξεδιπλώνοντας μια εικόνα σαφή, ανθρωποκεντρική. Το τοπίο παραμένει εσωτερικό και η ματιά κάποιας φιγούρας διαρκής.Τέλος, το τρισδιάστατο ζητά τον δικό του χώρο, με αποτέλεσμα μια μικρή εγκατάσταση, που συνδέεται θεματικά με τα έργα, αφήνοντάς σου την αίσθηση πως οι ήρωες των έργων έχουν αφήσει ζωντανά τα ίχνη τους στο χώρο.

Για περισσότερα:
http://www.astrolavos.gr/astrolavos_greek/htmlpages/artists/2008/02/pavlopoulou.htm
http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1474711
http://www.blackwhitemag.net/index.php?id=23,109,0,0,1,0
http://www.gcr.gr/default.asp?pid=19&nID=45&la=1
http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_12_20/02/2008_259882
http://www.in2life.gr/culture/theatre/articles/107791/article.aspx?apg=4
http://www.dyodeka.gr/week/arts/380
http://koyinta.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2312&Itemid=32
http://www.operathessaloniki.gr/D888CAC9.el.aspx

Κάθε φορά και κάτι νέο. Τα χέρια συνέχεια δουλεύουν. Ακόμη και ένα χαρτομάντηλο μπορεί να πάρει εκατό διαφορετικά σχήματα, τόσο απλά, καθώς μιλάει.
Με δροσίζει, μου ανοίγει τους ορίζοντες, βγαίνει η πυξίδα και στρώνονται οι χάρτες. Και ας τρελαίνεται καμιά φορά η βελόνα της. Αυτό είναι που αξίζει…. Ένα κομμάτι γνήσιου ουρανού.

Καλώ όσους δεν έχετε παίξει να παίξετε.

(Μαρία ακούς;)