Καλή Ανάσταση

Αυτές τις άγιες μέρες

Εύχομαι ο καθένας μας να αντλήσει τους θησαυρούς του

μέσα από τις στιγμές της προσωπικής σιωπής και πίστης του!

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Φίλοι, λιακάδα στην ψυχή....

Ξύπνησα πρωί πρωί χθες. Μύρισα τα φρέσκα λουλούδια στο βάζο μου,
και μοιράστηκα τις πρώτες μου κουβέντες με τα γεράνια που άρχισαν να φουντώνουν στο μπαλκόνι μου.Τους κέρασα και λίγο καφεδάκι, επηρεασμένη από την καλή μου Αλκυόνη τις τελευταίες μέρες.

Όχι, δε μου σάλεψε, τουλάχιστον, έτσι μου βεβαιώνει το οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον.
Απλώς ήταν η τόση η χαρά μου, που είχα και περίσσευμα!
Και η χαρά της προσμονής, είναι αλλιώτικη χαρά…

Όπως και η χαρά της συνάντησης με ανθρώπους που λάμπουν θετική, ευεργετική ενέργεια.
Ηρθαν οι φίλοι μου χθες, η Ειρήνη και ο Πάνος, να με επισκεφθούν. Δεν ήρθαν από την Αφρική, μια ώρα δρόμος είναι πια η Θεσσαλονίκη, αλλά εμένα μου λέτε;;;;
Σάμπως είναι εύκολο με τόσες υποχρεώσεις ;

Η Ειρήνη. Ίδια λακάδα καλοκαιρινή! Ιουλιάτικο πουκάμισο φοράει το χαμόγελό της, ακόμη και μες στο καταχείμωνο. Η Ειρήνη. Μια τεράστια αγκαλιά, μόνιμα ανοιχτή για εκείνους που αγαπά! Και ο Πάνος, διακριτικός, ήπιος, με ένα πρόσωπο καθαρό, από εκείνα που κανένα ίχνος σκοτεινιάς δε θα τολμούσε να τρυπώσει. Πάντοτε παρατηρώ τους ανθρώπους στην περιοχή γύρω από το στόμα, όταν είναι χαλαροί. Οι φυσικές ρυτίδες έκφρασης γύρω από τα χείλη αποκαλύπτουν πάντοτε στάση ζωής. Είναι λίγοι εκείνοι που οι άκρες των χειλιών κυρτώνουν προς τα πάνω σχηματίζοντας ένα μόνιμο χαμόγελο, σαν τατουάζ. Ενας από αυτούς και ο Πάνος.

Ήπιαμε στο μπαλκόνι το καφεδάκι μας, απολαύσαμε ψαρομεζέδες σε γνωστά μας μέρη και τεμπελιάσαμε κάτω από τον Απριλιάτικο ήλιο απολαμβάνοντας το καφεδάκι μας. Περπατήσαμε νωχελικά στην παραλία, απλώνοντας τις ψυχές μας στα ψαροκάικα που ετοιμάζονταν για πυροφάνι, να τις στεγνώσει ο ήλιος….

Κι ενώ ήρθαν τα παιδιά στα μέρη μας, ένιωσα σαν να πήγα εγώ εκδρομή. Είχα καιρό να γευτώ γνήσια κυριακάτικη γεύση παρέα με φίλους αγαπημένους!
Και σκέφτομαι τελικά, ότι η ευτυχία είναι μόνο στιγμές. Και αν θέλεις να τη γευτείς, δε μπορείς παρά να αφήσεις το αντιανεμικό σου στην ντουλάπα. Εκείνη θα έρθει να σου ανακατώσει τα μαλλιά και να σου γαργαλήσει ένα χαμόγελο!

Ειρήνη, Πάνο, σας ευχαριστώ πολύ. Σας ευχαριστώ για όλα!

Το τραγουδάκι που ακούγεται το "έκλεψα" από το "δρομάκι" , από μια δική του "εκδρομή"!

Χρόνια πολλά σε χρώμα καναρινί!

Υπάρχουν ανάμεσά μας κάποια πλάσματα που κυκλοφορούν αθόρυβα, χωρίς ρομφαίες και τυμπανοκρουσίες. Σαν άγγελοι θα έλεγα, φύλακες, με πάντα ανοιχτά τα ολόλευκα φτερά τους. Έτοιμοι να προστατέψουν, να γαληνέψουν, να απαλύνουν, αλλά και να αναμοχλεύσουν τον αέρα, καθώς ανοιγοκλείνουν τις φτερούγες τους.Να ανασύρουν ευωδιές ζωής.

(Πίνακας: Γιάννης Νίκου)

Και άλλοτε οι φτερούγες τους γίνονται πανιά σε χρωματιστές βαρκούλες. Κόκκινες, κίτρινες,γλαυκές. Ξεκινούν ταξίδι με μπουνάτσα και τις ακολουθούν τα γλαροπούλια.
Και εκείνοι επιβάτες σε κίτρινους λεμονανθούς. Τους παρασέρνει το αεράκι ή λαθραία άλλες φορές νερό τρεχούμενο προς κοίτη ωκεανού….

Παροπλισμένοι από ο,τιδήποτε συμβατικό, επιμένουν να κεντούν τις εντυπώσεις από το ταξίδι με λέξεις. Ρέλια πολύχρωμα που φέρνουν από τα παλιά. Κάθε στιγμή και το χρώμα της, κάθε σταθμός και η βελονιά του.

Αν τους συναντήσεις στην πορεία σου δεν μπορείς να αντισταθείς στο άρωμα ζωής που αναβλύζουν. Ανοίγεις τα ρουθούνια, φουσκώνεις τα πνευμόνια και κλέβεις ανάσα βαθιά, να ποτίσει την ψυχή σου.
Βρίσκεται αθόρυβα ανάμεσά μας(http://kopelametokanarini.blogspot.com/). Φορά καναρινί φόρεμα και κερνά «καλημερένιες». Αύριο γιορτάζει. Της εύχομαι το μονοπάτι της να στολίζουν πολύχρωμα αγριολούλουδα για το γαϊτανάκι της που γυρίζει σαν ανέμη. Για να υφαίνει πάντοτε με τις πιο χρωματιστές κλωστές στον αργαλειό της ζωής της.

Χρόνια πολλά καναρινάκι μου!
Να είσαι πάντα καλά!

To Xero Pos Yparheis - Loudovikos Ton Anogeion

Ήρθαν.

Πρώτη φορά ήρθαν στη γειτονιά μας τόσο νωρίς. Συνήθως τα καλωσορίζουμε τέλη Μαρτίου. Κι όμως τα είδαμε χθες. Ακούσαμε τα τιτιβίσματά τους και μετά τα απολαύσαμε να σπαθίζουν τον αέρα.

Ένα μικρό ρετιρέ ακατοίκητο απέναντι μας είναι η δική τους γωνιά κάθε χρόνο. Η φωλιά τους σχεδόν απείραχτη. Τα παρακολουθούμε κάθε φορά να χτίζουν τη φωλιά τους,και μετά από λίγο να ξεπροβάλλουν μικρά μικρά τα κεφαλάκια από τα νεογνά τους. Κάποιες στιγμές εντυπωσιαζόμαστε από την ομαδική προσέλευση μεγάλων χελιδονιών. Επισκέψεις για τα γεννητούρια, λέμε χαριεντιζόμενοι, αλλά ακόμη δεν έχουμε καταλάβει το λόγο…

.

Εδώ και ένα μήνα, όταν τινάζω το σεντονάκι που χρησιμοποιώ για τις χειροτεχνίες μου, αφήνω επίτηδες να μου πέσουν μερικές μικρές κλωστίτσες περισσεύματα. Για τα χελιδόνια, σκέφτομαι κάθε φορά, πρώτη ύλη για τη φωλιά τους!

Να που φέτος με αιφνιδίασαν ευχάριστα!

Και μαζί τους μου έφεραν τη βεβαιότητα ότι η φύση για ακόμη μια φορά, πιστή στον κύκλο της είναι έτοιμη να αποκαλύψει το θαύμα που κυοφορεί.

Ένας άγουρος ήλιος εμφανίζεται όλο και πιο τολμηρά την τελευταία εβδομάδα.Σε προκαλεί να τον δαγκώσεις, να γευτείς χυμό αυγής….

Μια έντονη επιθυμία με βασανίζει αυτές τις μέρες (μέρες αρκετές που ήμουν κλεισμένη μέσα).Θέλω να περπατήσω στην άμμο. Να ατενίσω ορίζοντα Να γευτώ αύρα θαλασσινή.

Μήπως με έπιασε η Άνοιξη;