Μετά τη βροχή

Γυρολόγος των σημείων.Κυνηγός δροσοσταλίδων. Δε θέλω να αλλάξω. Αυτή είναι η ισορροπία μου. Αυτή και η στίξη των στιγμών μου. Πάντα φυλώ στην τσέπη μια χούφτα θαυμαστικά.Για να μπορώ πάντα να βρίσκω το δρόμο να γυρίσω.Σε μένα.

Ένα μικρό οδοιπορικό μου μετά τη βροχή...

Ένας ακόμη προορισμός...

Επιμένουμε να ονειρευόμαστε και να ταξιδεύουμε στις δικές μας μικρές προσωπικές στιγμές.
Δικαίωμα, ατομικό, αναφαίρετο, θωρακισμένο...


Μια "βαρκούλα" ψάθινη το μέσο για ένα ακόμη μικρό ταξίδι.
Δυο τρυφερά χεράκια η σημαία μας...

true colours

Τα αληθινά χρώματα των ανθρώπων γυρεύω.
Γιγαντώνονται στο χρόνο οι σκιές «ντυμένων φίλων». Καλοραμμένα τα κοστούμια της κάθε εποχής τους, μα θαμπά. Ήλιος θρασύς ο χρόνος. Όλα τα φανερώνει. Καυτός. Δεν αντέχει στο φως του στόφα δεύτερης ποιότητας. Ξεθωριάζει.
Μόνο τα αληθινά χρώματα των ανθρώπων γυρεύω. Τα γνώρισα. Τα ξεχωρίζω πια.
Την καθαρότητα ενός «ιουλιανού» πουκάμισου.
Το ακατέργαστο γέλιο της γιαγιάς Στάλλης στη φωτογραφία, που μου το χάρισε σήμερα στην πρώτη μου εκδρομή, μετά από μήνες.

Του φρέσκου μπουμπουκιού που σκάει στο κλαδί της μαμάς μηλιάς.

Χρώματα αληθινά όπως αυτά που εναλλάσσονται καθώς γλιστρά ο χρόνος στις επιφάνειες του μπαλκονιού μου, όταν εκεί στριμώχνω τις μικρές μου αποδράσεις, και χτίζω μικρές φωλιές για τις σκέψεις μου.

Της ανατολής

Της δύσης

Του νοτιά

Της βροχής

Της λιακάδας που ερωτοτροπεί με το υγρό στοιχείο

Εύχομαι σε κάθε περαστικό που ξαποσταίνει σε τούτο το κατώφλι να αξιωθεί αλήθεια και ομορφιά। Και ας είναι αυτές οι μέρες αν όχι η αιτία, τουλάχιστον η αφορμή. Αλλά και σε όσους έχουν βρεθεί κατά καιρούς σε τούτα εδώ τα μέρη και έχουμε καιρό να ειδωθούμε, το ίδιο δυνατά στέλνω τις ευχές μου. Μοιάζει λίγο υπερβολικό, όμως εκεί είστε πάντα, σας συναντώ όταν φυσάει το αγέρι την κόκκινη μου ομπρέλα και εκείνη προβάρει ασταμάτητους στροβιλισμούς. Το κουβάρι της σιωπής μου δεν συναντά στην άλλη του άκρη τη λήθη.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Η πόλη μας ...παιχνίδι!

Το καλό να λέγεται. Έτσι έχω μάθει. Γιατί από το κακό έχουμε χορτάσει. Ανάμεσα όμως στα παγωμένα βράχια του χειμώνα ξεθαρρεύουν μικρά κυκλαμινάκια, και όταν τα βρίσκεις αξίζει να τους κάνεις την τιμή να εκτιμήσεις τη γοητεία τους.

Τελευταία μέρα του σχολείου εν όψει εορτών. Η κόρη μου,ήρθε κρατώντας στα χέρια της ένα κουτάκι. Δώρο από το Δήμαρχο στα παιδιά μου είπε, ανυπομονώντας να παίξουμε.
Βασισμένο σε μια ιδέα και στις δημιουργίες του συμπολίτη μας Στέλιου Βασικαρίδη που ζει στη Γερμανία, ένα παιχνίδι μνήμης για μικρούς και μεγάλους. Η πόλη μας σε memory. Μέσα στο κουτάκι ζευγάρια οι καρτούλες με ζωγραφισμένους ανθρώπους, τοπία και κτίρια καθώς και ένα βιβλιαράκι με σύντομη αναφορά στην ιστορία των κτιρίων που απεικονίζονται σε κάθε κάρτα. Εικόνες γνώριμες, που βλέπουμε καθημερινά και πολλές φορές τις προσπερνάμε, έτσι… από συνήθεια…, ενώ στην πραγματικότητα είναι ισχυροί μάρτυρες ενός παρελθόντος πλουσιου με ιδιαίτερη αίγλη και σημαντική ιστορική αξία.

Το παιχνίδι, όπως αναφέρεται, μας δίνει την ευκαιρία να τις γνωρίσουμε και να τις αφομοιώσουμε. Και είναι ένα παιχνίδι στο οποίο όλοι βγαίνουν κερδισμένοι, γιατί διασκεδάζουν μαθαίνοντας κάτι ακόμη για την πόλη μας και ακονίζοντας τη μνήμη τους. Ψυχαγωγία και διασκέδαση, λοιπόν, με έναν τρόπο πρωτότυπο και ελκυστικό!

Μπράβο στην πρωτοβουλία, μπράβο και στους υπεύθυνους και σε όσους εργάστηκαν για να έρθει το πολύτιμο κουτάκι στα χέρια των παιδιών μας!

Το τραγούδι από τους "Χειμερινούς Κολυμβητές" που τιμούν την Καβάλα μας με την παρουσία τους στο μουσικό στερέωμα.