Τρίτη 29 Απριλίου 2008

Αποτυπώματα...

Περίμενα πώς και πώς την Κυριακή του Πάσχα για να γευτώ το χωριό, τη φύση να γίνω ένα με το πράσινο και αυτήν την καθιερωμένη μεσημεριανή βόλτα στο μονοπάτι του βουνού δίπλα στο ποτάμι!


Όμως, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός όπως λένε γελάει εκεί πάνω, κι έτσι ξαναγέλασε, και μας έστειλε μια βρόχα,
μα ασταμάτητη ήταν βρε παιδιά!




Μ’ αρέσει η βροχή, μ’ αρέσει η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, μ’ αρέσει και να βρέχομαι, μερικές φορές επίτηδες δεν κρατάω την κόκκινη ομπρέλα μου, αλλά για εκείνη την ημέρα ήμουν κουρντισμένη για άλλα πράγματα….

Όπως και να χει, ωραίο ήταν το διαλειμματάκι, όταν είσαι
με αγαπημένους, δεν έχουν τελικά και τόση σημασία τα υπόλοιπα. Και κάτι τέτοιες μέρες είναι από τις λίγες ευκαιρίες που έχουμε να βρεθούμε όλοι μαζί!


Σήμερα, εδώ, χαλαρή ακόμη παίρνω το πινελάκι και ψάχνω τ’ αποτυπώματα που άφησαν οι μέρες που πέρασαν:



Κόκκινο της γιορτής: στα αβγά, στις καρδιές, στα φιλιά!

Βλέμματ
α καθαρά

Αγάπη που δίνει και δέχεται δικαιώνοντας τις μέρες, απελευθερωμένη από τη φυλακή της καχυποψίας ,της αμφισβήτησης, της ανασφάλειας .

Χροιές γνώριμες από φωνές αγαπημένων ανθρώπων .Δίκτυα φορτωμένα με μηνύματα αγάπης.

Παράδοση και γεύση Ελλάδας.

Ικανοποιημένοι ουρανίσκοι .


Μυρωδιές από ανθισμένες πασχαλιές…

Μυρωδιές από ανθισμένες καρδιές…


Και κάτι δαμάσκηνα, αγουρωπά να φορτώνουν τα κλαδιά και να μου θυμίζουν τις γωνιές της παλιάς μου γειτονιάς,τότε που πιτσιρίκια καταστρώναμε σχέδια ποια δαμασκηνιά ήταν η καλύτερη για να κλέψουμε κανένα δαμάσκηνο .Πώς μας άρεσε εκείνη η ξινίλα…

Μάτια παιδιών γεμάτα προσμονή και χεράκια απαλά περήφανα για την λαμπάδα…

Πυροτεχνήματα,κάθε ένα κι ένα όνειρο, μια ευχή στον ουρανό!

Όλοι κάτι πήραν αυτές τις μέρες…

Ακόμη και η δυστυχία που ταλαιπωρεί τον κόσμο μπήκε τιμωρία στη γωνία, έστω για λίγο…

Όλα τα άλλα τόσο μικρά…, δε βρίσκω κανένα αποτύπωμα…

Τετάρτη 23 Απριλίου 2008

Καλό Πάσχα!


Εύχομαι η Ανάσταση να ξεκινήσει από μέσα μας!

Και όταν φτάσουμε στο «δεύτε λάβετε φως»,
να έχουμε ανάψει πρώτα την λαμπάδα της ψυχής μας,
λάμποντας να το χαρίσουμε το φως της!

Να βρει το χώρο της η αληθινή αγάπη,
για την οποία Εκείνος μαρτύρησε.


Να περάσετε όλοι σας όμορφα και με υγεία αυτές τις μέρες, αγαπημένοι κοντά σε αγαπημένους!

Κυριακή 20 Απριλίου 2008

ΣΤΙΧΟ-ΑΝΑΚΑΤΕΜΑΤΑ(ΠΑΙΧΝΙΔΙ)

Κι αφού λοιπόν έδωσα ανοιξιάτικη όψη στο μπαλκονάκι μου και το ανέστησα,

Και αφού ταλαιπώρησα τις χάντρες μου ,


Και πρόσθεσα τις πασχαλιάτικες νότες στο σπίτι


Κ
αι αφού «σουλουπώθηκα» τραβώντας τα βασανιστήρια του κομμωτηρίου
(αυτό το κρατάω για έκπληξη)

...ήρθε η ώρα που περίμενα, να ανταποκριθώ στην πρόσκληση της καλής μου Ιφιγένειας και να παίξω(και πάλι, αχ πόσο φαίνεται ότι δε μ’ αρέσει) στο παιχνίδι που με κάλεσε.
Με στίχους αυτή τη φορά, (οι κανόνες κάτω, οι στίχοι είναι τα χρωματιστά γράμματα)…
Έπαιξα κι εγώ λοιπόν με Μαχαιρίτσα σήμερα, δυστυχώς δεν μπορώ ακόμη να βάλω μουσική.
Ιφιγένεια σ’ ευχαριστώ!


Καλώ την freedula, την εvaggelia-p, τη yiota και όποιον άλλον θέλει να παίξει (εφόσον βρεθούν σε διάθεση και το επιθυμούν, πίεσις ουδεμία!)


Να τι μου βγήκε:
«Είναι πολλές φορές λοιπόν που αισθάνεσαι ότι,
Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος, μες στην πόλη σου σα ξένος … Που στους τοίχους της ψυχής σου,ένας ένοικος αθόρυβος, κρυφός κάτι συνθήματα σου ζωγράφισε με στίχους. Δε σου ταιριάζει
να κουβαλάς την αστραπή στον ώμο…
Δεν ανήκεις στο σε στυλ να μη ξεχνιόμαστε… Συνειδητοποιείς ότι
δεν υπάρχουν νερά του Ιορδάνη, όλοι οι αμαρτωλοί είναι απ’ το ίδιο χαρμάνι… Ανθρωπόμορφοι λεφτάδες, αναλφάβητοι σκυλάδες,η ζωή σου συμπληγάδες...

….Και επειδή στη δυστυχία μου δεν έβαλα σιρόπι
, κι άμα σαστίζω μια στιγμή όπως την αντιλόπη, φροντίζω τα βήματα να είναι συντονισμένα…
Και επειδή η αισιοδοξία και η αξιοπρέπειά μου επαναστατούν , και επειδή μέσα στην ψεύτρα ζωή μόνο εσύ κι ο γκουρού σου σε καταλαβαίνουν, αντί να πάω να βρω το Δαλάι Λάμα που μου πέφτει και μακριά,
Βγάζω από τα παλιά μου τα κιτάπια δοκιμασμένη συνταγή:

Αλλαγή εποχής, έρχεται μια άνοιξη νυφούλα…, σε καλεί σε χορό ψυχή τε και σώματι, κι εσύ δεν είσαι αγενής ! Κι έρχεται κι εκείνο το ρεφρέν:
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν…

Το βλέμμα χάνεται στους θησαυρούς :

Ένα αστείο μουτράκι.
Είναι το γέλιο του που γράφει μουσική…Είναι το γέλιο του που τη χαρά ανασταίνει…

Λίγο πιο κει
μάτια αγαπημένα : ένας διάδρομος παλιός…μέσα στην ίριδα ανάβει μια φωτιά που κάθε άστεγο και άνεργο ζεσταίνει..., η καλοσύνη τους απλώνει σα λαδιά, πατώ στο βήμα τους κι εκείνο με πηγαίνει σε παραλίες που δεν έχω ξαναδεί…

Και μετά εικόνες από ταξίδια, διαδρομές…Αυτές που ήρθαν κι αυτές που θα’ ρθουν. Ο σάκος μόνιμα έτοιμος γιατί ξέρω:
Στα σκουπίδια θα δεις τα διαμάντα .Στα σκοτάδια το φως…

Το ποτήρι μου πάντα γεμάτο,
σε ποτήρι γεμάτο βουτάω, ως τον πάτο που ίσως να φτάσω, έχω ακόμα χρονάκια πολλά.
Στα ουράνια που θέλω να φτάσω… η καρδιά δε γνωρίζει κανόνες
Ζεϊμπέκικο αμπντάλικο,
Μια στροφή κι άλλη μια και εμείς στα σύννεφα!»


Κανόνες
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.4. Αν μπορείς συνοδεύεις την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.Κι επειδή πιστεύω ότι τα παιχνίδια είναι για όσους ταγαπούν καλώ όποιον-α θέλει να παίξει.

Δευτέρα 14 Απριλίου 2008

Κάθε στιγμή και στίξη!


Ώρες και ώρες του απομεσήμερου καθισμένη στο απριλιάτικο μπαλκόνι του φρεσκοασβεστωμένου σπιτιού μου αρμενίζω με το βλέμμα στις γειτονιές του κόσμου. Κάθε χρώμα και μια διάθεση, κάθε αντικείμενο και μια ιστορία…. Οι σιδεριές των πολυ-φυλακών μας…. Οι αφημένες ζωές στα σωριασμένα παλιοπράγματα έξω από τις μπαλκονόπορτες….Η υλική μας εξάρτηση στα δεκάδες μικροαντικείμενα ψεύτικης, φθηνής, βιομηχανοποιημένης τέχνης…Όλα ανθρώπινα αποτυπώματα, εύκολα ερμηνεύσιμα ως προς την προέλευσή τους.
Και κάθε φορά το βλέμμα καταλήγει στην απέναντι ταράτσα : Σκοινιά με κρεμασμένα κουρελάκια (σα πλαστικά φαίνονται) για να φεύγουν, λέει, τα χελιδόνια, αν προσπαθήσουν να χτίσουν τη φωλιά τους. Ποτέ δεν μπόρεσα να ερμηνεύσω αυτού του είδους τη λογική…Μα πώς γίνεται να διώχνουν τα χελιδόνια, την ίδια την Άνοιξη; Αναρωτιόμουν, αναρωτιέμαι….



Και τότε συνειδητοποιώ πώς υπάρχουν κάποια άλλα κουρελάκια, πολύ πιο ξεφτισμένα….Τα κουρελάκια της ψυχής….Τα απλώνουμε σιγά σιγά, ένα ένα στην ταράτσα της ψυχής μας και διώχνουμε εμείς οι ίδιοι τη χαρά χωρίς να το καταλάβουμε… Χιλιάδες κουρελάκια συνθέτουν την εικόνα του δικού μας λιακωτού. Μερικά κάποτε τα παίρνει ένα δυνατό αεράκι και τότε τρυπώνει για λίγο η χαρά, η λαχτάρα, η προσμονή… Κάποιοι σπάνιοι σπόροι ζωής, που δύσκολα τους πιάνει το μάτι, στροβιλίζονται μαζί του….Αν τους φυτέψουμε, δε θ’ αργήσουν να φυτρώσουν… Ίσως έτσι η ‘Άνοιξη δελεαστεί και γυρίσει πάλι σπίτι της…

Ίσως και τότε ο παρακείμενος να μη γίνει αόριστος από κεκτημένη ταχύτητα μαθητή καλά διαβασμένου αλλά απρόσεκτου. Ίσως τότε επιστρέψουν δυνατές οι δονήσεις των συναισθημάτων και σε στροβιλίσουν ξανά. Είναι φορές που νιώθεις ότι τα συναισθήματα δε χωράνε στις λέξεις. Υπάρχουν όμως και θέλουν να δραπετεύσουν, όπως τα μυστικά…Να χυθούν στο χώρο…. Να τον ραντίσουν με αποστάγματα στιγμών…. Να γίνουν ζωγραφιές με έντονα χρώματα…. Να χωρέσουν στις μουσικές … να μπερδευτούν με τον αέρα και να ταξιδέψουν…. μέχρι να γυρίσουν πάλι σε σένα, ακόμη πιο αληθινά. Να γίνουν η μνήμη σου. Αυτή που θα σε κρατήσει ζωντανό, γιατί αυτή θα είναι η απόδειξη. Δεν είναι ουτοπία η μνήμη…. Είναι η πραγματικότητα. Ακόμη και το δευτερόλεπτο που πέρασε μόλις πριν της ανήκει. Είναι η αλήθεια ότι υπήρξες, υπάρχεις….και χάρη σ’ αυτήν και μόνο θα συνεχίσεις να υπάρχεις… Είναι ένα σεντούκι γεμάτο υποσχέσεις…. Το αύριο δεν το ξέρεις… Το ονειρεύεσαι, αλλά δεν το γνωρίζεις. Ό,τι είσαι είναι η μνήμη σου….

Κάθε στιγμή και στίξη….
Ένας απολογισμός των στίξεων κάθε στιγμής είναι ο απολογισμός της ίδιας της ζωής. Τι έχει πιο πολλά; Ερωτηματικά;
Θαυμαστικά; Αποσιωπητικά ή εισαγωγικά;

Οι τελευταίες μέρες γεμάτες ερωτηματικά και οδυνηρά αποσιωπητικά… έρ
χονται να «κεντήσουν» τα δυο κόκκινα μπαλόνια που έχω δεμένα στην ψυχή μου. Τα έχω γεμισμένα με αεράκι φρέσκο για να λικνίζονται απαλά τα κόμματα και τα θαυμαστικά μου! Και φοβάμαι μη μου σκάσουν!