Περίμενα πώς και πώς την Κυριακή του Πάσχα για να γευτώ το χωριό, τη φύση να γίνω ένα με το πράσινο και αυτήν την καθιερωμένη μεσημεριανή βόλτα στο μονοπάτι του βουνού δίπλα στο ποτάμι!Όμως, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός όπως λένε γελάει εκεί πάνω, κι έτσι ξαναγέλασε, και μας έστειλε μια βρόχα,
μα ασταμάτητη ήταν βρε παιδιά!Όπως και να χει, ωραίο ήταν το διαλειμματάκι, όταν είσαι
με αγαπημένους, δεν έχουν τελικά και τόση σημασία τα υπόλοιπα. Και κάτι τέτοιες μέρες είναι από τις λίγες ευκαιρίες που έχουμε να βρεθούμε όλοι μαζί!

Σήμερα, εδώ, χαλαρή ακόμη παίρνω το πινελάκι και ψάχνω τ’ αποτυπώματα που άφησαν οι μέρες που πέρασαν:
Κόκκινο της γιορτής: στα αβγά, στις καρδιές, στα φιλιά!
Βλέμματα καθαρά
Αγάπη που δίνει και δέχεται δικαιώνοντας τις μέρες, απελευθερωμένη από τη φυλακή της καχυποψίας ,της αμφισβήτησης, της ανασφάλειας .
Χροιές γνώριμες από φωνές αγαπημένων ανθρώπων .Δίκτυα φορτωμένα με μηνύματα αγάπης.
Παράδοση και γεύση Ελλάδας.
Ικανοποιημένοι ουρανίσκοι .
Μυρωδιές από ανθισμένες πασχαλιές…
Μυρωδιές από ανθισμένες καρδιές…
Και κάτι δαμάσκηνα, αγουρωπά να φορτώνουν τα κλαδιά και να μου θυμίζουν τις γωνιές της παλιάς μου γειτονιάς,τότε που πιτσιρίκια καταστρώναμε σχέδια ποια δαμασκηνιά ήταν η καλύτερη για
να κλέψουμε κανένα δαμάσκηνο .Πώς μας άρεσε εκείνη η ξινίλα…
Μάτια παιδιών γεμάτα προσμονή και χεράκια απαλά περήφανα για την λαμπάδα…
Πυροτεχνήματα,κάθε ένα κι ένα όνειρο, μια ευχή στον ουρανό!
Όλοι κάτι πήραν αυτές τις μέρες…
Ακόμη και η δυστυχία που ταλαιπωρεί τον κόσμο μπήκε τιμωρία στη γωνία, έστω
για λίγο…
Όλα τα άλλα τόσο μικρά…, δε βρίσκω κανένα αποτύπωμα…







