Ένας ακόμη προορισμός...

Επιμένουμε να ονειρευόμαστε και να ταξιδεύουμε στις δικές μας μικρές προσωπικές στιγμές.
Δικαίωμα, ατομικό, αναφαίρετο, θωρακισμένο...


Μια "βαρκούλα" ψάθινη το μέσο για ένα ακόμη μικρό ταξίδι.
Δυο τρυφερά χεράκια η σημαία μας...

Χρειάστηκε πολύς καιρός, δύναμη, θέληση και ιώβεια υπομονή για να φτάσει το χέρι στο κλικ αυτής της φωτογραφίας. Η προσωπική μου Οδύσσεια, η χαρτογράφηση της πορείας μου, νομίζω πως δεν αφορά κανέναν. Άλλωστε υπάρχουν ακόμη – κι ευτυχώς- πολλοί παραμυθάδες, που αφηγούνται πολύ πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες από μένα.

Νησί των Φαιάκων στάθηκε ετούτος εδώ ο χώρος για μένα. Κάθε Ανατολή βιταμινούχα, να φτάσω πιο δυνατή, ακέραια στη δική μου Ιθάκη: να χαρίσω στο παιδί μου ένα αδερφάκι και να γίνω για ακόμη μια φορά- δε θα πω για δεύτερη- μητέρα. Κάθε συντρόφευμα μας, τόπι πλάι στο ποτάμι, κάθε χειραψία κομμάτι του ιστού της κόκκινης ομπρέλας μου. Χρειάστηκε καιρός για να ψελλίσω τους στίχους τούτου του τραγουδιού. Να σφραγίσει το χαμόγελο πολύτιμες στιγμές. Πιασμένη η άκρη του από 5 μικρές λεξούλες…

Δεν ξέχασα. Μόνο που έρχονται κάποτε οι καιροί που γίνεσαι μύστης των υποχρεώσεων. Είναι η μοναδική φορά που τα δικαιώματα ατροφούν παραδομένα σε ύπνο με όνειρα φωτεινά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω δημοσίως σε όλους εσάς που μοιραστήκατε τη χαρά μου πηγαία. Που κατανοήσατε την απουσία μου και της δώσατε χώρο να αναπνεύσει. Σε όλους εσάς που νιώσατε τη δόνηση και το στροβίλισμα των συναισθημάτων, χωρίς μικροσκόπιο και υπερδιαγνώσεις.

Σκέφτηκα πολλές φορές αυτό το διάστημα να κλείσω την κόκκινη ομπρέλα μου καθώς μου είναι πολύ δύσκολο να ανταποκριθώ. Ο προσωπικός μου ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος και κατακερματισμένος. Κομμάτι του και τα Ισπανικά που τα συνεχίζω. Και λίγες σκόρπιες χαντρες και κλωστές πέρα δώθε… Δεν μπόρεσα να το κάνω. Η ομπρέλα μου, αποφάσισα, θα μείνει ανοιχτή όσο μπορεί να κρυφακούει ιστορίες στη βροχή. Για τις λίγες εκείνες στιγμές που θα μπορεί να βγει σεργιάνι και να χορέψει με το φύσημα του αέρα.

Εύχομαι ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα σε όλους εσάς, τους φίλους μου! Υγεία, δύναμη,πνευματική ευρωστία και πίστη!
Θα ξανάρθω…

La vida es sueno

Que es la vida?Un frenesi.
Que es la vida? Una ulusion,
Una sombra, una ficcion,
Y el mayor bien es pequeno,
Que toda la vida es sueno,
Y los suenos, suenos son…
Calderon de la Βarca (1600-1681)
“La vida es sueno”.

Τυπωμένο και τυλιγμένο σε κυλινδρικό ρολό δεμένο με κορδελάκι με περίμενε στο ξύλινο τραπεζάκι της θέσης μου.
Και την επόμενη φορά ένα ακόμη.
Και μετά ένα αίνιγμα.
Και μια παροιμία.
Και χθες ένα τραγούδι.

Ξεκίνησα ισπανικά πριν δυο μήνες. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λένε. Και μου το λεγε πάντοτε ο πατέρας μου, από μικρή. «Μάθε 5 γλώσσες. Γλώσσες πρώτα». Αλλά τότε που… Μάθαμε τα αγγλικά, άντε και τα γερμανικά και μετά μας κατάπιε η καθημερινότητα… Και να μαι και πάλι ανάποδα να λειτουργώ. Στα 36 να ξεκινώ ισπανικά. ( Πριν ένα χρόνο είχα βρεθεί να πειραματίζομαι και σέ τμήμα χορών λάτιν,αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).
Όταν όμως κάνεις κάτι επειδή το θέλεις και όχι επειδή πρέπει, είναι παντα πιο ωραία… Είναι συνειδητή και όχι αλυσιδωτή η επιλογή…
Εχω ενθουσιαστεί πολύ και διαβάζω, ίσως και περισσότερο απ’ ότι χρειάζεται μερικές φορές. Ναι, μπορεί και το βράδυ πριν σβήσω το φως… Και είναι ωραία, γιατί δύο από τα νήματα που κινούν την ενέργεια μου για τούτη τη γλώσσα είναι ο ενθουσιασμός και ο έρωτας για το αποτέλεσμα… Και ας μη μου «χρειαστούν» τα ισπανικά. Μου φτάνει που θα έχω γνωρίσει τον πολιτισμό τους και θα καταλαβαίνω τη λογοτεχνία και τα τραγούδια τους...
Και θα υποστηρίξω τελικά ότι δεν έχει ηλικία η μάθηση. Σε ο,τιδήποτε. Χρειάζεται μόνο τις συνθήκες να ωριμάσουν για να σου φανερώσουν μια αληθινή σου επιθυμια.
Σας αφήνω τα λόγια από ένα απλό τραγουδάκι που μάθαμε χθες. Είναι το πρώτο που ακούγεται στο μουσικό χαλί μου.

Quizas Quizas Quizas
Siempre que te pregunto
Si algun amor me escondes
Tu siempre me respondes
Quizas, Quizas, Quizas

Y asi passan los dias
Y yo, desesperando
Y tu,tu contestando
Quizas, Quizas, Quizas

Estas perdiento el tiempo
Pensando, pensando,
Por lo que mas tu quierras
Hasta cuando?Hasta cuando?

Y asi passan los dias
Y yo, desesperando
Y tu,tu contestando
Quizas, Quizas, Quizas

Estas perdiento el tiempo
Pensando, pensando,
Por lo que mas tu quierras
Hasta cuando?Hasta cuando?

(ελεύθερη μετάφραση)
Κάθε φορά που σε ρωτώ
Αν μου μου κρύβεις κάποια αγάπη,
Εσύ πάντα μου απαντάς
Ίσως, ίσως, ίσως

Και έτσι περνούν οι μέρες
Και εγώ, εγώ απελπισμένος,
Και με σένα να απαντάς
Ίσως, ίσως, ίσως.

Χάνεις το χρόνο
Σκέφτομαι
Για αυτό που περισσότερο θα ήθελες
Μέχρι πότε; Μέχρι πότε;

Έχω γίνει ο περίγελως της οικογένειας, μια που μιλώ ισπανικά με τους τοίχους τον τελευταίο καιρό και τραγουδώ ισπανικά τραγουδάκια με κίνδυνο να τους γκρεμίσω.
Είναι όμως ωραίο να τραγουδάς τα τραγούδια και να καταλαβαίνεις τι λένε. Ελπίζω να μην είναι σοβαρό αυτό που μου συμβαίνει :)
Αλλά όπως λέει και το ποιηματάκι του Calderon de la Barca,

Τι είναι η ζωή; Μια φρενίτιδα, μια οπτασία,

μια σκιά, μια φαντασία,

και το μεγαλύτερο αγαθό είναι μικρό,

γιατί όλη η ζωή είναι ένα όνειρο,

και τα όνειρα...είναι όνειρα...

Επιτέλους,
Ήρθε η ώρα να ανοίξω λίγο τα παράθυρα σ’ αυτό το φτωχό σπιτάκι, να μπει αεράκι θαλασσινό, έστω και ηλεκτρονικό, μια που το αληθινό δε με βλέπω να το απολαμβάνω και πολύ φέτος.
Είναι που δεν μπορώ τα μεσοβέζικα πράγματα. Να είμαι λίγο εδώ, λίγο εκεί, λίγο παρακει… Είναι και που τα χρόνια που κουβαλώ πλέον στην καμπούρα μου μου έμαθαν ότι όταν πολιορκούμαι είναι καιρός για προτεραιότητες, καιρός να ακούω τα μηνύματα του σώματός μου… Είναι και ένας σοβαρός προορισμός στον οποίο είμαι ταγμένη για λίγο καιρό και δεν μου αφήνει περιθώρια για ξενύχτια και υπερωρίες…
Είναι και που είμαι λίγο ανάποδη και με κυνηγούν τα οξύμωρα. Όταν φαίνεται πως έχω χρόνο, εγώ δεν έχω καθόλου… Ναι, τέτοια ανάποδη είμαι. Είναι και που τρόμαξα κάποια στιγμή, όταν πάτησα ξυπόλητη στη γη και ένιωσα μια γείωση που μέχρι και με τρόμαξε. Τα φυλλαράκια μου φαίνονταν φυλλαράκια, τα σύννεφα φυσικά φαινόμενα, τα κελαηδήμα των πουλιών κελάηδημα… Όλα όπως μας τα μαθαίνανε στη φυσική ιστορία. Καμιά άλλη διάσταση. Ήταν η ώρα να σιωπήσω. Γιατί πολύ απλά ένιωθα ότι δεν είχα τίποτα να πω. Και γιατί αυτή η σιωπή ερχόταν ως επιτακτική ανάγκη, φαινόταν, ότι κάτι είχε να μου πει. Κάπου να με οδηγήσει. Και είναι μερικές φορές που η ζωή έρχεται να σου φέρει τόσα συναισθήματα μαζεμένα, τόσες αλλαγές, τόσες εξελίξεις, που δεν τις χωράς, μόνο να τις παρακολουθήσεις μπορείς αρχικά . Ειδικά αν είσαι άνθρωπος σαν κι εμένα, που χρειάζεσαι περίοδο προσαρμογής στις αλλαγές κεφαλαίου. Το έχω διαπιστώσει πλέον και ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι γεννήθηκα πρόωρο και η πρώτη γεύση ζωής ήταν η προσαρμογή…
Τελικά, όλη αυτή η απουσία μου έκανε καλό. Ήταν και που η καθημερινότητα ήταν ασφυκτικά γεμάτη από παρουσίες φίλων από μακριά. Και από χίλια δυο άλλα. Ήταν και που κατάλαβα ότι όλοι εκείνοι που θεωρούσα φίλους αποδείχτηκαν φίλοι αληθινοί. Οι αληθινοί φίλοι ξέρουν να αφήνουν χώρο και να σέβονται …Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που με αναζητήσατε αυτό το διάστημα χωρίς να ζητήσετε την παραμικρή εξήγηση για την απουσία μου. Με συγκινήσατε πραγματικά.
Και επειδή, μπορεί να γειώθηκα όπως είπα, αλλά η φλυαρία πάντοτε μου περισσεύει, να μη σας ζαλίσω άλλο …
Αυτό το διάστημα, σε μικρές ευκαιρίες που έβρισκα, δοκίμασα την τύχη μου στη χειροτεχνία. Άλλοτε μου έβγαινε και άλλοτε απλώς πετούσα τα υλικά μου και έλεγα ότι θα μου έρθει και από κει η έμπνευση κάποτε ξανά… -Λίγα τζιτζίκια να ακούσω και θα επανέλθω, το ξέρω-. Ενώ δε το συνηθίζω, θέλησα σήμερα να σας φέρω μερικές φωτογραφίες, γιατί έτσι, είναι πιο ωραίο όταν το μοιράζεσαι… και ας πρόκειται για χαζομαρούλες, όπως λέω εγώ (όχι , δεν θέλω να είστε ευγενικοί και να μου πείτε τι ωραία που είναι…).
Ειρήνη και Dee Dee σας ευχαριστώ για τα πολύ όμορφα διαλεγμένα υλικά που μου φέρατε αντί για γλυκά όταν ήρθατε. Εχω για όλο το καλοκαίρι!!!!!!!!!! )))
Αχτιδούλα, τι να πω που με έχεις γεμίσει βραβεία και θα μας πάρουνε χαμπάρι ότι μου έχεις αδυναμία;;;Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!
Κλωθογυρίζατε οι περισσότεροι φίλοι στο μυαλό μου, γιατί είμαι και του συνειρμικού ρεπερτορίου… Και τα καλά, σας τα κρατάω για τις επόμενες φορές, γιατί σας το είπα… μπορεί να σιωπώ, αλλά έχω λίγο και τον ακάθιστο….

Για αρχή με έπιασε μανία να στολίζω τη μικρή μου.

Για το τζην σακάκι

Για τα μαλλάκια της...

Και μετά ήρθε το στοίχημα με το πλέξιμο που δεν μπορώ να κερδίσω...

Είδα τι ωραία που έπλεκε η Dee Dee και είπα α, εύκολο μοιάζει, να δοκιμάσω ... Αμ δε... Dee χρειάζομαι οπωσδήποτε σεμινάρια. Μόνο το κολιεδάκι παραπάνω φαίνεται να πέτυχε....

Από κοντά και το μικρό μου κόλλησε για ένα διάστημα και έφτιαξε το δικό της κολιεδάκι

Θυμήθηκα και την Αλίκη που μας είχε μάθει τις χάρτινες χάντρες και γέμισα πολλά κουβαδάκια από δαύτες... Να και ένα κολιεδάκι με χάρτινες δικές μου χάντρες

Με ύφασμα

Και δυο ακόμη πιο...σοβαρά....

Μαργαριταράκια για την Dee που ήθελα να έχει ένα ίδιο με το δικό μου

Και μπλε για την αχτίδα μου που της αρέσει πολύ...










και ένα navy για το αγαπημένο μου μπλε μπλουζάκι....

Hasta la vista, λοιπόν!!!!!



υ.γ. γιατί δεν αντέχω, θέλω να το πω.Πολύ με έξοργίζει η φράση "τα μάρμαρα του Παρθενώνα".... Γλυπτά είναι, βρε παιδιά,... τι μάρμαρα.... Ανασκουμπωθείτε λίγο....
update:
μόλις γύρισε η κόρη μου από τη γειτονιά :
-Μαμά, μαμά...πήγαμε με τη Δάφνη στον επικάλυπτο της πολυκατοικίας τους!
Χα,χα,χα......

Οκτώ

Οκτώ τα κεράκια που μετράει σήμερα…
Κι άλλα δέκα τα χρόνια που ονειρεύεται για να ανοίξει τα φτεράκια της.
Θέλει να γίνει φωτογράφος στο Παρίσι.

Οκτώ τα δικά της κεράκια. Χίλια δεκαοκτώ τα δικά μου αντικλείδια που μου χάρισε για τις πόρτες του ουρανού της. Μην τύχει και χάσω το κλειδί. Απλώνει τα χεράκια της και με προσκαλεί πάντα στη δική της χώρα. Ανέφελος ο ουρανός, ανοίγω την πρώτη πόρτα και στέκομαι μαθήτρια στο δικό της σχολείο. Δεν είναι επτά τα θαύματα εκεί. Είναι αμέτρητα, κάθε βήμα και μια αποκάλυψη. Ξαναγίνομαι παιδί, αναθεωρώντας μεγαλώνω απ’ την αρχή. Μαζί της.

Μικρός άτλαντας εκείνη, κρατά τον κόσμο μου, τον κόσμο μας στα χέρια της.
Δεν το καταλαβαίνει το βάρος. Για κείνην ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι, μια μικρή γυάλινη σφαίρα που την αναποδογυρίζει για να χιονίσει «αστέρια»…Κάποιες φορές την αναποδογυρίζουμε μαζί. Και τότε όλα μοιάζουν τόσο μαγικά εύκολα... Πώς το άσπρο μαύρο μπορεί να πάρει αποχρώσεις; Αναρωτιόμουν κάποτε. Μαζί της το ανακάλυψα, έτσι όπως εκείνη γεμίζει μελωδίες το δωμάτιο χαιδεύοντας απαλά με τα τρυφερά της χεράκια τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του πιάνου. Ναι, έτσι γεννιέται το χρώμα, έτσι και η μουσική, ένα απαλό χάδι γίνεται ηχάδι… τόσο απλά…

Οκτώ τα κεράκια που σβήνει σήμερα. Κι εγώ άρχισα να βλέπω σαν ανθρωπάκια τους αριθμούς,αχ και να μπορούσα να τους ζωγραφίσω,γυρνώντας πίσω, στη στιγμή που πρώτη φορά αντίκρισα το προσωπάκι της. Ένα τόσο δα μικρούλι ανθρωπάκι με πολλά πολλά μαλλιά!

1 και βλέπω να ισιώνει το κορμάκι και να κάνει τα πρώτα βηματάκια.
2 σα σαλιγκαράκι, υψώνει τις κεραίες να αφουγκραστεί τον κόσμο.
3 ανοίγει τα χεράκια, να αγκαλιάσει, να διεκδικήσει
4 και έρχεται η λογική με τις ευθείες της και τα τετράγωνά της
5 Λογική και συναίσθημα. Ευθεία και καμπύλη σε συνύπαρξη.
6 Στροφούλα, εξωστρέφεια…
7 Περπατά καμαρωτά με τα πρώτα της όπλα
8 Και παίρνει σχήμα. Καμπύλες που μορφώνονται για να δώσουν τη γυναίκα….

Μια η ευχή που της κρατώ: Να ανεμίζει πάντα ψηλά τη σημαιούλα της ψυχής της , όπως σήμερα !

Κι άλλες τόσες αυτές που στέλνω στα άστρα, όχι καμία πρωτοτυπία. Η κουκουβάγια το κουκουβαγιάκι… Αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλα.



Η μουσική είναι το mother's journey του Yann Tiersen, γιατί της αρέσει το πιάνο αλλά πολύ περισσότερο η Αμελί και η μουσική της.

u-tubοθεραπεία

(Stavento,"μέσα σου")


Εδώ και τρεις μέρες το σπίτι μου είναι κανονικός παιδότοπος!
Εκτός από τη μικρή μου και τους μόνιμα φιλοξενούμενους φίλους της (παρεμπιπτόντως οι περισσότεροι μοναχοπαίδια, και τελικά πολύ δεμένοι μεταξύ τους) είχα και το μικρό της αδερφής μου μέχρι σήμερα το πρωί...

Τρελαμένο το μικρό, στη φάση που δεν περπατάει αλλά αλωνίζει με την περπατούρα άτσαλα, βγαίνει από το καρότσι και το καρεκλάκι του (έχει βρει κόλπο η μαιμού), τρελαμένη και η κόρη μου με τους φίλους της, στη διαπασών οι φωνητικές χορδές….

Ξέρω θα μου πείτε, ευκαιρία με τα παιδιά να γίνεις κι εσύ παιδί για λίγο, απόλαυσέ το,
όμως… όμως…
όλο αυτό ήρθε σε φάση που εγώ ΔΕ ΘΕΛΩ να γίνω παιδί, θέλω να χαθώ στα δικά μου, ήταν τόσο κουραστικές και γεμάτες ανατροπές οι τελευταίες μέρες, τόσο μπουχτιστικά μονότονες –πλην ελαχίστων εξαιρέσων- που είχα ανάγκη να βρεθώ μόνη μου, εγώ με εμένα βρε αδερφέ….

Και τελικά να σου μαι και πάλι σε κατάσταση….
Βόλτες με το καρότσι και με τα συμπράγκαλα να κρέμονται αριστερά και δεξιά, και κόντρα βόλτες την Παρασκευή και το Σάββατο, ήρθα και εξαυλώθηκα ο άνθρωπος…. Το δεύτερο ημίχρονο περιελάμβανε παιχνίδι με νερά στο μπαλκόνι, αρκούδισμα, ώσπου ήρθα και στέρεψα αργούτσικα το απόγευμα, ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ, μόνο η κούραση έκανε τσουλήθρα στο κορμί μου, από κει και μετά το ΤΙΠΟΤΑ… Και το μάτι γαρίδα της μικρής, είχε δρόμο μπροστά της για να κοιμηθεί….

Και μπορεί τα άλλα δυο πιτσιρίκια να έπαιζαν όμορφα στο δικό τους κόσμο μέσα στο δωμάτιο, όμως η ηλικία της μικρής ήταν απαγορευτική για να τους φέρω όλους μαζί σε επαφή….Έστησα η αδιάκριτη αυτί για λίγο, κάτι άκουσα για pc και προγράμματα, για play station και τον Γουόλυ (ένα ρομπότ έμαθα μετά ότι είναι) και δεν αντιστάθηκα, έκανα την ερώτηση, δήθεν πηγαίνοντας να ενδιαφερθώ αν θέλουν κανένα χυμούλη…
«Παιδιά τι είναι το pc;»
«Α, καλά, βρε μαμά, που ζεις… ο υπολογιστής είναι…».
Παρωχημένη, σκέφτηκα, λες να τους φαίνομαι ότι έρχομαι από τα βάθη των αιώνων; Πώς άραγε με βλέπουν με τα παιδικά τους μάτια;

Στράφηκα στον υπολογιστή μου σα να ζητούσα συμπαράσταση.
Έμενε παραπονεμένα κλειστός, κι εγώ με δεδομένο το στερητικό σύνδρομο τις τελευταίες μέρες….
Αυτό ήταν είπα. Πήρα αποφασιστικά το μωρό αγκαλιά και τον άνοιξα. Θα κάνουμε u-tubοθεραπεία είπα, η μικρή έχει ένα θέμα με το χορό, αφού δεν περπατάει γιατί όταν ακουμπάει τα ποδαράκια στο έδαφος χορεύει… Τι καλά, εκείνη θα χορεύει στην αγκαλιά μου κι εγώ θα ακούσω τουλάχιστον κανένα αγαπημένο τραγουδάκι…Και έγινε το θαύμα…
Όπως το είχα προβλέψει η μικρή άρχισε να χοροπηδάει…. Ανεβάζω την ένταση και δεν προλαβαίνει να περάσει λίγη ώρα…
Σαν τις μελισσούλες εμφανίστηκαν τα δυο μικρά. Ο Κωνσταντίνος και η Μαρία.
"Τι κάνετε;"Ρώτησαν…
"Χορεύουμε", απάντησα….
Στα μάτια τους δεν μπορούσε να κρυφτεί η διαστολή…
«Θέλετε να σας κατεβάσω κανένα τραγουδάκι» Ρώτησα.
Δεκάρι η διαστολή
«Ναι»…
Ας είναι σκέφτηκα, τι να κάνουμε, θα ακούσω λίγο Ρουβάκο τώρα….
«Για πείτε μου…»
"Μέσα σου για μια στιγμή αν ζούσα, Stavento"
??????????????????????????????????????????????????????????????????????
Ώπα, τι έγινε ρε παιδιά; Άκουσα καλά; Stavento? Και τι τραγούδι είναι αυτό; Πού το ξέρουν τα παιδιά; Εγώ που ήμουν; Πόσα επεισόδια έχασα;
«Είστε σίγουροι ότι μου το λέτε σωστά; Από πού το ακούσατε;»
"Από την τηλεόραση, μπορείς να το κάνεις και ring tone" με ισοπέδωσε η απάντηση.

Και το έβαλα. Και ξεκίνησε. Και ανέβηκαν και τα δυο πάνω στο κρεβάτι. Και άρχισαν να χορεύουν… Κάτι ανάμεσα σε χιπ χοπ και ραπ με γαρνιρίσματα χορού της κοιλιάς, πάντως κάτι που φαινόταν ότι τους ανήκε, ότι το είχαν, τους έβγαινε που λένε…. Και όσο αυτά χόρευαν, τόσο περισσότερο κουρντιζόταν και η μικρή, και πάνω κάτω και κλαπ κλαπ τη γλωσσίτσα να συνοδεύει τον ήχο, ήρθε και κούρνιαξε η χαρά μες στο δωμάτιο και καλοκάθησε… Και άρχισε ένα πάρτυ, μη προσχεδιασμένο γι’ αυτό και ωραίο. Η μία επίλογή στο search διαδεχόταν την άλλη , όλα τα δώσανε τα μικρά!
Κι εγώ αφουγκραζόμουν… Με το μολύβι του μυαλού ιχνηλατούσα τα σημάδια μιας άλλης γενιάς. Με πολύ χιπ χοπ και την νέα τεχνολογία δεδομένη υπηρέτρια… Κανένα δέος. Όλα φυσιολογικά. Σα να ανοίγεις το ψυγείο, σα να πατάς τον διακόπτη για να ανάψει το φως….
Το θέμα ήταν ότι περάσαμε καλά. Και ακόμη καλύτερα,-; ) -ότι μου ξεθεώθηκαν… Από τον πολύ τον χορό η μικρή κοιμήθηκε την ώρα που έπινε το γάλα (γλίτωσα και το κούνημα και τα υπόλοιπα διαδικαστικά) και η μεγάλη με το ζόρι πρόλαβε να πλύνει πόδια. Ο δε Κων/νος παρά τις αντιρρήσεις στη μαμά του, γιατί πια είχε πάει 10μισή, ανανέωσε το ραντεβού για την επομένη….

Καλώς μας ήλθατε!

Σημείωση: όχι που θα παρέλειπα τις σφήνες μου ανάμεσα…. Όλο και τυχαία το search μου έβγαζε κάτι δικά μου τραγούδια, λίγο μπόλιασμα δεν κάνει κακό, ε;ε;

Και τα αυγά και τα πασχάλια....

--------------------------------------------------------------------
update(14-09-08,11.15 μμ):

Το μεν πνεύμα πρόθυμο αλλά έχω γίνει σκουντούφλης από την κούραση....

Είχα σκοπό να σας δω σήμερα αλλά δεν τα κατάφερα. Με έβγαλε νοκ άουτ ένα μπομπιράκι που σήμερα μου ξύπνησε και άρρωστο...

Μια βιαστική ευχή για καλή εβδομάδα σε όλους και θα τα πούμε αύριο.

Μη γελάσετε,

ειλικρινά, το μόνο που μπορώ να πω αυτή τη στιγμή είναι αυτό:

-----------------------------------------------------------------

Τα καρπούζια βρέθηκαν στο πατάκι της εισόδου και την έφραζαν….
Κι εκεί που άφηνα τα αβγά για να κουβαλήσω τα καρπούζια έχανα τα πασχάλια. Και μόλις έβρισκα τα πασχάλια εξαφανίζονταν τα αβγά… ώσπου τα έχασα και τα δυο, και τα αβγά και τα πασχάλια και βρέθηκα με τα καρπούζια παραμάσχαλα. Και ήταν πολλά τα άτιμα….
Δε συνηθίζω να αποπροσανατολίζομαι εύκολα, αλλά βρέθηκα εξ απήνης, να που μου συνέβη, πραγματικά το τελευταίο εικοσαήμερο έχασα και τα αβγά και τα πασχάλια….

Και να σου τες οι παροιμίες όλες μπροστά μου, τελικά ξέρει τι λέει ο λαός…
Πρώτο πρώτο και με αρχηγικό ύφος το: στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα έρχεται και μου βγάζει τη γλώσσα με αιχμάλωτη μια λανθασμένη επιλογή. Και τι κάνεις όταν ανακαλύπτεις ότι έχεις επιλέξει κάτι που δε σου πάει και δε σε εκφράζει; Στηρίζεις μάλλον τη λανθασμένη σου επιλογή παλικαρίσια, μέχρι την ημερομηνία λήξης, ναι το βρίσκω πολύ καλύτερο από το «νίπτεις τας χείρας» και να παρουσιάζεσαι όμηρος καταστάσεων στον ίδιο σου τον εαυτό….
Κι όσο κι αν το σακούλι της σοφίας γεμίζει φασούλι το φασούλι, και το δικό μου σακούλι λογικά θα έπρεπε να έχει ένα καθωσπρέπει βάρος, μάλλον κάποια τρυπίτσα στην άκρη μου ξέφυγε και τα χάνω τα φασουλάκια μου… και άντε πάλι απ’ την αρχή…
Θα μου πείτε των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, αλλά εδώ σας τσάκωσα, γιατί υπάρχουν αρκετές φορές που όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο θεός από ψηλά γελάει….Και επειδή το γέλιο του αυτή τη φορά ήταν αρκετά τρανταχτό, εγώ θα επιμείνω σε ένα:
Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται και μελετώντας τα δικά μου μερομήνια πιστεύω ότι θα βρεθώ στο λιμάνι μου σύντομα, θα έχει ούριο άνεμο και θα απολαύσω φθινοπωρινό αχνιστό καφέ με διαλεχτή παρέα….

Και μια που πιάσαμε τη θάλασσα ,
Ελάτε, τρατάρω σήμερα, έστω και ηλεκτρονικά,

Τα ψάρια που έπιασε ο καλός μου χθες φθάνουν και περισσεύουν, τι λέτε….

Είναι από το νησί απέναντι, ψαρεμένα από τα βράχια, όχι από βάρκα παρακαλώ….
Εδώ δεν ισχύει η παροιμία «φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο», όχι εδώ τα ψάρια τα τρώμε κανονικά!
Παλιά πήγαινα μαζί του συχνά, μου άρεσε η διαδικασία, αλλά πιο πολύ η ώρα εκείνη η ανέμελα χαλαρή, να ατενίζεις το πέλαγος και οι σκέψεις να γίνονται βαρκούλες που τις λύνεις για γαλήνιο σεργιάνι και φεγγαράδα…. Το μόνο που δεν άντεχα ήταν το ξαγκίστρωμα, δεν μπόρεσα ποτέ να εξοικειωθώ με την εικόνα του ψαριού που σπαρταράει, οπότε με τη σειρά του εξάντλησε κι εκείνος τα αποθέματα της υπομονής του και από τότε δεν του είμαι και η καλύτερη παρέα..., πάω μόνο υπό τον όρο να είμαι ψυχρός εκτελεστής….

Λοιπόν, επειδή όμως το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται κι ο παπάς, άντε, σας παραγκρίνιαξα….

Θέλω να πιστεύω ότι σε λίγες μέρες θα ελλιμενιστώ,τελειώνουν και οι επισκευές στο φάρο μου από τους ηλεκτροφωτιστές, που μου εγκαθιστούν ένα καινούριο φωτισμό που τυφλώνει λέει τους πειρατές και τους αλλάζει κατεύθυνση…

Κι επειδή λένε ότι οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται, ξέρω ότι δεν θα με παρεξηγήσετε, γιατί δε σας ξέχασα, απλώς τα ψάχνω για λίγες μέρες ακόμη και τα αβγά και τα πασχάλια….

Λούνα Παρκ

Ίσως φταίει το καλοκαίρι…
Ίσως η θάλασσα που τα έχει ξεπλένει όλα
Ίσως οι άνθρωποι δίπλα μου…
Ίσως το φρέσκο μελτεμάκι του Αυγούστου…
Ίσως και όλα μαζί ….


Γύρισα το συνδυασμό. Πέντε κλικ αριστερά. Προς το μέρος της καρδιάς. Κι έγινα ξανά παιδί. Δανείστηκα τη μοναδική ικανότητα που έχουν τα παιδιά να απλοποιούν τα πάντα. Να ζουν το τώρα ανεμίζοντας το σημαιάκι του ενθουσιασμού….Την καθαρή ματιά με τη λάμψη της περιέργειας! Καθάρισα τη σκουριά με τη στλεγγίδα του Ιουλίου. Φόρεσα φρεσκοπλυμένη πουκαμίσα. Κι έστειλα μια ευχή εκεί ψηλά, στο πρώτο πεφταστέρι, να μου χαριστεί για πάντα… Ο ψίθυρος ήταν καθαρός: μόνο αν νιώσεις ευγνωμοσύνη θα σου χαριστεί…

Τελικά, αν θέλεις να το δεις και έτσι, κάποιες φορές η ζωή σου χαρίζει εισιτήριο για το λούνα παρκ… Χιλιάδες τα λαμπιόνα, μπερδεύονται οι μουσικές, εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μπεις στα βαγόνια, να ανεβείς στο καρουσέλ και να αφεθείς στις κούρσες, στα ανεβοκατεβάσματα, να φωνάξεις, να γελάσεις δυνατά,ακόμη και να τσιρίξεις, χωρίς να σε νοιάζει τίποτα!



Σ’ αυτήν μου την άδεια δεν το έχασα το εισιτήριο… Δεν το πέταξα, δεν το χάρισα… Το μοιράστηκα…. Και πέρασα την πόρτα του λούνα παρκ… Μαγεμένη από τα χιλιάδες μικρά φωτάκια…. Τα ακολούθησα… Πολλά τα μονοπάτια, άλλες τόσες οι προκλήσεις….

Συναυλία .
….Στάθηκα κάτω από το φεγγάρι. Τραγούδησα. Μόνη μες στο πλήθος. Άυλη. Χωρίς να με νοιάζουν οι γύρω μου. Μόνο η αγκαλιά των τριών μας, βαρκούλα που σε ταξιδεύει στις μελωδίες, στα λόγια …

Θέατρο…. Ιχνηλάτες των προπαππούδων, τα βήματα στο αρχαίο θέατρο κι ο Ευριπίδης να συμπυκνώνει όλη τη σοφία της ζωής με την απλότητα παραμυθά…

Το πανηγύρι της καθημερινότηταςΒραδιές με κουβεντούλα, βραδιές με μουσική εκεί που φυσάει ο Μπάτης…
Πρωινά γευσιμαγείας, να ανακατεύουμε τα υλικά με τις ζωγραφισμένες μας κουτάλες….

Ένα πιτζάμα πάρτυ.
Και κάπου εκεί η πρόκληση.Σε μια γωνιά του λούνα παρκ, ένα πιτζάμα πάρτυ.
Ε, εντάξει, σίγουρα μια αχτίδα ήλιου κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Μια αχτίδα που ξέρει να μένει παιδί… Τώρα κατάλαβα το γιατί… Γιατί μερικοί άνθρωποι εκπέμπουν τόσο φως, τόση θετική ενέργεια… Γιατί διατηρούν την παιδικότητα τους ανέγγιχτη από το πέρασμα του χρόνου… Τώρα εξηγούνται όλα…. Από το τσαντάκι της κρέμονται αρκουδάκια. Η αχτίδα δεν έχει ηλικία.

Τι θα την κάνω που δε λέει να κατέβει από το ελεφαντάκι;

Τα παιδιά η αφορμή. Μόνο η αφορμή.
Φορέσανε τις ίδιες πιτζάμες (όχι που θα της ξέφευγε της αχτίδας η λεπτομέρεια…), κλειδώσανε σφιχτά τα χεράκια και ορκιστήκανε όρκους φιλίας όπως μόνο εκείνα ξέρουν. Η τούρτα με τα πυροτεχνήματα( αχτίδα είσαι μοναδική!) και το κεράκι της επετείου της πρώτης βραδιάς ήταν η σφραγίδα της φιλίας! Ο ύπνος αγγαρεία, το ξύπνημα στις 5.30 το πρωί...(αχτίδα είσαι ήρωας!), να ρουφήξουνε το χρόνο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο! Λουλουδάκια φρέσκα οι ψυχούλες τους, ξεχείλισε το άρωμά τους και μας μέθυσε κι εμάς!

Το μονοπάτι του φράγματος
Διασχίζω το λούνα παρκ, δε θέλω να φύγω, όχι το εισιτήριο είναι διαρκείας…. Η dee dee με τον ενθουσιασμό παιδιού κρατά στα χέρια τη μηχανή…. Μοιραζόμαστε εικόνες. Μοιραζόμαστε στιγμές… Φρέσκα τα χρώματα κι ας είναι βράδυ. Μια μωβούλα πεταλούδα στραφταλίζει αλήθειες. Μου χαρίζει μια δημιουργία της...


Είναι σαν και εκείνη. Ταξιδιάρα, έχει δραπετεύσει από παιδική ζωγραφιά.

Η διακριτική παρουσία του Μάριου. Ο Δ. και ο Κ. , σύντροφοι στη διαδρομή…

Τα βήματα γίνονται πιο αργά. Κάπου εκεί στην άκρη ένα ξύλινο γεφυράκι… Πλησιάζουμε… Δεν είναι πλέον η Dee αυτή που έχει σταθεί στην άκρη του. Είναι η εικόνα μιας κοπέλας με μακριά μαλλιά ανέμελα αφημένα να χαιδεύουν την πλάτη και με τα άστρα να μαλώνουν ποιο θα τα πρωτοχαιδέψει… Σαν πίνακας του Μονέ… Οι επιφάνειες δεν είναι καθαρές. Η εντύπωση της στιγμής μέσα από το θολό φως και το μονοπάτι των φώτων στα νερά…Ησυχία… Μόνο κάτι γρύλοι. Και το κλικ της μηχανής. Θέλω να ζωγραφίσω την εικόνα. Μα δεν είμαι καλή στη ζωγραφική… Τα βήματά μας συγχρονίζονται. Φωτογραφίζω τις σκιές μας.



Η ανατολίτικη αγοράΚαι μετά πάλι βόλτες, στο μπεζεστένι, στα υπόγεια με τα είδη χονδρικής, η αχτίδα μου ξέρει καλά τα κατατόπια… Μυρωδιά ανατολής. Εμπορεύματα σε τιμή ευκαιρίας...




Το πάρκο της Ειρήνης.Ξαποσταίνουμε. Αίσθηση Ειρήνης. Η παντιέρα της κυματίζει πανηγυρικά. Νερό καθαρό τρεχούμενο η παρουσία της. Δροσιά…

Η αυλή των χρωμάτωνΠιάνω την Dee από το χέρι.Μου περνά στο πόδι διπλή αλυσιδίτσα...Μπλε και μωβ οι χάντρες, η πρώτη βραδινή απόχρωση μπερδεύεται με τον υδάτινο ορίζοντα.



Η σκέψη μας αρμενίζει. Σε πολύχρωμα πανέρια με κλωστές και χάντρες. Σε τσιγκελάκια της γιαγιάς και βελόνες πλεξίματος. Μία μια οι θηλιές, ενώνονται σε αλυσίδα… Αλλάζουν σχήμα. Αλλάζουν ρότα… Κι όπου βγάλει…Βάζουμε το καπελάκι στραβά και φύγαμε….



Το περιβόλι του κυρ Δημήτρη.Ασβεστωμένα τα μονοπάτια, γεμάτα καρπούς τα οπωροφόρα, κόβεις και στάζει το ζουμί, ανθισμένες οι ζαρτινιέριες, μερακλίδικος ο καφές.

Τα δώρα πολλά. Από όλους... Νιώθω ότι γιορτάζω... Πώς να το πω το ευχαριστώ.... Θέλω να το δείξω....

Σινεμά
Η επόμενη στάση έχει ταινία παιδική.
Πιάνω θέση στον καναπέ, απέναντι από τον ανεμιστήρα . Πέφτουν οι τίτλοι. Εχω και πασατέμπο. Ο Ρατατούης. Η φωνή του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου με συνεπαίρνει. Χάνομαι στο Παρίσι και στη μαγεία της μαγειρικής. Τα μηνύματα βροχή γλυκιά που διώχνει κάθε ίχνος σκόνης. Το δικαίωμα στην επιτυχία. Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Η αναγνώριση. Χωρίς κανένα ίχνος ρατσισμού….

Είμαι στο τώρα. Στο εδώ. Έχω επιστρέψει από το αύριο.

To βαλς της γειτονιάς...

Σήμερα το πρωί, εντελώς απροσχεδίαστα, βρέθηκα μπροστά  σε κάποια μικρά σκαλάκια, σε ένα μονοπάτι στον Προφήτη Ηλία…

Χρόνια τώρα περνώ με το αυτοκίνητο από τον δρόμο ακριβώς από πάνω και η ματιά βουτά προς τα κάτω, πάντα παραπονεμένη,  η ταχύτητα του αυτοκινήτου μόνο σύμμαχός της δεν μπορεί να είναι….

Όταν ο οδηγός του ταξί με ρώτησε που πάμε, πήρε ως απάντηση μια σιωπή δευτερολέπτων… Εεε,

Η διεύθυνση που έδωσα ήταν διεύθυνση παρελθόντος… Αυτή που για χρόνια, αυτόματα έβγαινε από τα παιδικά μ ου χείλη και που είχε αποκοιμηθεί στο  υποσυνείδητο για άλλα τόσα….

Τα σκαλάκια όπως τότε, αφημένα στο χρόνο, 8 τα πρώτα, ναι τα είχα μετρημένα…

Κοντοστάθηκα πριν κάνω το πρώτο βήμα…

Μαμά, που πάμε; Δεν είναι εδώ το σπίτι της φίλης σου… θυμόταν η μικρή τη γεωγραφία της γειτονιάς της φίλης μου…

-Πηγαίνουμε από άλλο δρόμο σήμερα…

-Που είμαστε;

Η αύρα μου έκαιγε εκείνη τη στιγμή, διαπέρασε τη μικρή, το ένιωσα… Έγινε ολόκληρη μια απορία, λες και την ακούμπησε ραβδάκι μαγικό, το παρελθόν μια λέξη που για κείνη έχει τόσο διαφορετική διάσταση, κι όμως κούρνιασε στην ψυχούλα της, ήταν η δική του ώρα να τη χαράξει…, να κουρνιάσει σε μια γωνίτσα του καθαρού μυαλού της…

Δίσταζα τόσα χρόνια να περάσω από εκεί… φοβόμουν τα σημάδια του χρόνου στο χώρο… φοβόμουν τελικά την απομυθοποίηση…

Δεύτερο σκαλί.

Η ευγνωμοσύνη με συναντά. Σφίγγω το χέρι της μικρής. Όλα είναι εκπληκτικά ίδια…

Ανέγγιχτα.

Τρίτο σκαλί.

Ναι, τώρα μπορώ να της πω που πάμε.

-Αυτή είναι η γειτονιά που μεγάλωσα….

Τέταρτο σκαλί.

-Μέχρι τα 12 μου χρόνια

Πέμπτο σκαλί

-Τα ωραιότερα της ζωής μου.

Έκτο σκαλί

-Οι εικόνες αρχίζουν πολιορκία

Έβδομο σκαλί.

Απόβραδο. Μια γυναικεία φιγουρα στη μέση. Δυο κοτσιδούλες χορεύουν σε ένα κεφαλάκι από τα δεξιά, η φούντα από ένα σκουφί πηγαινοέρχεται στο δικό της ρυθμό. Τα χεράκια των δυο κοριτσιών κλειδωμένα στις χούφτες της γυναίκας. Οι φωνές ανταμώνουν σιγανά: « φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ…».

Όγδοο σκαλί.

Η αδερφή μου με ρωτάει: μας ακούει το φεγγάρι;

 Η παλάμη της κόρης μου κουρνιάζει στο δικό μου χέρι. Στο άλλο μου κρατώ ένα δώρο. Το δώρο της αδερφής μου για τα γενέθλιά της στις 25 Ιουλίου.

Όλα είναι εκπληκτικά ίδια…Έχω αφήσει πίσω μου τους  τσιμεντένιους όγκους…

Γύρω μου τα μικρά σπιτάκια… Οι αυλές, θεέ μου, ακόμα ασβεστωμένες…

Η αυλίτσα του παπλωματά… Τα περίεργα μάτια και τα μισοκρυμμένα μας πρόσωπα, όταν τον παρατηρούσαμε  να γεμίζει υπομονετικά τα παπλώματά του…Ποτέ δε μιλούσε, κι αυτό του έδινε άλλες διαστάσεις στην παιδική φαντασία μας.

Η αυλή της κυρά Ελένης… Εκεί ακουμπούσαμε τις γλυκές καλημέρες, εμείς τις καλημέρες και η Κυρά Ελένη τις καραμέλες στις χούφτες μας…

Το σπίτι της κυρά _Σεβαστής. Το μικρό παραθυράκι- ακόμη με πράσινη σίτα- μήπως ζω σε όνειρο;- απ’ όπου τα απομεσήμερα έπεφταν οι κουβάδες με το νερό… Ήταν σα μάγισσα και τη φοβόμασταν… Όταν «έφυγε» το θεωρούσαμε στοιχειωμένο... Η  οικογένεια που ήρθε μετά, με τα 4 παιδιά βοήθησαν στον «εξαγνισμό» του… Η πίσω αυλή του, το θεατράκι μας, εκεί κρεμούσαμε το σεντόνι για αυλαία και οργανώναμε τις παραστάσεις μας, με εισιτήριο…και ένα δωράκι για τον κάθε καλεσμένο…

Το παράθυρο που ακουμπούσαμε τα Μίκι Μάους που ανταλλάσαμε. Κάτι σαν το δικό μας ταχυδρομείο…

Η μουριά δεν είναι εκεί. Ο ίσκιος της χάθηκε για πάντα… Μαζί με τους μεταξοσκώληκες που η μάνα μου μας είχε φέρει και απολαμβάνανε τη νοστιμιά των φύλλων της…

Η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά… Ένα βήμα πριν τα επόμενα σκαλάκια. Ο παππούς και η γιαγιά ανεβαίνουν πιασμένοι χέρι, αργά. Μετά από την πρωτοχρονιά , η γιαγιά  το άδειο τεράστιο σινί που είχε κάνει τη θρακιώτικη κρεατόπιτά της με το φλουρί… Εγώ  και οι αδερφή μου με  τις  λαμπριάτικες  λαμπάδες, αργά, πολύ μετά την Ανάσταση, όταν περίμεναμε τον παππού να γυρίσει από το τραπέζι της Αγάπης, στην εκκλησία μας, τον Προφήτη Ηλία.

Το σπίτι μας! Μας….; Ναι.

Κι ενώ όλοι οι όγκοι μου φαίνονται πιο χαμηλοί, εκείνο παραμένει ίδιο…Το μπαλκόνι και η αδερφή μου να  χτυπά το μωσαικό με τα τακούνια της μαμάς.

Τα 2 σκυλιά μας, ο Αλήτης ο γάτος μας, το κουνέλι μας,  η μαμά και η γειτόνισσα σκυμμένες στο κέντημα…Έξω από την τζαμένια πόρτα η αδερφή μου κι εγώ μετράμε τους πόντους από τα καπάκια που μαζεύουμε. Έχουμε και καπάκια από ουίσκι, όχι μόνο γκαζόζας, μας τα κρατάει ο Λαλάκος  στην ταβέρνα του λίγο πιο πάνω…

Ο μπαχτσές του «θείου» Παράσχου, το βαρέλι, το κοτέτσι που κούρσεψε τις μακριές μου μπούκλες, όταν    η μαμά με  κούρεψε σαν κατάλαβε ότι έχω ψείρες και δεν ήξερε τι ήταν αυτές… Το νευρικό γέλιο της αδερφής μου….Το χαλάκι του «θυμού» στο μπροστινό στενό μπαλκονάκι… Οι γαλότσες και τα σανδάλια που δέναν μέχρι το γόνατο στο πατάκι της πόρτας…

Η πόρτα δεν είναι τζαμένια πια… Δε μπορώ να δω μέσα…

Νιώθω παράξενος ταξιδιώτης… Ίσως με έχουν καταλάβει οι τωρινοί ένοικοι… Οι καιροί είναι περίεργοι… Δε θέλω να τους ανησύχήσω…

Απέναντι το χαμόσπιτο της κυρά Σουλτάνας…. Το υπόγειο όπου φώλιαζαν μονίμως οι γάτες της, τα νεογέννητα να νιαουρίζουν, και τα «μη… οι γάτες είναι επικίνδυνες όταν έχουν μικρά»… Έλειπε η πόρτα… Η ματιά  με αυθάδεια γλίστρησε στο βάθος του.  Το πλατύσκαλο όπου σχεδιάζαμε με τα κεραμιδάκια τρίλιζα κάθε απόγευμα… Ό ήχος από τα τενεκεδάκια του μπίκο μπίκο, ο στύλος όπου τα «φυλούσαμε» στο κρυφτό… Η Δήμητρα, η Δέσποινα, η Τάνια, Ο Βασίλης και ο Γιάννης…

Σκέφτομαι φωναχτά. Το παιδί ακούει αλλά δεν μιλάει. Από ένστικτο εκφράζει σεβασμό… Ένα μικρό παιδί κατανοεί…

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Από τότε που βίαια φύγαμε από κει. Όταν έπρεπε να μετακομίσουμε σε «διαμέρισμα» μεγαλύτερο για να μείνει μαζί μας και ο παππούς που ποτέ δεν έμεινε… σε ένα «άλσος τσιμεντένιο» με άχαρες πολυκατοικίες, χωρίς κανένα ίχνος γειτονιάς…

Η αδερφή μου κι εγώ χαράξαμε πολλές διαδρομές από τότε. Άλλοτε ίδιες, άλλοτε παράλληλες, άλλοτε αντίθετες… Πάντοτε όμως, στα δύσκολα τα σταυροδρόμια, όταν η ζωή έχει συννεφιά, γυρνάμε εκεί…. Στη λιακάδα της γειτονιάς μας. Στη ζεστασιά του σπιτιού που μεγαλώσαμε… Σα μυστική συνομωσία. Χωρίς πρόσκληση. Και πάντα στα γενέθλιά μας, το σπίτι μας το πρώτο έρχεται να ανάψει τα πρώτα τα κεράκια….

Χρόνια πολλά σου  αδερφούλα!

Να είναι οι μέρες σου γλυκές σαν τα χαμόγελα της φέτας από καρπούζι που μας πασάλειβε το πρόσωπο…. Να είναι η ψυχή σου γεμάτη χρώματα, όπως αυτά των λουλουδιών της γειτονιάς μας….

------
Το βαλς της γειτονιάς, Λάκης Παπδόπουλος

Οπτική γωνία μέσα από το φως των κεριών

Και ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω.

Μια γλυκιά εισβολή ήρθε να αναστατώσει την καθημερινότητά μου.

Βρέθηκα στο σπίτι με άδεια από τη δουλειά κι ένα μωρό 7 μηνών που μου το εμπιστεύθηκαν για 3 μέρες.

Στις 8.30 το πρωί χτύπησε το κουδούνι. Ήταν η μάνα του που μες στον πανικό ξεφόρτωσε -στην κυριολεξία- 5 σάκους με την προίκα του και τα απαραίτητα "αξεσουάρ". Το μωρό "τοποθετήθηκε" βολεμένο στο ριλάξ του δίπλα στον πάγκο της κουζίνας, η μάνα του ρούφηξε βιαστικά δυο γουλιές καφέ και εξανεμίστηκε.

Μείναμε οι δυο μας. Εγώ και η μικρή. Ανάμεσά μας το χάος. Κι ένας πολύχρωμος κόσμος. Ένα πάρκο με λαγουδάκια, ένα αεροδυναμικό καρεκλί για το φαγητό της, ένα κόκκινο καρότσι, μια μπανιέρα, μπιμπερό, πιπίλες, φρούτα , μπλέντερ, κρέμες, και πάλι κρέμες, μωρομάντηλα, πάμπερς, μαριονέτες, ζωάκια, παραμυθάκια(οι πρώτες κουβέντες της ζωής), ένα cd με παιδικά τραγουδάκια, αντηλιακές και κόντρα αλοιφές , αρώματα και προστατευτικά για τη βόλτα(όσο πιο μικρά έναι τόσο πιο μεγάλη η προίκα τους αυτά τα πλάσματα).

Έπαθα πανικό. Είχα ξεμάθει...

'Εστρεψα αναγνωριστικό το βλέμμα μου στη μικρή. Μου απάντησε με ένα χαμόγελο. Το βλέμμα της αυτό της αθωότητας. Η μνήμη δεν το έχει χαράξει ακόμα και δεν έχει σφραγίσει το βλέμμα. Ένα πινκ πονκ από χαμόγελα ξεκίνησε. Η απλότητα στο μεγαλείο της. Η ανυπαρξία κάθε άμυνας. Το άνευ όρων δόσιμο.

Όλα ξύπνησαν μέσα μου. Η ελπίδα για την τόσο δα ζωούλα, που αυτό που ξέρει να κάνει καλά είναι να χαμογελάει... Την έραινα συνέχεια με ευχές, γεμάτη ευγνωμοσύνη για την αύρα της που με ζέστανε. Δε λέω, ήταν δύσκολα. Κάποια στιγμή τα έχασα, σα πρωτάρα. Αλλά νομίζω ότι τα κατάφερα αξιοπρεπώς. Και γυρίζω στις στιγμές με χιούμορ.

Βράδυ. Κοιμάται γαλήνια. Χωρίς αγωνίες, χωρίς ενοχές, χωρίς φόβους ή φοβίες...

Με το φως των κεριών, λόγω μιας ακόμη ξαφνικής διακοπής της ΔΕΗ στέκομαι απέναντί της. η επιβεβλημένη απραξία, το αργά της ώρας και η φλόγα του κεριού με βυθίζουν σε σκέψεις.

Την κοιτάζω και υποκλίνομαι στο ξεκίνημα μιας καινούριας πορείας. Δε μου πέρασε απ' το μυαλό να ξαναγυρνούσα πίσω, εκεί στην αρχή. Δεν θα ήθελα ν' αλλάξω τίποτα(εκτός ίσως τη σχέση μου με το τσιγάρο). Ούτε καν τις στιγμές που συμβιβάστηκα. Γιατί το έκανα κι αυτό. Είχε αρκετές λακούβες το μονοπάτι της ζωής μου μέχρι τώρα. Και άργησα να τις συναντήσω. Πατώντας σταθερά στο στρωμένο χαλίκι, είχα η χαζή την ψευδαίσθηση ότι κάποια καλή νεράιδα το στρωσε για μένα.

Σε μια απότομη στροφή γνώρισα το απόλυτο κακό. Λύγισα σα λυγαριά. Αλλά συνέχισα. Όρθωνα τα κλαδιά μου σιγά-σιγά, μετουσιώθηκα. Με συνάντησα. Φόρτισα τη μοναξιά μου για να μη μείνω μόνη. Τα κατάφερα; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι σήμερα, εδώ , ΤΩΡΑ, που έφτασα, το μονοπάτι είναι γεμάτο μυρωδιές ανθοφορίας, προκλήσεις και υποσχέσεις για πρώιμους καρπούς.

Συνεχίζω... με μάτια και πνευμόνια ανοιχτά.