Ετεροχρονισμένα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ όπως λένε, απόλαυσα χθες μια ταινία ξεχωριστή. Como agua para chocolate, ο τίτλος της, -στην ελληνική του απόδοση "νερό σε καυτή σοκολάτα-, αμερικανομεξικανική παραγωγή, του Αλφόνσο Αράου. Καταπληκτική σκηνοθεσία και φωτογραφία και μια ιστορία με δυνατά μηνύματα και τη δύναμη της επανάστασης σε μια εποχή που δεν έδινε περιθώρια για τέτοιου είδους αντιδράσεις. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα της Laura Esquivel.
Αρχές του 20ου αιώνα, η Τίτα, η μικρότερη από τις τρεις κόρες μιας οικογένειας, είναι καταδικασμένη να μείνει ανύπαντρη, γιατί ως μικρότερη της επιβάλλεται να φροντίζει την αυταρχική μητέρα της ως το θάνατό της. Κλεισμένη στην κουζίνα του αγροτόσπιτού τους, καταφέρνει μέσω της μαγειρικής της να μεταφέρει τα συναισθήματά της στους άλλους. Δεν αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί θα χαθεί η μαγεία της ταινίας, για όσους δεν την έχουν δει.
Μια μικρή "γεύση" στο παρακάτω βιντεάκι. Είναι χωρίς υπότιτλους, όμως, πιστέψτε με, θα σας φανούν απολύτως περιττοί...
