Ήρθαν.

Πρώτη φορά ήρθαν στη γειτονιά μας τόσο νωρίς. Συνήθως τα καλωσορίζουμε τέλη Μαρτίου. Κι όμως τα είδαμε χθες. Ακούσαμε τα τιτιβίσματά τους και μετά τα απολαύσαμε να σπαθίζουν τον αέρα.

Ένα μικρό ρετιρέ ακατοίκητο απέναντι μας είναι η δική τους γωνιά κάθε χρόνο. Η φωλιά τους σχεδόν απείραχτη. Τα παρακολουθούμε κάθε φορά να χτίζουν τη φωλιά τους,και μετά από λίγο να ξεπροβάλλουν μικρά μικρά τα κεφαλάκια από τα νεογνά τους. Κάποιες στιγμές εντυπωσιαζόμαστε από την ομαδική προσέλευση μεγάλων χελιδονιών. Επισκέψεις για τα γεννητούρια, λέμε χαριεντιζόμενοι, αλλά ακόμη δεν έχουμε καταλάβει το λόγο…

.

Εδώ και ένα μήνα, όταν τινάζω το σεντονάκι που χρησιμοποιώ για τις χειροτεχνίες μου, αφήνω επίτηδες να μου πέσουν μερικές μικρές κλωστίτσες περισσεύματα. Για τα χελιδόνια, σκέφτομαι κάθε φορά, πρώτη ύλη για τη φωλιά τους!

Να που φέτος με αιφνιδίασαν ευχάριστα!

Και μαζί τους μου έφεραν τη βεβαιότητα ότι η φύση για ακόμη μια φορά, πιστή στον κύκλο της είναι έτοιμη να αποκαλύψει το θαύμα που κυοφορεί.

Ένας άγουρος ήλιος εμφανίζεται όλο και πιο τολμηρά την τελευταία εβδομάδα.Σε προκαλεί να τον δαγκώσεις, να γευτείς χυμό αυγής….

Μια έντονη επιθυμία με βασανίζει αυτές τις μέρες (μέρες αρκετές που ήμουν κλεισμένη μέσα).Θέλω να περπατήσω στην άμμο. Να ατενίσω ορίζοντα Να γευτώ αύρα θαλασσινή.

Μήπως με έπιασε η Άνοιξη;

Ένας χρόνος φιλίας!

Μ’ αρέσει η Καθαρή Δευτέρα.
Δεν είναι η τραγανή λαγάνα της ούτε και ο χαρταετός που μου φέρνουν μηνύματα για να την καταχωρίσω ως ξεχωριστή…
Είναι που πέρισυ ντύθηκε τα καλά της. Και φέτος μου ψιθυρίζει: «ένας χρόνος φιλίας»…

Καθαροδευτέρα πάνω στο χωριό μας πέρισυ και η μάνα μου σα σβούρα πήγαινε και ερχόταν, μια κοιτούσε το ρολόι, μια το δρόμο. Μετά πάλι χανόταν μέσα στο πλήθος, αλλά τα μάτια της εκεί, στο δρόμο: «Nα έχεις το νου σου» μου είπε. "Πηγαίνω να ταίσω τη μικρή, αν θα έρθουν να τους υποδεχτείς, ναι;"
«Ποιους να υποδεχτώ ρε μάνα; Τους έχω δει τους ανθρώπους, ξέρω πώς είναι;»
«Θα τους καταλάβεις, θα τους καταλάβεις» μου είπε με εκείνο τον αφοπλιστικό της τρόπο να κάνει δηλώσεις τέτοιου τύπου. Και τους κατάλαβα. Μόνο που δεν μπόρεσα να τους προϋπαντήσω. Γιατί είχα αναλάβει χρέη βοηθού, ήμουν κολλημένη πίσω από έναν πάγκο με τα χειροποίητα είδη του συλλόγου, λόγω έλλειψης προσωπικού εκείνη την ημέρα. Ήταν βλέπετε όλοι σε διαφορετικό πόστο, άλλοι στους λουκουμάδες, άλλοι στα τουρσιά, άλλοι στη φασολάδα….
Μια παρέα δροσερή, δυο ζευγάρια χαμογελαστά φαινόταν να το απολαμβάνουν που βρίσκονταν εκεί πάνω κι εγώ κολλημένη στον πάγκο μου δεν μπορούσα να το κουνήσω βήμα. Μόνο για τις συστάσεις μια στιγμή πλησίασα. Αμηχανία… τα γνωστά…
Και όση ώρα εκείνοι τα λέγαν με τη μάνα μου, άλλη τόση εγώ αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να γνωρίστηκαν ηλεκτρονικά και να συμπεριφέρονται σαν να γνωρίζονται εδώ και καιρό… Δεν είχα καταλάβει ακόμη τότε πώς λειτουργεί ένα μπλογκ και φυσικά ούτε να τολμήσω να ανοίξω δικό μου… Μου φαινόταν δύσκολο, απίθανο και πολυτέλεια για μένα που ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν ούτως ή άλλως συρρικνωμένος.

Και κάποια στιγμή πλησίασε. Την είδα να σκορπάει τη ματιά της στα χειροποίητα αντικείμενα και να διαλέγει… Και ήθελα να τη ρωτήσω. Μήπως γνωριζόμαστε από κάπου; Μήπως ήσουν φοιτήτρια στα … Με κόλλησε η ηλικία. Ήξερα ότι είναι πιο μικρή. Μα ήμουν σίγουρη. Κάπου την είχα ξαναδεί. Ήταν η Dee Dee(http://katkag.blogspot.com/ ).

Τα χέρια της πήραν απαλά ένα κολιεδάκι με ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα που είχα φτιάξει εγώ και μου είπε κοιτώντας με κατάματα: «Θα πάρω αυτό»! Οι ματιές μας συναντήθηκαν, κέντρο του βλέμματος ο στόχος, και αυτό το συναίσθημα είναι δύσκολο να το ξεχάσω. Ήταν κάτι σαν υπόσχεση, λάμψη αρχής, αυτό το κάτι το διαφορετικό που εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να προσδιορίσεις, νιώθεις μόνο δέσμιος της ενέργειας που εκπέμπεται και αμήχανος από τη δύναμή της. «Είναι η Ροδιά» της είπα και εκείνη χαμογέλασε και φάνηκαν τα λακάκια της.
Τα κοριτσάκια που φτιάχνω είναι ό,τι πιο αγαπημένο μου, η Ροδιά η πιο μου αγαπημένη…..
Δεν είπαμε σχεδόν τίποτα πέρα από τα τυπικά εκείνη τη μέρα. Ξέραμε όμως ότι ήταν μόνο η αρχή. Και πράγματι. Εκείνη είναι η αιτία που μιλάω σήμερα από αυτήν εδώ την ηλεκτρονική γωνιά.
Τελικά τα ωραιότερα δώρα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις. Κι αυτό το δώρο ήταν πολύτιμο. Δώρο φιλίας. Κόκκινο σα μικρή ροδίτσα που κρύβει μικρά μικρά διάφανα σποράκια.Δεν έψαχνα για φίλες ούτε για κολλητές.Απρόσμενα, απλά και όμορφα συνέβη…

Χτίσαμε τη σχέση μας αβίαστα, φυσικά, αργά, χωρίς προσμονές, ταμπέλες, ανταποδοτικότητες και υποχρεώσεις… Έτσι, απλά όπως κυλάει το νερό… Αρχίσαμε να βρισκόμαστε από κοντά, όλο και πιο συχνά… γνωρίστηκαν και οι σύντροφοί μας…Μπορεί να κάνω και μέρες να της μιλήσω. Δεν μετράει έτσι η σχέση. Μπορεί να μην έχει ή να μην έχω όρεξη για κουβέντα. Καμία παρεξήγηση. Το λέμε ευθαρσώς. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια φιλία που μετράει πια ένα χρόνο…

Μου αρέσει το καθαρό μυαλό της. Ρούχο καθαρό αφημένο απαλά στο λίκνισμα φρέσκου αέρα.

Μου αρέσει που όχι μονο τολμά να ονειρεύεται αλλά και αγγίζει τα όνειρά της. Μου αρέσει που λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Που θα σου πει τη γνώμη της ακόμη κι αν πρόκειται να σε δυσαρεστήσει. Μα πάνω απ’ όλα που έχει εκείνον τον καθρέφτη, όχι τον μαγικό, τον άλλο της αλήθειας και σε προκαλεί να κοιταχτείς ευθέως και να σε δεις. Αλλά και που ακόμη και στις στροφές τις λάθος εκείνη σου δείχνει την ομορφιά της διαδρομής αλλά και το ξέφωτο στο βάθος, τη θέα του ορίζοντα!

Είναι ξέρετε πολύ ξεσηκώστρα, συνέχεια το μυαλό της κατεβάζει ιδέες και με παίρνει και μένα στην τσουλήθρα με το έλκηθρο, να φωνάξουμε μαζί τον ενθουσιασμό μας! Μου έδειξε το δρόμο για το πλέξιμο, και με έχει ξεπεράσει κατά πολύ! Πλέκει υ πέροχα και το πρώτο της σάλι που έπλεξε το έπλεξε για μένα, αφήνοντάς με άφωνη από την συγκίνηση!

Της αρέσουν και οι χάντρες και τα υφάσματα, και φτιάχνει πολύ όμορφα κοσμήματα, δροσερά σαν την ίδια και με υπέροχους συνδυασμούς!

Μέχρι και αυτοσχέδιο αργαλειό έφτιαξε το τρελόπαιδο! Μονίμως ψάχνει ιδέες!

Της αρέσουν και τα ταξίδια, της αρέσουν και οι φωτογραφίες, για δείτε τι αποτύπωσε ο φακός της το καλοκαίρι στη Λήμνο...

Χαίρομαι πολύ που πλέον ανήκει στην κατηγορία των αδερφικών μου φίλων...Και στα "καλοκαίρια" και στις "βροχερές" τις μέρες εκείνη είναι εκεί. Να σου θυμίσει ότι η βροχή έχει πάντα τη μαγεία της.

Αισθάνομαι τυχερή που αξιώθηκα να τη γνωρίσω, και αν αυτό συνέβη εξαιτίας του διαδικτύου, να μια περίτρανη απόδειξη για τα θαύματα που γίνονται εδώ μέσα…

Στη φιλία μας η πρόποση, λοιπόν, σήμερα φιλενάδα!
Στη φιλία μας, στην υγειά μας και στην αυλίτσα τη φρεσκοασβεστωμένη που ζωγραφίζουμε παρέα τα όνειρά μας!

Οι φωτογραφίες εκτός από τα μπαλόνια της περσινής Καθαρής Δευτέρας είναι ΟΛΕΣ δικές της και μπορείτε να δείτε ακόμη περισσότερες στη σελίδα της στο flickr: http://www.flickr.com/photos/deedeegr/

Σήμερα κερνάω!

1η Μαρτίου 2009

Σήμερα κερνάω!
Το επιβάλλει η περίσταση!
Μόνο που όποιος περάσει το κατώφλι μου αυτή τη μέρα πρέπει να ρίξει και μια στροφή!
Το ζεμπέκικο της Ευδοκίας.

Αυτό το όνομα μου δώσανε.
Δεν είναι της μάνας της μάνας μου, ούτε της μάνας του πατέρα μου!

Στη βάφτιση μου απ’ ότι μου ‘πανε πήγανε όλοι με διαφορετικά ονόματα στο νονό μου. Τον τρελάνανε τον άνθρωπο. Αγγελική ο ένας. Δάφνη ο άλλος. Ευδοκία η τελευταία (η αδερφή της γιαγιάς μου που μεγάλωσε τη μάνα μου), αλλά λένε ότι κάτι ακόμη του ψιθύρισε στο αυτί για μερικά δευτερόλεπτα.

Αυτό το κάτι κανείς ποτέ δεν το έμαθε…Αυτό το κάτι ήταν που ήρθε σαν θύελλα στα χείλη του νονού μου όταν ο ιερέας ρώτησε: «και το όνομα αυτής;»
Έτσι, από εκείνα τα δευτερόλεπτα και μετά είμαι η Ευδοκία. Ούτε η Αγγελική (της γιαγιάς από τη μάνα) ούτε η Δάφνη (της γιαγιάς από τον πατέρα).
Στη βάφτισή μου έπεσε πολύ κλάμα….Εγώ έκλαιγα γιατί είχα την περιέργεια να αγγίξω το αναμμένο κερί της κολυμβήθρας και τελικά το έσβησα με το άγουρο ακροδάχτυλο μου. Η Ευδοκία έκλαιγε από συγκίνηση και κάποιοι άλλοι που είχαν γεμάτα μάτια στις φωτογραφίες δεν είμαι σίγουρη από τι είδους συναισθήματα είχαν βουρκώσει…. :)))))))

Η δεύτερη γυναίκα του παππού μου η Ευδοκία, άτεκνη,με αγάπησε σαν εγγόνι της από αίμα και στάθηκεπολύ καλή γιαγιά . Όταν δεν ήταν στην κουζίνα της, ήταν μόνιμα σκυμμένη στην παλιά τη μηχανή τη Singer μπροστά στο παραθύρι. Κεντούσε και τραγουδούσε και την άκουγε όλη η γειτονιά την κυρά –Βδοκία που τραγούδαγε. Τραγούδαγε πάντοτε με μία θλίψη: "Το γιλεκάκι που φορείς". Και άλλοτε «φέρτε μου ένα μαντολίνο»….. Η μηχανή αυτή, με επιθμυμία  της έχει έρθει σε μένα και έχει συνδεθεί με ταξιδιωτικές, ραπτικές και αισθητικές μου περιπλανήσεις. 

Κάπου στα 11 έγινα η Βίκυ, από έναν καθηγητή Άγγλο ο οποίος δυσκολευόταν με το όνομά μου. Και άρχισαν σιγά σιγά όλοι να με φωνάζουν έτσι. Το «καλλιτεχνικό μου» λέω ακόμη και σήμερα αστειευόμενη. "Το δεύτερο πετσί μου", σκέφτομαι, αναλογιζόμενη τα χρόνια που πέρασαν…

Γιατί βρε παιδιά , εμένα προσωπικά μου αρέσει το «Ευδοκία». Και επειδή οι δικοί μου συνέχεια «ξεχνιούνται» και με φωνάζουν έτσι, μερικές φορές επίτηδες κάνω πως δεν άκουσα, για να το ξαναπούν…έτσι, γιατί αισθάνομαι σαν να «γυρίζω σπίτι» όπως είπα πρόσφατα σε μία καλή φίλη, όταν ακούω το βαφτιστικό μου. Ετσι, γιατί έχει και ωραίο νόημα ως όνομα…. Κι ας συγκινούμαι πάντα στα «Βικάκι», «Βικούλα», «Βικόνι»….

Πρόσφατα ανακάλυψα κι ένα δημοτικό τραγούδι με το όνομά μου:

«Η κερά –Βδοκιά»

(έτσι με φωνάζει η κόρη μου) ο τίτλος του.
Λέει μεταξύ άλλων:

- Δράκε, για ‘μόλα το νερό να πιουν τα διψασμένα.
Θέλεις λογάρι έπαρε, θέλεις μαργαριτάρι,
Θέλεις απ’ τις ευγενικές καμιά ευγενοπούλα;
-Ούτε λογάρι θέλω γω, ούτε μαργαριτάρι,
ούτε απ’ τις ευγενικές καμιά ευγενοπούλα,
Μον’ θέλω την κερα-Βδοκιά την αηδονολαλούσα,
Όπου την΄εχουν τα πουλιά σκοπό και κελαηδούνε.

………………………………………………………………..
-Σαν τι με θέλεις, Δράκοντα, και στερν’ς και με φωνάζεις;
-Πες μου, πες μου , κερα-Βδοκιά, ‘που πουν τα γονικά σου;
-Γω ειμαι της αστραπής παιδί και της βροντής αγγόνι.
Οπ’ εστραψα και έκαψα σαραντεπέντε δράκους
Κι ακόμα ένας ‘πόμεινε, κι αυτόν θα τονε κάψω.
Τώρ’ αστράφτω και καίγω σε, βροντώ και τσουρουφλώ σε.
-Σύρε, σύρε, Κερά-Βδοκιά, πάνε στα γονικά σου,
Κι εγώ αμολάρω το νερό , να πιουν τα διψασμένα.(Θρακικά, Γ΄, σ. 268 , Αν. Παρασκευόπουλος, Σωζόπολη).

Αποχαιρετώντας το χειμώνα

Σε λίγο εκπνέει –τουλάχιστον ημερολογιακά- ο φετινός χειμώνας….
Πριν λίγα χρόνια ορκιζόμουν ότι μου αρέσει μόνο το καλοκαίρι ως εποχή.
Αλλά είχα άδικο.

Η κάθε εποχή σου χει φυλαγμένα δώρα… Σίγουρα, αν έχεις πρόχειρη τη στλεγγίδα σου για να ξύσεις τη σκόνη του κόσμου από το κορμί της μνήμης σου , αν αποδιώξεις το βλέμμα από τον γοργόνειο καθρέφτη – παγίδα του που σε απολιθώνει, θα μπορέσεις να πιάσεις το μίτο γερά στα ακροδάχτυλά σου και να τα δεχθείς με ευγνωμοσύνη.

Ομίχλη.Μυρωδιά από ξυλόσομπες και τζάκια. Από νοτισμένα φύλλα και ευλογημένο από τη βροχή χώμα.

Χνώτα ζεστά μέσα σε μάλλινα κασκόλ και κόκκινα μάγουλα.
Διάθεση για αγκαλιά… Κοντά σε ξύλα που τριζοβολούν.

Μανίκια ξεχειλωμένα που κρύβουν τα μισά σου δάχτυλα.

Κάστανα και σαλέπι.

Φιγούρες σκυφτές, βιαστικές , βέλη στην ματιά.

Το γκρι, το μαύρο και κόκκινα σημάδια στίξης…

Η αγριάδα της θάλασσας και οι πλείστοι θησαυροί της, εύκολα λάφυρα για λίγους όμως, που ξέρουν να βαδίζουν και να ανιχνέυουν την άμμο του χειμώνα…

Ένας ακόμη δικός μου χειμώνας.

Διαφορετικός από τον περσινό. Και από τον προπέρσινο.

Πιάνω τα κρόσια του να γυρίσει το γαιτανάκι των εποχών.

Είναι μέρες τώρα που τη βλέπω σαν καλημερίζω το πρώτο φως της μέρας από το πίσω παραθύρι του σπιτιού μου.
Μια μυγδαλιά μικρούλα, που κεντά κάθε μέρα και από ένα καινούριο ανθάκι στο φουστάνι της, δώρο στο θεό της!!!!
Βελονιά βελονιά τα κατάφερε. Και σήμερα μου φάνηκε πως χόρευε το νυφικό χορό της.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο δάσκαλος μας ζήτησε να γράψουμε στο «Τετράδιο Εργασιών» έκθεση με θέμα: «Μιλώ σε μια ανθισμένη μυγδαλιά».
Και άλλα τόσα από εκείνες τις γραμμές του Καζαντάκη: «Ρώτησαν μια μυγδαλιά τι σημαίνει θεός. Και εκείνη άνθισε».

Λίγες ώρες μένουν ώσπου να γυρίσει το ημερολόγιο στην 1η Μαρτίου. Κι ας λένε ότι από 21 του μάρτη μπαίνει η Άνοιξη. Το θέμα είναι πότε ακούγεται ο πρώτος χτύπος της καρδιάς της αντίλαλος στα σπήλαια της ακοής μας…

Πέρισυ έλαβα ένα μήνυμα, στα πρώτα πρώτα λεπτά της 1η ςΜαρτίου:
"Χειμώνας τέλος. Αρχή Άνοιξης." Ήταν μες στη δωρικότητα του από τα ωραιότερα μηνύματα που έχω λάβει. Από τις φορές που οποιαδήποτε άλλη φράση θα έμοιαζε αμπελοφιλοσοφία….

Φέτος λίγο πιο πριν, ακολουθώ μια πυγολαμπίδα που τρύπωσε ανέλπιστα στο σπιτικό μου. Με βήματα σταθερά ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά προς τη σοφίτα του μυαλού μου.
Εκεί απιθώνω τα ακριβά μου. Εκεί τα πριν. Εκεί τα τότε. Εκεί το χθες. Πλάι στο μπαουλάκι που έχω κλειδωμένες δυο σταλαματιές καλοκαιριού και μιαν αχτίδα ήλιου. Κάτω από τον φεγγίτη όπου λιάζονται τα όνειρά μου κάθε που το φως νικά τα σύννεφα…. Εκεί, εκεί φωλιάζουν και τα μετά μου…

Εκεί και «το αμύγδαλο του κόσμου

βαθιά κρυμμένο και παραμένει αδάγκωτο.

Μυριάδες δυνατότητες φρικιούν γύρω μας

κι ούτε που καθόλου εγγίζουμε οι ηλίθιοι»

(Οδ. Ελύτης, Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας).

Ανοίξτε την παλάμη σας…Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαθιές χαράδρες της γεωγραφίας της είναι έτοιμο να καρπίσει το αμύγδαλο του κόσμου….

-------------------------------------------------------------------------------------------------

1)Το τραγούδι πιο πάνω, γραμμένο από ένα νέο παιδί ,τον Νικόλα Μεταξά και τραγουδισμένο από τη νεαρή αδερφή του Χριστίνα, το έχω λατρέψει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα… Μη με ρωτήσετε γιατί. Είναι βλέπετε εκείνη η πυγολαμπίδα…
2)Οι φωτογραφίες (εκτός από τη μυγδαλιά της γειτονιάς μου και την τελευταία) είναι τραβηγμένες από πρόσφατη εκδρομή στο Ελατοχώρι Πιερίας.