Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Όταν το ιώτα γίνεται υποκοριστικό...

«Καλο»καιράκι. Και τούτος ο τόπος ξέρει να είναι άπληστος από καιρούς παλιούς.


Κιμπάρης και γλεντζές, σε αχόρταγα ερωτοπαίχνιδα με τον ήλιο.

Χουβαρντάς στην αλμύρα του, τις αμμουδιές και τα ακροθαλάσσια του.

Ευλογημένος να στέφει βασίλισσα την απλότητά του. Τη ντομάτα, τη ρίγανη , την ελιά. Το καρπούζι και τη φέτα που με έναν καταπληκτικά αυτόματο ελληνικό τρόπο βρίθουν πληρότητας και ποιότητας. Μεσογειακής τη λένε οι πολλοί. Ελληνίδας θα την πω εγώ. Με το λουλακί και τον ασβέστη του να χτίζει αδιάκοπα γειτονιές και να τις νοικοκυρεύει.

Και έπειτα έρχεται η γλώσσα των ανθρώπων του. Με τους λαλίστατους συνδυασμούς των φωνηέντων που ζευγαρώνουν στη λιακάδα εδώ και αιώνες και γνέφουν αλάνικα στη μονοτονία το "όχι" τους… Είναι γραμμένη στην  ιστορία της η πλησμονή και περνά, απ’ ό,τι φαίνεται, γονιδιακά στη λαλιά του Έλληνα.



Ένα γραπτό μαθητή. Ένα γραπτό η αφορμή να κοντοσταθώ, να σκεφτώ, να απορήσω …

Ο Μενέλαος στην αρχαία τραγωδία ήταν ναυαγός και έψαχνε κάτι για να χορτάσει ο ίδιος και ως φιλέταιρος να χορτάσει και τους συντρόφους του. Αυτό ήταν ένα από τα ζητούμενα. Τι έκανε ο Μενέλαος στον ξένο τόπο.

Και γέμισε το χέρι του μαθητή τη σελίδα με τη λέξη «φαεί». Το φαεί στην πρώτη σειρά, στην τρίτη, στην τέταρτη…. Μια σελίδα ολόκληρη γεμάτη με «το φαεί» που αναζητούσε ο τραγικός ήρωας.

Και το άλλο χέρι, εκείνο που κρατούσε τον κόκκινο χρωστήρα, αρνιόταν να τον υπακούσει  και να υπογραμμίσει ως λάθος τη λέξη.  Στη συναίσθηση του παιδιού το "φαί"  δεν μπορούσε να είναι κάτι τόσο μικρό, όχι δεν μπορούσε να γράφεται το φαί με ιώτα. Έπρεπε να γεμίσει η κοιλότητα του στόματος στον ήχο του, να φωνάζουν τα φωνήεντά του. Στην εποχή της στέρησης, ο μαθητής σφήνωσε την όποια πλησμονή είχε φυλαγμένη μέσα του σε μια λέξη συμβολική. Ασυνείδητα.Ίσως και …συνειδητά. Ποιος ξέρει;

4 σχόλια:

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα είπε...

Είναι που δεν έμεινε τίποτε για το μάτι του έλληνα να φάει και να χορτάσει, όταν σε κάθε λουλακί κι ασβεστωμένο σπίτι παίρνει τη θέση του πολυόροφο οικοδόμημα.

Τα φάγαμε όλα, τους τόπους, τους ανθρώπους, τα γράμματα...

Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτε ελληνικό. Και στο τέλος, το φαί θα το φάει το "fai"....

Καλό σου βραδάκι αγαπημένη μου!

Dee Dee είπε...

Τι ομορφη που μας θυμιζεις οτι ειναι η Ελλαδα λιγες μερες πριν τις εκλογες :)
Θα αντεξεις να πεις σεα υατο το παιδι οτι το φαι γραφεται με ενα γυμνο και φτωχο ιωτα; Ευχομαι να καταφερουμε να το κανουμε να νιωσει περιττο το εψιλον που εβαλε με θαρρος, συνειδητα ή ασυνειδητα, διπλα στο ιωτα :)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Κόκκινη Ομπρέλα είπε...

Καναρινάκι μου, πάντα μένει ο σπόρος, κρύβεται στις γωνιές που ούτε υποπτευόμαστε και περιμένει.
Το λουλακί και ο ασβέστης επιμένει να υπάρχει στα τοπία που προκαλούν την θάλασσα και τον ουρανό και γνέφουν στον ορίζοντα, εμείς απλώς είμαστε αναγκασμένοι να μένουμε μακριά τους και να τα προσεγγίζουμε με το νου πια...
Τα συστατικά του "εντομοκτόνου" για το fai παραδίδονται από γενιά σε γενιά, μη μου αποκαρδιώνεσαι... Θα αποδώσει η σπορά...σε πείσμα των "κοιλιόδουλων".
Σε φιλώ με πολλή αγάπη, μικρή μου!

Κόκκινη Ομπρέλα είπε...

Dee Dee μου,

το να λοξοδρομήσεις από την πεπατημένη ή από το ένστικτο είναι και τα δυο πολύ δύσκολα.

Κρατώ την ευχή σου και αλλάζω το "εύχομαι" σε "πιστεύω" ...

Φιλιά! Μου λείπεις!xxxxxxxxxxxxxxxxx