Κοκκινη ομπρελα

Γη και ύδωρ

2012-02-01T00:03:00.012+02:00

Στολισμένο το πολυκατάστημα των ηλεκτρονικών ειδών. Κόσμος στο ταμείο. Για την εξόφληση της μηνιαίας δόσης. Όλα τα άλλα ανεξόφλητα Χρωστούμενα εσαεί: χαμόγελα, στόχοι, όνειρα…
Στολισμένη και η ταμίας. Στο πρόσωπο, το ακάλυπτο από τη στολή. Ρίμελ, πούδρα, λιπ γκλος. Ψιμύθια ασπίδες: να λειάνουν τη ρυτίδα έλλειψης του ύπνου που έκλεψε η ανασφάλεια. Μηχανικά «παρακαλώ» και «ευχαριστώ», χωρίς περιθώρια καλημέρας. Συνωστισμός, ουρά, βουητό ομιλιών. Καμία συνομιλία. Άσκοπα σούρτα φέρτα γύρω από τις γιρλάντες των εκπτώσεων. Έκπτωτοι περαστικοί ξεγελούσαν τα άδεια τους ημίωρα και τα άδεια πορτοφόλια.
Κάτω από την ξεφτισμένη πούδρα οι πρώτες αυλακιές εκνευρισμού ετοιμοπόλεμες στην όποια υποψία παραπόνου. Κλεφτές ματιές στο ρολόι. Μετρούσε. Μαζί με τα χαρτονομίσματα τους κύκλους του λεπτοδείκτη. Δεύτερη ματιά. Η ώρα σε βασανιστικά οκνηρή τροχιά. Τρίτη. Και το προδομένο σπ’ το λιπ γκλος στόμα ξεγέννησε τον αυτοματισμό της σκέψης: «Μα θα του πει κάποιος να σταματήσει επιτέλους;»
Κορνίζα η πύλη εισόδου με τα φανταχτερά 50%,70% και κάποια τολμηρά 80%।Στο κέντρο της η φιγούρα ενός γέρου। Σκυφτό το σώμα, σε υποταγή. Σκυφτό το βλέμμα. Σε ταπείνωση. Μόνο το τρεμάμενο χέρι σε αντίσταση. Χαρτονένια η προέκταση, να χάνει την οξύτητα ο ήχος του κέρματος. Προδομένος από το DNA των λέξεων σφήνωσε την απόγνωση στον αυλό μιας γκάιντας. Κι εκείνη έκλαιγε και έκλαιγε. Μονότονα. Αρχέγονη διαδικασία το κλάμα. Πανάρχαια η πίσω πόρτα της εγκατάλειψης. Μονότονη η πορεία. Η ίδια νότα στην γκάιντα, ξανά και ξανά. Ολομόναχη. Γινόταν κραυγή, στριγκιά. …Δανεισμένος ήχος για το τοπίο της σιωπής. Βιαστική πινελιά πάνω του, αγωνιούσε να σκιτσάρει τον κωδικό για να τη σπάσει. Γη και ύδωρ ο ορίζοντας του. Το ασκί μιας γκάιντας το τελευταίo μετερίζι.

Παρέα με τον Λέο

2011-12-17T23:23:00.004+02:00

Ψάχνοντας υλικό για να γνωρίσω τον Λέο Μπουσκάλια στα μικρά μου, στάθηκα σ' αυτό το βίντεο...
http://www.youtube.com/watch?v=sxlvZjJ8_ZQ

Φυλάω κάποια ψιχουλάκια χρόνου για να κεράσω την ομπρέλα μου.Όσονούπω...
Το χαίρε μου στον όποιο περαστικό, μια κόκκινη αγκαλιά στους φίλους....

2011-04-23T01:04:00.002+03:00

Μια μικρή αλήθεια κρυμμένη μέσα μας ας φωτίσει η φλόγα της φετινής μας λαμπάδας,
και την επομένη εκείνη θα βρει το δρόμο της,
στίγμα μικρό θα γίνει στα φτερά πασχαλίτσας
που θα ανέβει την ανηφόρα της παλάμης μας
αφήνοντας την αίσθηση απαλού γαργαλητού...

Καλή Ανάσταση σε όλους!

"Η Κόκκινη ομπρέλα"

2010-12-30T02:13:00.006+02:00

Ο ήχος από το ξυπνητήρι σφυρηλατούσε τα αυτιά του διαπεραστικός, ερχόμενος από τον άλλον κόσμο, τον πραγματικό, της απέναντι όχθης…
Δεν άργησε να μπει στη στολή της αλήθειας. Ναι. Ήταν Σάββατο. Οι κόκκινες στίξεις του ρολογιού ρομποτικά σχημάτιζαν το 5, δύο τελίτσες και δύο 0 μετρώντας εκτελεστικά το χρόνο.
Πάτησε το διακόπτη του παλιού λαμπατέρ με την απλίκα από το πατρικό σπίτι που φώτιζε τις νύχτες του. Έσκυψε με όση δύναμη διέθετε για να μαζέψει τα τσαλακωμένα χαρτιά από προδομένες χθεσινοβραδινές σκέψεις και με άλλη τόση δύναμη πέρασε το σώμα του- αυτό που του είχε απομείνει- στο αναπηρικό του καροτσάκι… Ένας βίαιος χτύπος στην πόρτα, και μια στριγκή γυναικεία φωνή «Άντε Αποστόλη, θα αργήσουμε πάλι, έχουμε και δρόμο…» . Ίδια και απαράλλακτη η φράση, χωρίς καλημέρα, ίδια και απαράλλακτα τα Σάββατα εδώ και δύο χρόνια…
Άνοιξε την πολυκαιρισμένη ντουλάπα και πριν πάρει το διπλωμένο πανωφόρι του από τη βάση της, βεβαιώθηκε ότι το μεγάλο κουτί από τις τελευταίες αρβύλες που είχε αγοράσει ήταν καλά καμουφλαρισμένο κάτω από τις μάλλινες μπλούζες του… Δεν ήταν ακριβώς ότι το έκρυβε. Αν έψαχνε κάποιος μπορούσε άνετα να το παραβιάσει. Άλλωστε ποιος από το σπίτι να είχε τη διάθεση να διαβάσει τα «ακαταλαβίστικα» του κακόμοιρου ανιψιού; Για τον «κακόμοιρο» όμως, το κουτί αυτό ήταν η Αγία Τράπεζα της ψυχής του. «Πρέπει να γράφεις, γράφεις όμορφα», επέμενε πάντοτε η μικρή του αδερφή. Επέμενε και λίγες ώρες πριν ο πωλητής τοποθετήσει τις αρβύλες για τα χιόνια στο κουτί. Λίγες ώρες πριν την οικογενειακή εκδρομή στα χιόνια. Λίγες ώρες πριν την εισβολή του απόλυτου στη ζωή του. Αυτός εδώ, μισός, και εκείνοι στην απέναντι όχθη… Το μοναδικό του γεφύρι για να συναντά πλέον εκείνους και τον αληθινό του εαυτό ήταν το γεμάτο τακτοποιημένες ή ατάκτως ερριμμένες σκέψεις κουτί, το κουτί με τα πολλά μισοαρχινισμένα «ήτανε μια φορά κι έναν καιρό» …

Η διαδρομή για το παζάρι της παραδιπλανής πόλης διαρκούσε μια ώρα αμίλητη και θυμωμένη σα στυφή γεροντοκόρη… Οι κινήσεις τυπικές και γρήγορες. Να προλάβουν να στρώσουν την κουβέρτα, να εξαφανίσουν το καροτσάκι, να εξαφανιστούν και οι ίδιοι, μέχρι τις 3 το μεσημέρι. «Αγόρι μου, μη νομίζεις ότι αισθάνομαι όμορφα, όμως, να, κάπως πρέπει να βοηθήσεις και εσύ, τα έξοδα τρέχουν, οι καιροί είναι δύσκολοι. Μη φοβάσαι, δεν εκτίθεσαι στην πόλη μας. Εδώ κανένας δε σε ξέρει. Άντε…»

Εβδομάδα Χριστουγέννων και το ψιλόβροχο αραιά και που φορούσε το άσπρο των νιφάδων… Κόσμος πήγαινε και ερχόταν αψηφώντας το κρύο, κουρδισμένος στις επιταγές των ημερών. Ελάχιστα μέτρα πιο πέρα ένας γεροντάκος με ρώσικο ζεστό καπέλο διαλαλούσε τη φρεσκάδα και τη μοναδικότητα των γκι που πουλούσε.
Ακουμπώντας την πλάτη σε μία από τις κολόνες του απρόσωπου κτιρίου που σφράγιζε την αρχή του παζαριού, εκεί διακριτικά στο ένα τετραγωνικό του μέτρο, είχε μάθει πλέον να αφουγκράζεται από τα βήματα την αύρα των ανθρώπων. Τους βιαστικούς και τους αφελείς, εκείνους που έσερναν στις σόλες των παπουτσιών τους το θυμό και την οργή, όσους ευγνωμονούσαν το θεό για το ξημέρωμα της μέρας του και όσους άφηναν στο έδαφος το αλαζονικό τους στίγμα σα βαθούλωμα σε φρέσκο τσιμέντο. Βήματα και μόνο αυτά. Ήταν πρόκληση η παρουσία του εκεί. Λεκές στο καλοσιδερωμένο λευκό τραπεζομάντιλο των γιορτών Καιρό πια, με χαμηλωμένο το πρόσωπο, είχε αφήσει πίσω του τα αποτροπιασμένα βλέμματα των περαστικών στη θέα των δυο ποδιών του που έλειπαν, τα βλέμματα της λύπησης, τα βλέμματα της «αφ’ υψηλού» προσπέρασης... Τα βλέμματα που σε τελική ανάλυση δικαιολογούσε… Βλέμματα που δεν άντεχε να συναντήσουν το δικό του βλέμμα καθώς ράγιζε σε κάθε ήχο του κέρματος που έπεφτε στο χαρτονένιο του κουτί, το βλέμμα της ντροπής, του πόνου, την άδεια από αγάπη θωριά του. Μαζί με το μισό του σώμα είχε χάσει και την πίστη του στη δύναμή της, ακόμη και στην ύπαρξή της… Μηχανικές οι αντιδράσεις των ανθρώπων που τον προσπερνούσαν, μηχανικές οι κινήσεις όσων κοντοστέκονταν, αμίλητα τα χείλη, αμίλητη η νέα ζωή του, φάντασμα περαστικό, χωρίς να αφήνει ίχνη….

Είχε περάσει πια η ώρα και οι νιφάδες θαρραλέα πύκνωναν, σβήνοντας τα ίχνη της λάσπης και των σκουπιδιών। Ένας μικρός σπουργίτης πλησίασε το μισογεμάτο κέρματα χαρτονένιο κουτί του επιλέγοντας την ασφάλεια του υπόστεγου και ενός μικρού κομματιού από κουλούρι που ξέφυγε από ένα παιδί। Δυο γοβάκια με λεπτή μπαρέτα σαν ανέμελες βαρκούλες που μετέφεραν δυο λεπτοκαμωμένα πόδια με μάλλινο καλσόν στάθηκαν ακριβώς μπροστά του. Ο σπουργίτης έμεινε στη θέση του. Ένα απαλό γυναικείο χέρι άγγιξε αιφνιδιαστικά το δικό του χαϊδεύοντας φευγαλέα το εσωτερικό του καρπού του και ένα κλαράκι γκι αφέθηκε να πέσει σα νιφάδα στο χάρτινο κουτί. Τα βήματα κυνηγημένα θαρρείς έκαναν στροφή και χάθηκαν στο βάθος πριν προλάβει καν να σηκώσει το βλέμμα του… Μόνο μια κόκκινη ομπρέλα άνοιξε ξαφνικά και η γυναικεία φιγούρα χάθηκε στο βάθος της οχλοβοής, ανάμεσα σε χιονισμένα παλτά και καμπουριασμένες από το κρύο πλάτες, ώσπου έγινε μια κόκκινη μικρή κουκίδα εκείνη, η ομπρέλα της και η ανθοδέσμη με τα γιορτινά κλαδιά που κρατούσε λοξά σα βρέφος στην αγκαλιά της…

Δεν ήταν εκεί ούτε το επόμενο Σάββατο, ούτε τα επόμενα Χριστούγεννα όταν για δεύτερη, τρίτη και πολλοστή φορά βρέθηκε στο ίδιο στενό, στο δρόμο για το παζάρι της νέας της πόλης. «Να ‘ναι για καλό» ψιθύριζε κάθε φορά που περνούσε από τη γωνιά του. Δεν ήταν εκεί ούτε το Πάσχα, ούτε τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού … «Να ‘ναι για καλό» ξαναψιθύρισε το πρώτο ζεστό Σαββάτο του καλοκαιριού λίγο πριν ανοίξει την πόρτα του βιβλιοπωλείου για τον εφοδιασμό των διακοπών. Λάτρης της ανάγνωσης, σα «γευσιγνώστρια» της άρεσε να αγγίζει τα βιβλία πριν τα αγοράσει, να μυρίζει το φρέσκο τυπωμένο χαρτί, να περιηγείται στους τίτλους και τα οπισθόφυλλα… Είχε φτάσει στο ταμείο με τις γνωστές καραμέλες της αρεσκείας της, όταν η ματιά της κλείδωσε στο εξώφυλλο ενός βιβλίου που μόλις είχε βγει από το χαρτόκουτο της παραλαβής του…Ένα εξαίσιο έργο ζωγραφικής που απεικόνιζε μια νεαρή γυναίκα με κόκκινη ομπρέλα και μια ανθοδέσμη να απομακρύνεται. Στην αριστερή γωνία μια καθιστή φιγούρα αντρική, φωτισμένη από μια ιδιαίτερη αντανάκλαση και στο κέντρο ο τίτλος: «Η κόκκινη ομπρέλα»… Με τρεμάμενα τα χέρια από ένα δυνατό ένστικτο που αναδεικνύει η συγκυρία των συμπτώσεων ανέτρεξε στο βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα…: Ο Αποστόλης Σιδέρης είναι ένας νέος συγγραφέας, που μετουσίωσε την «ιδιαίτερη φυσική του κατάσταση» σε πνοή δύναμης και ελπίδας, ξεκλειδώνοντας το αληθινό νόημα της ζωής μέσα από το καλειδοσκόπιο της αγάπης…»
«Είναι για καλό», φώναξε και ένα δάκρυ καρφιτσώθηκε στο χαμόγελό της.

Νατάσσα Μποφίλιου :"Οι ομπρέλες του Ντεμύ"

Το τραγούδι της Νατάσσας Μποφίλιου("Οι ομπρέλες του Ντεμύ"), που είχα την τύχη να την απολαύσω από πολύ κοντά, αφιερωμένο ως πρόποση και χρόνια πολλά στους φίλους και περαστικούς της «κόκκινης ομπρέλας» και…-ας μου επιτραπεί μια εξαίρεση-ιδιαίτερα αφιερωμένο στην αδερφή μου Αγγελική και την Αναστασία

Μετά τη βροχή

2010-07-10T23:24:00.015+03:00

Γυρολόγος των σημείων.Κυνηγός δροσοσταλίδων. Δε θέλω να αλλάξω. Αυτή είναι η ισορροπία μου. Αυτή και η στίξη των στιγμών μου. Πάντα φυλώ στην τσέπη μια χούφτα θαυμαστικά.Για να μπορώ πάντα να βρίσκω το δρόμο να γυρίσω.Σε μένα.

Ένα μικρό οδοιπορικό μου μετά τη βροχή...

Ένας ακόμη προορισμός...

2010-06-12T13:48:00.009+03:00

Επιμένουμε να ονειρευόμαστε και να ταξιδεύουμε στις δικές μας μικρές προσωπικές στιγμές.
Δικαίωμα, ατομικό, αναφαίρετο, θωρακισμένο...

Μια "βαρκούλα" ψάθινη το μέσο για ένα ακόμη μικρό ταξίδι.
Δυο τρυφερά χεράκια η σημαία μας...

true colours

2010-03-31T23:53:00.020+03:00

Τα αληθινά χρώματα των ανθρώπων γυρεύω.
Γιγαντώνονται στο χρόνο οι σκιές «ντυμένων φίλων». Καλοραμμένα τα κοστούμια της κάθε εποχής τους, μα θαμπά. Ήλιος θρασύς ο χρόνος. Όλα τα φανερώνει. Καυτός. Δεν αντέχει στο φως του στόφα δεύτερης ποιότητας. Ξεθωριάζει.
Μόνο τα αληθινά χρώματα των ανθρώπων γυρεύω. Τα γνώρισα. Τα ξεχωρίζω πια.
Την καθαρότητα ενός «ιουλιανού» πουκάμισου.
Το ακατέργαστο γέλιο της γιαγιάς Στάλλης στη φωτογραφία, που μου το χάρισε σήμερα στην πρώτη μου εκδρομή, μετά από μήνες.

Του φρέσκου μπουμπουκιού που σκάει στο κλαδί της μαμάς μηλιάς.

Χρώματα αληθινά όπως αυτά που εναλλάσσονται καθώς γλιστρά ο χρόνος στις επιφάνειες του μπαλκονιού μου, όταν εκεί στριμώχνω τις μικρές μου αποδράσεις, και χτίζω μικρές φωλιές για τις σκέψεις μου.

Της ανατολής

Της δύσης

Του νοτιά

Της βροχής

Της λιακάδας που ερωτοτροπεί με το υγρό στοιχείο

Εύχομαι σε κάθε περαστικό που ξαποσταίνει σε τούτο το κατώφλι να αξιωθεί αλήθεια και ομορφιά। Και ας είναι αυτές οι μέρες αν όχι η αιτία, τουλάχιστον η αφορμή. Αλλά και σε όσους έχουν βρεθεί κατά καιρούς σε τούτα εδώ τα μέρη και έχουμε καιρό να ειδωθούμε, το ίδιο δυνατά στέλνω τις ευχές μου. Μοιάζει λίγο υπερβολικό, όμως εκεί είστε πάντα, σας συναντώ όταν φυσάει το αγέρι την κόκκινη μου ομπρέλα και εκείνη προβάρει ασταμάτητους στροβιλισμούς. Το κουβάρι της σιωπής μου δεν συναντά στην άλλη του άκρη τη λήθη.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Η πόλη μας ...παιχνίδι!

2010-01-08T10:23:00.017+02:00

Το καλό να λέγεται. Έτσι έχω μάθει. Γιατί από το κακό έχουμε χορτάσει. Ανάμεσα όμως στα παγωμένα βράχια του χειμώνα ξεθαρρεύουν μικρά κυκλαμινάκια, και όταν τα βρίσκεις αξίζει να τους κάνεις την τιμή να εκτιμήσεις τη γοητεία τους.

Τελευταία μέρα του σχολείου εν όψει εορτών. Η κόρη μου,ήρθε κρατώντας στα χέρια της ένα κουτάκι. Δώρο από το Δήμαρχο στα παιδιά μου είπε, ανυπομονώντας να παίξουμε.
Βασισμένο σε μια ιδέα και στις δημιουργίες του συμπολίτη μας Στέλιου Βασικαρίδη που ζει στη Γερμανία, ένα παιχνίδι μνήμης για μικρούς και μεγάλους. Η πόλη μας σε memory. Μέσα στο κουτάκι ζευγάρια οι καρτούλες με ζωγραφισμένους ανθρώπους, τοπία και κτίρια καθώς και ένα βιβλιαράκι με σύντομη αναφορά στην ιστορία των κτιρίων που απεικονίζονται σε κάθε κάρτα. Εικόνες γνώριμες, που βλέπουμε καθημερινά και πολλές φορές τις προσπερνάμε, έτσι… από συνήθεια…, ενώ στην πραγματικότητα είναι ισχυροί μάρτυρες ενός παρελθόντος πλουσιου με ιδιαίτερη αίγλη και σημαντική ιστορική αξία.

Το παιχνίδι, όπως αναφέρεται, μας δίνει την ευκαιρία να τις γνωρίσουμε και να τις αφομοιώσουμε. Και είναι ένα παιχνίδι στο οποίο όλοι βγαίνουν κερδισμένοι, γιατί διασκεδάζουν μαθαίνοντας κάτι ακόμη για την πόλη μας και ακονίζοντας τη μνήμη τους. Ψυχαγωγία και διασκέδαση, λοιπόν, με έναν τρόπο πρωτότυπο και ελκυστικό!

Μπράβο στην πρωτοβουλία, μπράβο και στους υπεύθυνους και σε όσους εργάστηκαν για να έρθει το πολύτιμο κουτάκι στα χέρια των παιδιών μας!

Το τραγούδι από τους "Χειμερινούς Κολυμβητές" που τιμούν την Καβάλα μας με την παρουσία τους στο μουσικό στερέωμα.

Αναλφάβητοι της φαντασίας...

2009-12-27T13:46:00.014+02:00

«Έτσι ο καλός ο λύκος έδιωξε την κακιά κοκκινοσκουφίτσα …Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Και τώρα ήρθε η ώρα για ύπνο. Αύριο να είσαι φρέσκος και όμορφος που θα πεις το ποίημα σου.
_Μαμά, θα βάλω τα καλά μου;
-Φυσικά, μωρό μου, θα είσαι ένας κούκλος.
_Να φιλήσω το χέρι του ιερέα αν περάσει από δίπλα μου; Έτσι μου λέει η γιαγιά.
_Να το κάνεις μόνο αν το αισθανθείς.
_Και αν ξεχάσω το ποίημα μου ;
-Δε θα το ξεχάσεις. Αλλά ακόμη κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, εκείνη την ώρα θα χαμογελάσεις και όλα θα πάνε καλά. Ένα χαμόγελο είναι πάντα αφοπλιστικό, και υπάρχει κάθε φορά και η περίπτωση να μετατραπεί σε ένα κύμα γέλιου που θα παρασύρει όλους τους υπόλοιπους
-Αλήθεια, μαμά;
-Σου έχει πει ποτέ η μαμά ή ο μπαμπάς ψέματα; . Έλα τώρα, φιλάκι και ύπνο.

Δε χρειάστηκαν παρά λίγα λεπτά για να χαλαρώσουν τα χαρακτηριστικά του παιδιού, παραδομένα σε ύπνο γαλήνιο. Ήταν μεγάλη μέρα γι’ αυτόν η αυριανή. Έσκυψε από πάνω του και έκλεψε μια τόση δα ανάσα του. Να πάρει δύναμη. Δοκίμασε τη θερμοκρασία στο σίδερο και κολλάρισε το καλό του το πουκάμισο. Να είναι ένας κούκλος αύριο. Έριξε μια κλεφτή ματιά έξω πριν κλείσει τα παραθυρόφυλλα. Ο ουρανός στενόχωρος με εκείνο το κόκκινο που κυοφορεί το χιόνι. Έγραψε τη λίστα με τα υλικά που χρειαζόταν για τα μελομακάρονα και τη βασιλόπιτα και ξεκλείδωσε απαλά για ακόμη μια φορά την πόρτα της αποθήκης. Σκάλιξε όσο πιο ήσυχα μπορούσε τα αποθηκευτικά κουτιά της, και γύρισε ευλαβικά το μικρoσκοπικό κλειδί του ξύλινου μπαούλου, όπου φυλούσε χρόνια τώρα τα ενθύμια. Τα πρώτα του καλτσάκια, το βαφτιστικό του ρουχαλάκι, η πρώτη πρόσκληση γενεθλίων…
Εκεί την είχε κρύψει. Από το υστέρημα αγορασμένη, γυαλιστερή και άθικτη, κοιμόταν μέσα στο χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμα. Η πρώτη του φωτογραφική μηχανή θα ήταν δώρο από τον Άγιο Βασίλη. Κι ας μην τόλμησε να του το ζητήσει. "Ό,τι θέλεις εσύ φέρε μου, αγαπητέ Άγιε Βασίλη. Εγώ πάντα θα σ’ αγαπώ". Έτσι τελείωνε την υπαγόρευση του γράμματος στον Άγιο Βασίλη. Όπως και πέρσι. Την τακτοποίησε όμορφα και πάλι στην κρυψώνα της και βολεύτηκε διακριτικά κάτω από τα ζεστά της σκεπάσματα. Άπιστα στο σελιδοδείκτη, τα δάχτυλα γρήγορα άφησαν να γλιστρήσει στο πάτωμα το βιβλίο που της κρατούσε συντροφιά τα τελευταία βράδια. Τζιάνι Ροντάρι, η Γραμματική της Φαντασίας…

Ξύπνησε πιο νωρίς από το συνηθισμένο. Βιαστικά και ανυπόμονα διεκπεραιώθηκαν οι πρωινές του κινήσεις και να σου τον. Έτοιμος, με το μπλε του παλτουδάκι και τα φρεσκοχτενισμένα του μαλλάκια στην πόρτα, ίσα που πρόλαβε να της καρφιτσώσει ένα φιλί. "Να προσέχεις", σχημάτισε με τα χείλη της από το παράθυρο, και οι λέξεις της μία μία άχνισαν στο τζάμι του τη μητρική της έγνοια… Πρώτη χρονιά φέτος με το σχολείο στην εκκλησία. Του χρόνου στην πρώτη πια, θα μπορεί να γράψει μόνος του το γράμμα στον αγαπημένο του Άγιο.

Η μυρωδιά από το λιβάνι, και τούτη η αλλόκοτη μα τόσο γλυκιά γλώσσα ασκούσαν μια ιδιαίτερη έλξη στον μικρό, ούτε που το κατάλαβε πώς πέρασε η ώρα, ανυπομονούσε για το αντίδωρο, και αν θα το αισθανόταν θα φιλούσε και το χέρι του ιερέα. Εκείνος τώρα, μπροστά στο μικρόφωνο μιλούσε σε γλώσσα κατανοητή, απευθυνόταν και στον ίδιο, «Αγαπητά μου παιδιά» είχε πει, κι εκείνος ένα από αυτά… Όμορφα τα λόγια του, μιλούσε για αγάπη, μιλούσε για τις άγιες τούτες μέρες, μιλούσε για…. Ξαφνικά οι λέξεις του τσουγκράνες, έξυναν με θόρυβο εκκωφαντικό τα αυτάκια του.

«Αυτός ο Αγιος Βασίλης, που βλέπετε στην τηλεόραση είναι ψεύτικος»…

Το στόμα του παπά είχε μεμιάς μεγαλώσει επικίνδυνα… Οι λέξεις έφταναν αργές και παραμορφωμένες στο παιδί...

«Το δώρο δεν σας το φέρνει….»

οι δυο κυνόδοντες του ομιλητή άρχισαν να μεγαλώνουν…

»κανένας χοντρός ασπρογένης Αγιος Βασίλης…»

σαν εκείνους του κακού λύκου, όχι, όχι δεν ήταν καλός ο λύκος, κι ας ήθελε η μαμά να παίξουν με τη φαντασία,

«αλλά οι γονείς σας, τους οποίους πρέπει να σέβεστε και να αγαπάτε. Ο Αγιος Βασίλειος….»

Τα πόδια εντολοδόχοι του μυαλού σε τρελή απόδραση… Ούτε το κατάλαβε πότε βρέθηκε μακριά από το εκκλησίασμα, έξω σε ένα πεζούλι να κλαίει με αναφιλητά… Ψέματα… Ψέματα…. Μου είπαν ψέματα…Ούτε που το κατάλαβε και πως βρέθηκε στη σχολική αίθουσα …ούτε που χαμογέλασε σαν ξέχασε το ποίημα… Μόνο ένα βλέμμα αλλιώτικο της δασκάλας στον παππού που ήρθε να τον πάρει, και κάτι ψίθυροι που ανταλλάχτηκαν….μόνο αυτό θυμάται…
Στο δρόμο κάποιες φιλόδοξες νιφάδες πριν φτάσουν στο πεζοδρόμιο γίνονταν δάκρυα που τα πατούσαν αλύπητα βιαστικοί περαστικοί.

-Μου είπατε ψέματα, ψέματα, τόσα χρόνια με κοροιδεύατε, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Αγιος Βασίλης, μας τα είπε όλα ο παπάς, εσείς,εσύ και ο μπαμπάς μου λέγατε ψέματα τόσο καιρό….

Η μητέρα έσφιξε τη γροθιά της, να πνίξει την οργή από την τόσο βίαιη ακύρωσή της. Να πνίξει τον αναλφαβητισμό της αγκύλωσης.Να σώσει το τελευταίο προπύργιο της παιδικής αθωότητας. Να σκουπίσει μακριά την πρόωρη ενηλικίωση…

-Έλα, κάθισε, όλα θα τα πούμε, και όλα θα τα συζητήσουμε… Μεγάλωσες, είσαι σωστός κύριος πια….
-Γιατί δε μου το είπες πριν; Γιατί; Δε θέλω να είμαι κύριος. Θέλω μόνο τον Αγιο μου Βασίλη…
- Δε σου το είπα, γιατί ήθελα όσο μπορείς να τον φιλοξενείς πλουσιοπάροχα στη φαντασία σου. Δε σου το είπα γιατί δεν έχει φύγει ακόμη ούτε από τη δική μου φαντασία. Είναι πάντα εκεί παρών, και μου φέρνει πάντοτε αυτό που του ζητάω… Αγάπη… Στο χέρι σου είναι να συνεχίσεις να τον φιλοξενείς. Όσο μπορείς να ονειρεύεσαι εκείνος θα σε βρίσκει. Όσο θα τον φτάνει η ευωδιά μελομακάρονου από την ψυχή σου, εκείνος θα σου χτυπάει την πόρτα και θα αφήνει το δωράκι του, γιατί είναι χοντρούλης και γλυκατζής…. Τα έχουμε πει. Είναι άλλος από εκείνον τον Άγιο Βασίλη που κάποτε στην Καισαρεία…..Τι λες, θα του κρατήσεις τη γωνιά του;

Η βραδιά ήταν άυπνη τούτη την παραμονή… Το κεφαλάκι του μικρού πρόβαλε από το παραθύρι… Οι λέξεις κλωθογύριζαν ακόμη μπερδεμένες στην ανέμη….
Κάποιο αστεράκι τρεμόπαιζε το φως του στη νύχτα που αργά ντυνόταν το σκούρο της βελούδο. Ένας χτύπος ξέφυγε φάλτσος από την καρδούλα του. Ήταν εκεί. Την έβλεπε καθαρά την ακροστοιχίδα που έσερνε μια αλλόκοτη λάμψη στον ουρανό:
Το γιορτινό στεφανάκι του Ο, την ξέφρενη πορεία του Ν, τα απλωμένα χεράκια του Ε, το χριστουγεννιάτικο μπαστουνάκι του Ι, την κυρτωμένη ευλάβεια του Ρ, και πάλι το Ε να απλώνει τα χεράκια, και από αρχέγονη ροπή να τα υψώνει ψηλά στο Ψ, ένας κύκλος όλα, χωρούν σε ένα Ο, ποτήρι σπονδής το Υ το ακουμπά στα χείλη:

ΟΝΕΙΡΕΨΟΥ.

Ψέλλισε τα φωνήεντα να δώσει ρυθμό στα σύμφωνα. Και απίθωσε ένα χαμόγελο πάνω στο πρώτο Ο.

*Το γεγονός της παραπάνω ιστορίας είναι πέρα για πέρα αληθινό...

2009-12-19T15:41:00.010+02:00

Χρειάστηκε πολύς καιρός, δύναμη, θέληση και ιώβεια υπομονή για να φτάσει το χέρι στο κλικ αυτής της φωτογραφίας. Η προσωπική μου Οδύσσεια, η χαρτογράφηση της πορείας μου, νομίζω πως δεν αφορά κανέναν. Άλλωστε υπάρχουν ακόμη – κι ευτυχώς- πολλοί παραμυθάδες, που αφηγούνται πολύ πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες από μένα.

Νησί των Φαιάκων στάθηκε ετούτος εδώ ο χώρος για μένα. Κάθε Ανατολή βιταμινούχα, να φτάσω πιο δυνατή, ακέραια στη δική μου Ιθάκη: να χαρίσω στο παιδί μου ένα αδερφάκι και να γίνω για ακόμη μια φορά- δε θα πω για δεύτερη- μητέρα. Κάθε συντρόφευμα μας, τόπι πλάι στο ποτάμι, κάθε χειραψία κομμάτι του ιστού της κόκκινης ομπρέλας μου. Χρειάστηκε καιρός για να ψελλίσω τους στίχους τούτου του τραγουδιού. Να σφραγίσει το χαμόγελο πολύτιμες στιγμές. Πιασμένη η άκρη του από 5 μικρές λεξούλες…

Δεν ξέχασα. Μόνο που έρχονται κάποτε οι καιροί που γίνεσαι μύστης των υποχρεώσεων. Είναι η μοναδική φορά που τα δικαιώματα ατροφούν παραδομένα σε ύπνο με όνειρα φωτεινά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω δημοσίως σε όλους εσάς που μοιραστήκατε τη χαρά μου πηγαία. Που κατανοήσατε την απουσία μου και της δώσατε χώρο να αναπνεύσει. Σε όλους εσάς που νιώσατε τη δόνηση και το στροβίλισμα των συναισθημάτων, χωρίς μικροσκόπιο και υπερδιαγνώσεις.

Σκέφτηκα πολλές φορές αυτό το διάστημα να κλείσω την κόκκινη ομπρέλα μου καθώς μου είναι πολύ δύσκολο να ανταποκριθώ. Ο προσωπικός μου ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος και κατακερματισμένος. Κομμάτι του και τα Ισπανικά που τα συνεχίζω. Και λίγες σκόρπιες χαντρες και κλωστές πέρα δώθε… Δεν μπόρεσα να το κάνω. Η ομπρέλα μου, αποφάσισα, θα μείνει ανοιχτή όσο μπορεί να κρυφακούει ιστορίες στη βροχή. Για τις λίγες εκείνες στιγμές που θα μπορεί να βγει σεργιάνι και να χορέψει με το φύσημα του αέρα.

Εύχομαι ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα σε όλους εσάς, τους φίλους μου! Υγεία, δύναμη,πνευματική ευρωστία και πίστη!
Θα ξανάρθω…

Μα πώς να "τιτιβίζουμε" όταν τι.βι.ζουμε;

2009-09-25T20:18:00.011+03:00

Οι αυπνίες ήταν πάντοτε ένας όρος ξένος σε μένα. Ισως γιατί ποτέ δε με «επισκέφθηκαν». Ηταν πάντοτε επιλογή μου το ξενύχτι.

Όμως, όπως πολύ καλά το λέει ο σοφός λαός, ποτέ μη λες ποτέ, και να σου 'μαι αρκετά βράδια να ξυπνώ και το μάτι να γίνεται «γαρίδα». Εχει πολύ ώρα μέχρι το ξημέρωμα.

Κίνηση πρώτη. Αρχίζω το μέτρημα. Δε βγάζει πουθενά.

Κίνηση δεύτερη. Λοξοκοιτάω το βιβλίο στο κομοδίνο. Μα πρέπει να ανάψω φως.

Χρειάζομαι κάτι σχετικά αθόρυβο και σχετικά σκοτεινό. Πρέπει οπωσδήποτε να μην ενοχλήσω.

Η εύκολη λύση είναι το τηλεχειριστήριο… Ξεκινάω την ανίχνευση… Δορυφορική δε διαθέτουμε, από επιλογή. Η αυτοκρατορία του τηλεμάρκετινγκ εισβάλει στο οπτικό μου πεδίο, και νιώθω να ασφυκτιώ. Και καταλαβαίνω πολύ καλά πλέον τι σημαίνει αυπνία.

Ωσπου… Το δάχτυλο πατάει σταθερά στη συχνότητα της κρατικής τηλεόρασης. Πήρα μια γεύση της φέτος το καλοκαίρι, μια που η παραμονή μου στο σπίτι ήταν μεγαλύτερη από τα έως τώρα καλοκαιρινά μου δεδομένα. Και, πλέον, βράδυ, 3 και 4 η ώρα ανακαλύπτω "θησαυρούς".

Η ζωή και τα τραγούδια του Μάνου Λοίζου με αφήγηση του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Οι Ελληνες ζωγράφοι του 20ου αιώνα.

Η ιστορία της σύγχρονης ελληνικής γελοιογραφίας.

Αφιέρωμα στο Βασίλη Μάρο.

Η καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων….

Και πάει λέγοντας… Μα, αναρωτιέμαι. Υπάρχει κι αυτή η τηλεόραση; 'Η εγώ είμαι τόσο μακράν νυχτωμένη ή μου δίνουν υπνωτικό στον ξύπνιο μου περιμένοντας να «ξυπνήσω» στον ύπνο μου. Γιατί η τηλεόραση του ξύπνιου μου, μόνο με σούπα τραχανά μοιάζει, η ίδια και απαράλλακτη κάθε μέρα, τα ίδια θέματα, σε όλα τα κανάλια, τα ίδια πρόσωπα, λες και πρόκειται για φεουδαρχία, και σταδιακά αυτό που με τρομάζει είναι και που οι φυσιογνωμίες αρχίζουν να μοιάζουν ίδιες. Αφύσικα άσπρες οδοντοστοιχίες, ίδια μαλλιά, κουστουμαρισμένοι κύριοι με παραλλαγή μόνο στο χρώμα της γραβάτας(μα τι πάθανε με τις φωσφοριζέ;) και υπερχείλιση ματαιοδοξίας… Το μοδάτο life style, πολιτικές(;;;) συζητήσεις, και σήριαλ (αλήθεια, αγγλικά η λέξη σήριαλ «δημητριακά» δε σημαίνει; Ελα μου, κύριε, από πού τον βγάλαμε αυτόν τον όρο;). Και τολμώ να συνδέσω το κενό βλέμμα στα μάτια κάποιων παιδιών και με αυτό. Γιατί η «ηλεκτρονική νταντά» που αναλαμβάνει να τα «ξυπνήσει», υπνώττοντα τα θέλει, και εκείνα τα άμοιρα, αντί να «τιτιβίζουν», αρχίζουν να «Tι.B.ίζουν», όπως έλεγε κι ένας δάσκαλός μου.
Δεν θέλω να ισοπεδώσω, και σαφέστατα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Όχι δεν θέλησα ποτέ να είμαι αφοριστική. Αλλά, να, είναι που διψάμε και για λίγο ουρανό, βρε αδερφέ. Εστω, μια μικρή δόση, ολίγη τε και φίλη που λένε, από πολιτισμό, από ανθρώπους που απομονωμένοι σε κάποιο χωριό μοχθούν για δυο αξίες ,δε θα έβλαπτε την τόσο «πλούσια» θεματολογία σας, που επικεντρώνεται στο πώς καρφώθηκε το δεξί καρφάκι του αριστερού τοίχου του σκηνικού της εκπομπής που ξεκινά πρεμιέρα τη Δευτέρα ανάμεσα σε χάχανα και ντεκαπάζ…

Σημείωση:
Τον τελευταίο καιρό λείπω από τη «γειτονιά» και μου λείπετε και εσείς, οι όμορφες γωνιές σας και τα ακριβά σας λόγια και συναισθήματα, αυτά που έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε με εντελώς ιδιαίτερο και άμεσο τρόπο εδώ μέσα.. Εχει να κάνει με μια προσωπική αξιολόγηση προτεραιοτήτων καθώς βρίσκομαι σε μία πολύ ιδιαίτερη φάση της ζωής μου, με ευχάριστες αλλαγές.. Είναι ξέρετε, οι πιο πολύτιμες οι μικρές καθημερινές μας στιγμές, και όταν ανάμεσα σφηνώνουν και εκείνες οι άλλες οι μεγάλες, γιγαντώνονται οι προτεραιότητες, γιγαντώνεται και η διάθεση να προστατεύσεις και να αφοσιωθείς. Για κάποιο διάστημα ακόμη έχω την αίσθηση ότι δε θα μπορώ να είμαι τακτική στην παρέα. Θα έρχομαι, όποτε μπορώ να σας διαβάζω και να σας αφουγκράζομαι, όμως όταν το κάνω, θέλω να συμβαίνει με όλη μου την ψυχή. Δε μου αρέσουν τα τυπικά και τα μεσοβέζικα…

υ.γ.

ο παππούς της φωτογραφίας πραγματικά με ταξίδεψε σε άλλες εποχές, όταν τον συνάντησα τυχαία φέτος το καλοκαίρι στο χωριό.

Μια ταινία με γεύση διαφορετική...

2009-08-29T20:19:00.004+03:00

Ετεροχρονισμένα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ όπως λένε, απόλαυσα χθες μια ταινία ξεχωριστή. Como agua para chocolate, ο τίτλος της, -στην ελληνική του απόδοση "νερό σε καυτή σοκολάτα-, αμερικανομεξικανική παραγωγή, του Αλφόνσο Αράου. Καταπληκτική σκηνοθεσία και φωτογραφία και μια ιστορία με δυνατά μηνύματα και τη δύναμη της επανάστασης σε μια εποχή που δεν έδινε περιθώρια για τέτοιου είδους αντιδράσεις. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα της Laura Esquivel.

Αρχές του 20ου αιώνα, η Τίτα, η μικρότερη από τις τρεις κόρες μιας οικογένειας, είναι καταδικασμένη να μείνει ανύπαντρη, γιατί ως μικρότερη της επιβάλλεται να φροντίζει την αυταρχική μητέρα της ως το θάνατό της. Κλεισμένη στην κουζίνα του αγροτόσπιτού τους, καταφέρνει μέσω της μαγειρικής της να μεταφέρει τα συναισθήματά της στους άλλους. Δεν αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί θα χαθεί η μαγεία της ταινίας, για όσους δεν την έχουν δει.
Μια μικρή "γεύση" στο παρακάτω βιντεάκι. Είναι χωρίς υπότιτλους, όμως, πιστέψτε με, θα σας φανούν απολύτως περιττοί...

Περισσότερες πληροφορίες:
http://en.wikipedia.org/wiki/Like_Water_for_Chocolate

(Για το σκηνοθέτη)
http://www.in.gr/homecinema/mdvddsk.asp?mcdi=0006296

http://www.klg.gr/Arau.htm

2009-08-29T10:16:00.003+03:00

Αύγουστε, καλέ μου μήνα!

2009-08-12T22:50:00.011+03:00

Αύγουστος. Ο μήνας που ο ελληνικός λαός-ως επί το πλείστον- κατεβάζει διακόπτες και οργανώνει, άλλος μακριά, άλλος κοντά τις θερινές διακοπές του. Να τη και η ταμπελίτσα «κλειστόν λόγω θέρους» να φιγουράρει σε εισόδους. Κι ενώ κάποιοι για αυτές τις πολυπόθητες διακοπές παίρνουν δάνειο, έτσι, για να μη στερήσουν στα παιδιά τους τίποτα, σίγουρα όλοι ξεκινούμε για την παραλία με ένα αντιδάνειο παραμάσχαλα, μαζί με τις καρέκλες και τα ισοθερμικά. Πάμε για τα μπάνια μας, βρε αδερφέ, και λίγοι γνωρίζουμε ότι η λέξη αυτή είναι αντιδάνειο από την Ιταλική. Προέρχεται από την ελληνική λέξη «βαλανείον», που την πήραν οι Ιταλοί και μας την επέστρεψαν ως μπάνιο… (Μη με ρωτήσετε για τη βουτιά γιατί θα πρέπει να το ψάξω πρώτα).
Όλα ωραία και άγια, λοιπόν, και γιατί όχι. Αν κλείσεις διακόπτες, όχι μόνο της τηλεόρασης που επιμένει για την καταστροφική νέα γρίπη, εννοείται, όλα μοιάζουν τόσο τέλεια, τόσο μακρινά … Είναι η δική σου ώρα, που την περίμενες τόσο καιρό, να μη πω ένα χρόνο: να κρατάς το φραπεδάκι σου, το βιβλιαράκι σου και να χαλαρώσεις απολαμβάνοντας την ευλογία του τόπου σου, αυτό το απέραντο γαλάζιο των ελληνικών θαλασσών και το γλαυκό του Ελύτη....
Και ξεκινάς για την παραλία….

Στιγμιότυπο νούμερο 1.
Έχεις ξεκινήσει νωρίς, για να αποφύγεις βουή και πολυσκοσμία και μόλις στήνεις τις καρεκλίτσες σου και ρουφάς την πρώτη γουλιά του καφέ σου- μουσική δεν έχεις προλάβει ακόμη να βάλεις- καταφθάνουν από τα ψηλά οι ορδές των …ελληνίδων γιαγιάδων!!!!!!!!!! Χαμογελάς συμπαθητικά, αυτές έχουν σταθεί τα μετερίζια της παράδοσης και του πολιτισμού μας, σίγουρα θα βγάλουν τα ταπεράκια με τους κεφτέδες σε λίγο, αλλά και αυτό, έτσι χαλαρωμένος όπως είσαι, σου φαίνεται γλυκό, σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια. Χαμογελάς… Και μένεις με το παγωμένο χαμόγελο. Έχουν καθίσει ακριβώς δίπλα σου με 7 ομπρέλες και το ένα από τα πολλά εγγόνια ξαφνικά φωνάζει: «Γιαγιαααααά, κατουριέμαι!!!!!!!!!!!» -«Ε, κατέβασε το βρακί σου και κατούρα» μουρμουρίζει η γιαγιά μπερδεμένη ανάμεσα στα τάπερ της…6 χρονο το μικρό αγόρι, έχει έρθει με τη συμβουλή της μάνας να ακούει τη γιαγιά , κατεβάζει το βρακάκι του και δίπλα ακριβώς σε όλους εμάς τους έκπληκτους σχηματίζει ένα τεράστιο ποτάμι με τα υγρά που ποιος ξέρει πόση ώρα κρατούσε στη μικρή του κύστη… Ένα μέτρο πιο πέρα, ένα χρονιάρικο, ροδαλό μωράκι έπαιζε αμέριμνο με τα κουβαδάκια του…

Στιγμιότυπο νούμερο 2.
Έχεις αποφασίσει να πας σε άλλη, μη οργανωμένη παραλία, μία από τις πολλές που υπάρχουν στις δαντελωτές ακτές της χώρας σου. Πόσο τυχερός είσαι που ζεις σε τέτοια πατρίδα.. Τι Μαγιόρκα και τι Ιμπιζα, τύφλα να χουν οι Μπαχάμες και η Καραϊβική ….Σταθμεύεις το αυτοκίνητο σε μία υποτυπώδη σκιά δίπλα στους θάμνους μια που εκείνη των πεύκων είναι κατειλημμένη σε όλα τα σημεία όπου το ελληνικό ευλογημένο δέντρο έχει φυτρώσει, από ελεύθερους κατασκηνωτές. Και ανοίγεις την πόρτα του αυτοκινήτου. Τα πόδια σου παλεύουν να σχηματίσουν τα πρώτα τους βήματα καθώς πρέπει να αποφύγουν ολόκληρο ναρκοπέδιο από χρησιμοποιημένα κ….χαρτα, κουτιά αναψυκτικών και πάσης φύσεως απορρίμματα…
Οχι, δε θα μουρμουρίσω, σκέφτεσαι, να μη χαλάσω και τη διάθεση των υπολοίπων. Ρίχνεις ένα βλέμμα στην παρέα που σου νεύει, οκ, Αύγουστος είναι , παντού θα βρεις ελεύθερους κατασκηνωτές.Ούτε κι όταν βλέπεις εκεί πλάι στο κύμα όπου στόχευες να απλώσεις την ομπρέλα σου το κατα τ’ άλλα συμπαθέστατο σκυλάκι ενός νεαρού να σηκώνει το ποδαράκι και να κάνει την ανάγκη του. Ουφ, σιγά, θα πάω πιο πέρα λίγο, μη γίνομαι ιδιότροπη… Στήνεις ομπρέλα, καθίσματα, τουλάχιστον έχει ησυχία εδώ πέρα, τα τζιτζίκια, το σκάσιμο της θάλασσας είναι εμφανώς πρωταγωνιστές του ηχητικού ρεπερτορίου… Το παιδί σου έχει κατευθείαν αρχίσει τις τσαλαβούτες, το νεράκι φαίνεται πεντακάθαρο, σα πισίνας… Ώσπου: "Μαμά, μαμά τι είναι αυτό ;;;" σου φωνάζει το μικρό γεμάτο περιέργεια και με μια ενστικτώδη απέχθεια… Πλησιάζεις και παγώνεις για μια ακόμη φορά, όταν δίπλα στο μαγουλάκι του μωρού σου αυτό που επιπλέει δεν είναι ένα συνηθισμένο «σκουπίδι»…… που ξέβρασε η θάλασσα….

Και ρωτώ. Πρέπει σώνει και καλά να προτιμήσω την οργανωμένη παραλία; Εκεί που ο ένας παστώνεται δίπλα στον άλλο, η μουσική δεν είναι του γούστου μου αλλά και παίζει στη διαπασών, και τα πιτσιρίκια αρχίζουν τα σύστριγγλα μια που τα βρίσκουν σε τιμή ευκαιρίας παρασυρμένα από τα υπόλοιπα μικρά ; Και είναι αυτό χαλάρωση;Και στο κάτω κάτω τι την έχω αγοράσει την ενισχυμένη μου ομπρελίτσα και τις άνετες τις καρεκλίτσες μου, για να μου φύγει ο horror vacui στην αποθήκη μου;

Θα μου πείτε. Μην ισοπεδώνεις.
Όχι. Δεν το κάνω. Γιατί δεν είναι του χαρακτήρα μου.
Γιατί έχω κάνει και ποιοτικές διακοπές και έχω ευχαριστηθεί πάμπολλες φορές την ηρεμία και την ομορφιά των ελληνικών θαλασσών.
Όμως, υπάρχουν μερικές φορές που λυπάμαι για αυτό το –ΑΡΕΣ που τοποθετούμε δίπλα στο εθνικό μας, γιατί δεν ξέρω αν είναι μεγεθυντικό της ευλογίας μας ή της ντροπής και της α-παιδίας μας…. Είναι κρίμα ,όπως το λέει και η διαφήμιση η νοοτροπία των λίγων να κάνει κακό σε όλους. Ας μάθουμε να μιλάμε επιτέλους. Γιατί στην ανοχή μας είναι που εδράζεται η ασυνειδησία των όποιων νομίζουν ότι ο πλανήτης τους ανήκει.

Για να πετάξει κάποιος από εμάς ένα σκουπίδι στο μπαλκόνι τους… Να δούμε πώς θα αντιδράσουν….
Αχ, Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο. Τη μία για εμάς, τους υπόλοιπους, τους εραστές του ελύ(ι;)τικου γαλάζιου….

La vida es sueno

2009-06-27T18:22:00.007+03:00

Que es la vida?Un frenesi.
Que es la vida? Una ulusion,
Una sombra, una ficcion,
Y el mayor bien es pequeno,
Que toda la vida es sueno,
Y los suenos, suenos son…
Calderon de la Βarca (1600-1681)
“La vida es sueno”.

Τυπωμένο και τυλιγμένο σε κυλινδρικό ρολό δεμένο με κορδελάκι με περίμενε στο ξύλινο τραπεζάκι της θέσης μου.
Και την επόμενη φορά ένα ακόμη.
Και μετά ένα αίνιγμα.
Και μια παροιμία.
Και χθες ένα τραγούδι.

Ξεκίνησα ισπανικά πριν δυο μήνες. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λένε. Και μου το λεγε πάντοτε ο πατέρας μου, από μικρή. «Μάθε 5 γλώσσες. Γλώσσες πρώτα». Αλλά τότε που… Μάθαμε τα αγγλικά, άντε και τα γερμανικά και μετά μας κατάπιε η καθημερινότητα… Και να μαι και πάλι ανάποδα να λειτουργώ. Στα 36 να ξεκινώ ισπανικά. ( Πριν ένα χρόνο είχα βρεθεί να πειραματίζομαι και σέ τμήμα χορών λάτιν,αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).
Όταν όμως κάνεις κάτι επειδή το θέλεις και όχι επειδή πρέπει, είναι παντα πιο ωραία… Είναι συνειδητή και όχι αλυσιδωτή η επιλογή…
Εχω ενθουσιαστεί πολύ και διαβάζω, ίσως και περισσότερο απ’ ότι χρειάζεται μερικές φορές. Ναι, μπορεί και το βράδυ πριν σβήσω το φως… Και είναι ωραία, γιατί δύο από τα νήματα που κινούν την ενέργεια μου για τούτη τη γλώσσα είναι ο ενθουσιασμός και ο έρωτας για το αποτέλεσμα… Και ας μη μου «χρειαστούν» τα ισπανικά. Μου φτάνει που θα έχω γνωρίσει τον πολιτισμό τους και θα καταλαβαίνω τη λογοτεχνία και τα τραγούδια τους...
Και θα υποστηρίξω τελικά ότι δεν έχει ηλικία η μάθηση. Σε ο,τιδήποτε. Χρειάζεται μόνο τις συνθήκες να ωριμάσουν για να σου φανερώσουν μια αληθινή σου επιθυμια.
Σας αφήνω τα λόγια από ένα απλό τραγουδάκι που μάθαμε χθες. Είναι το πρώτο που ακούγεται στο μουσικό χαλί μου.

Quizas Quizas Quizas

Siempre que te pregunto
Si algun amor me escondes
Tu siempre me respondes
Quizas, Quizas, Quizas

Y asi passan los dias
Y yo, desesperando
Y tu,tu contestando
Quizas, Quizas, Quizas

Estas perdiento el tiempo
Pensando, pensando,
Por lo que mas tu quierras
Hasta cuando?Hasta cuando?

Y asi passan los dias
Y yo, desesperando
Y tu,tu contestando
Quizas, Quizas, Quizas

Estas perdiento el tiempo
Pensando, pensando,
Por lo que mas tu quierras
Hasta cuando?Hasta cuando?

(ελεύθερη μετάφραση)
Κάθε φορά που σε ρωτώ
Αν μου μου κρύβεις κάποια αγάπη,
Εσύ πάντα μου απαντάς
Ίσως, ίσως, ίσως

Και έτσι περνούν οι μέρες
Και εγώ, εγώ απελπισμένος,
Και με σένα να απαντάς
Ίσως, ίσως, ίσως.

Χάνεις το χρόνο
Σκέφτομαι
Για αυτό που περισσότερο θα ήθελες
Μέχρι πότε; Μέχρι πότε;

Έχω γίνει ο περίγελως της οικογένειας, μια που μιλώ ισπανικά με τους τοίχους τον τελευταίο καιρό και τραγουδώ ισπανικά τραγουδάκια με κίνδυνο να τους γκρεμίσω.
Είναι όμως ωραίο να τραγουδάς τα τραγούδια και να καταλαβαίνεις τι λένε. Ελπίζω να μην είναι σοβαρό αυτό που μου συμβαίνει :)
Αλλά όπως λέει και το ποιηματάκι του Calderon de la Barca,

Τι είναι η ζωή; Μια φρενίτιδα, μια οπτασία,

μια σκιά, μια φαντασία,

και το μεγαλύτερο αγαθό είναι μικρό,

γιατί όλη η ζωή είναι ένα όνειρο,

και τα όνειρα...είναι όνειρα...

Αντίο...

2009-06-26T10:43:00.006+03:00

Είναι μερικές φράσεις που απλώς δεν τις χωράει το μυαλό. Και η λογική χρειάζεται το χρόνο της για να μπορέσει να τις καταχωρήσει στο κουτάκι το ανάλογο. Κι ενώ το άκουσα καθαρά, έπρεπε, έπρεπε να ρωτήσω: "Το άκουσα σωστά;"

Εφυγε σήμερα για το μεγάλο του ταξίδι στην αιωνιότητα ο Michael Jackson.

Μαζί του ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Από τότε που απίθωνα το "Thriller" στο κομοδίνο μου πριν κοιμηθώ. Και το πρωί όλη η παρέα προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τον άνθρωπο που είχε καταπιεί το ρυθμό και καθώς τραγουδούσε, χόρευε, όπως κανείς άλλος. Και περιμέναμε την Παρασκευή το "Μουσικόραμα" για να τον απολαύσουμε στα βίντεο κλιπ του. Τον δικό μας Μάικλ.

Δεν έχω ξεκαθαρίσει τι απ' όλα όσα έχουν ακουστεί όλα αυτά τα χρόνια για τη ζωή και την πορεία του ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και ποια είναι η πραγματικότητα. Ξέρω σίγουρα ότι ο Μάικλ βίωνε τη δική του, κατάδική του πραγματικότητα στην προσωπική του ζωή. Μια πραγματικότητα που μάλλον θα περάσει με πολλά διαφορετικά ενδύματα και χρώματα στη σφαίρα του θρύλου του, που μάλλον τώρα ξεκινά.

Άσπρος από ασθένεια του δέρματος ή πειραματισμούς, παραμορφωμένος από την ανάγκη του να μη θυμίζει σε τίποτα τον πατέρα του, να μοιάσει στον Πήτερ Παν ή επειδή χάθηκε στους λαβυρίνθους της ψυχής, παρεξηγημένος ή μη, ο δικός μου Μάικλ Τζάκσον θα είναι πάντα εκείνος που με την πρώτη νότα η φωνή του θα έρχεται οικεία, σχεδόν συγγενική να ζωντανέψει μια άλλη, ωραία εποχή...

Καλό ταξίδι Μάικλ...

2009-06-22T10:12:00.020+03:00

Επιτέλους,
Ήρθε η ώρα να ανοίξω λίγο τα παράθυρα σ’ αυτό το φτωχό σπιτάκι, να μπει αεράκι θαλασσινό, έστω και ηλεκτρονικό, μια που το αληθινό δε με βλέπω να το απολαμβάνω και πολύ φέτος.
Είναι που δεν μπορώ τα μεσοβέζικα πράγματα. Να είμαι λίγο εδώ, λίγο εκεί, λίγο παρακει… Είναι και που τα χρόνια που κουβαλώ πλέον στην καμπούρα μου μου έμαθαν ότι όταν πολιορκούμαι είναι καιρός για προτεραιότητες, καιρός να ακούω τα μηνύματα του σώματός μου… Είναι και ένας σοβαρός προορισμός στον οποίο είμαι ταγμένη για λίγο καιρό και δεν μου αφήνει περιθώρια για ξενύχτια και υπερωρίες…
Είναι και που είμαι λίγο ανάποδη και με κυνηγούν τα οξύμωρα. Όταν φαίνεται πως έχω χρόνο, εγώ δεν έχω καθόλου… Ναι, τέτοια ανάποδη είμαι. Είναι και που τρόμαξα κάποια στιγμή, όταν πάτησα ξυπόλητη στη γη και ένιωσα μια γείωση που μέχρι και με τρόμαξε. Τα φυλλαράκια μου φαίνονταν φυλλαράκια, τα σύννεφα φυσικά φαινόμενα, τα κελαηδήμα των πουλιών κελάηδημα… Όλα όπως μας τα μαθαίνανε στη φυσική ιστορία. Καμιά άλλη διάσταση. Ήταν η ώρα να σιωπήσω. Γιατί πολύ απλά ένιωθα ότι δεν είχα τίποτα να πω. Και γιατί αυτή η σιωπή ερχόταν ως επιτακτική ανάγκη, φαινόταν, ότι κάτι είχε να μου πει. Κάπου να με οδηγήσει. Και είναι μερικές φορές που η ζωή έρχεται να σου φέρει τόσα συναισθήματα μαζεμένα, τόσες αλλαγές, τόσες εξελίξεις, που δεν τις χωράς, μόνο να τις παρακολουθήσεις μπορείς αρχικά . Ειδικά αν είσαι άνθρωπος σαν κι εμένα, που χρειάζεσαι περίοδο προσαρμογής στις αλλαγές κεφαλαίου. Το έχω διαπιστώσει πλέον και ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι γεννήθηκα πρόωρο και η πρώτη γεύση ζωής ήταν η προσαρμογή…
Τελικά, όλη αυτή η απουσία μου έκανε καλό. Ήταν και που η καθημερινότητα ήταν ασφυκτικά γεμάτη από παρουσίες φίλων από μακριά. Και από χίλια δυο άλλα. Ήταν και που κατάλαβα ότι όλοι εκείνοι που θεωρούσα φίλους αποδείχτηκαν φίλοι αληθινοί. Οι αληθινοί φίλοι ξέρουν να αφήνουν χώρο και να σέβονται …Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που με αναζητήσατε αυτό το διάστημα χωρίς να ζητήσετε την παραμικρή εξήγηση για την απουσία μου. Με συγκινήσατε πραγματικά.
Και επειδή, μπορεί να γειώθηκα όπως είπα, αλλά η φλυαρία πάντοτε μου περισσεύει, να μη σας ζαλίσω άλλο …
Αυτό το διάστημα, σε μικρές ευκαιρίες που έβρισκα, δοκίμασα την τύχη μου στη χειροτεχνία. Άλλοτε μου έβγαινε και άλλοτε απλώς πετούσα τα υλικά μου και έλεγα ότι θα μου έρθει και από κει η έμπνευση κάποτε ξανά… -Λίγα τζιτζίκια να ακούσω και θα επανέλθω, το ξέρω-. Ενώ δε το συνηθίζω, θέλησα σήμερα να σας φέρω μερικές φωτογραφίες, γιατί έτσι, είναι πιο ωραίο όταν το μοιράζεσαι… και ας πρόκειται για χαζομαρούλες, όπως λέω εγώ (όχι , δεν θέλω να είστε ευγενικοί και να μου πείτε τι ωραία που είναι…).
Ειρήνη και Dee Dee σας ευχαριστώ για τα πολύ όμορφα διαλεγμένα υλικά που μου φέρατε αντί για γλυκά όταν ήρθατε. Εχω για όλο το καλοκαίρι!!!!!!!!!! )))
Αχτιδούλα, τι να πω που με έχεις γεμίσει βραβεία και θα μας πάρουνε χαμπάρι ότι μου έχεις αδυναμία;;;Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!
Κλωθογυρίζατε οι περισσότεροι φίλοι στο μυαλό μου, γιατί είμαι και του συνειρμικού ρεπερτορίου… Και τα καλά, σας τα κρατάω για τις επόμενες φορές, γιατί σας το είπα… μπορεί να σιωπώ, αλλά έχω λίγο και τον ακάθιστο….

Για αρχή με έπιασε μανία να στολίζω τη μικρή μου.

Για το τζην σακάκι

Για τα μαλλάκια της...

Και μετά ήρθε το στοίχημα με το πλέξιμο που δεν μπορώ να κερδίσω...

Είδα τι ωραία που έπλεκε η Dee Dee και είπα α, εύκολο μοιάζει, να δοκιμάσω ... Αμ δε... Dee χρειάζομαι οπωσδήποτε σεμινάρια. Μόνο το κολιεδάκι παραπάνω φαίνεται να πέτυχε....

Μέχρι και τσάντα θέλησα να πλέξω και βγήκε αυτό που βλέπετε...

Από κοντά και το μικρό μου κόλλησε για ένα διάστημα και έφτιαξε το δικό της κολιεδάκι

Θυμήθηκα και την Αλίκη που μας είχε μάθει τις χάρτινες χάντρες και γέμισα πολλά κουβαδάκια από δαύτες... Να και ένα κολιεδάκι με χάρτινες δικές μου χάντρες

Με ύφασμα μερικά άλλα

Και δυο ακόμη πιο...σοβαρά....

Μαργαριταράκια για την Dee που ήθελα να έχει ένα ίδιο με το δικό μου

Και μπλε για την αχτίδα μου που της αρέσει πολύ...

Για μια μωβ μου μπλούζα διάφορες επιλογές από τα υλικά των κοριτσιών

και ένα navy για το αγαπημένο μου μπλε μπλουζάκι....

Hasta la vista, λοιπόν!!!!!

υ.γ. γιατί δεν αντέχω, θέλω να το πω.Πολύ με έξοργίζει η φράση "τα μάρμαρα του Παρθενώνα".... Γλυπτά είναι, βρε παιδιά,... τι μάρμαρα.... Ανασκουμπωθείτε λίγο....

update:

μόλις γύρισε η κόρη μου από τη γειτονιά :

-Μαμά, μαμά...πήγαμε με τη Δάφνη στον επικάλυπτο της πολυκατοικίας τους!

Χα,χα,χα......

Απλά, τίμια και ειλικρινά...

2009-05-09T23:09:00.011+03:00

Μένουμε 11 χρόνια πια σ’ αυτή τη γειτονιά.
Κάθε φορά που βγαίνουμε από το σπίτι σταθερή η διαδρομή μας, ίδιοι οι άνθρωποι που συναντούμε και μοιραζόμαστε την καλημέρα μας. Και ο χρόνος κυλά. Σαν το νερό. Κι εμείς μέσα στα δίχτυα της καθημερινότητάς μας δεν παρατηρούμε πάντα τις αλλαγές. Κι όμως, ο χρόνος ο πραγματικός έχει διαβεί τη γεωγραφία μας. Κι ο χρόνος ο αληθινός είναι, όπως λέει ο Σαββόπουλος, ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός… Τα παιδιά, που μεγαλώνουν. Και κάποτε, μια μικρή, μια τόση δα μικρή αφορμούλα σου δανείζει τη ματιά της και το καταλαβαίνεις. Πως μεγάλωσαν, μεγαλώνουν, ανοίγουν τα φτεράκια τους και δοκιμάζουν το πέταγμά τους.
Εκεί, σε μια γωνιά της καθημερινής μας διαδρομής, πλάι στο περίπτερο, στέκεται ένα ανθοπωλείο. Εκεί η πρώτη στάση μας κάθε φορά. Και να τα ταχταρίσματα στο καροτσάκι όταν η μικρή μου ήταν μωράκι ακόμη. Και μετά οι πρώτες ερωτήσεις, όταν στάθηκε στα ποδαράκια της: «πώς σε λένε;». Και τα καμαρώματα αργότερα «ολόκληρη κοπέλα έγινες» . Ετσι, με κάποιους ανθρώπους ανταλλάσσεις καθημερινές καλημέρες κι ένα ζεστό χαμόγελο, χειμώνα καλοκαίρι. Πιο συχνά και από τους φίλους σου, τους συναντάς κάθε μέρα, στο ίδιο σημείο, κι ας περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Το χαμόγελο δεν γνωρίζει από λεπτοδείκτες…

Ετσι και χθες καθώς περνούσαμε το βραδάκι επιστρέφοντας στο σπίτι συναντήσαμε τον ανθοπώλη μας έξω από το μαγαζάκι του, να φιλοτεχνεί με περισσό μεράκι μια καρδιά λουλουδένια που προοριζόταν για ένα γάμο. «Άντε, να δεις τι θα φτιάξω στο δικό σου γάμο» ήταν η φιλοφρόνηση του προς τη μικρή μου. «Και για πες μου, αύριο που είναι η γιορτή της μητέρας, τι δώρο θα κάνεις στη μανούλα;» τη ρώτησε με τη βεβαιότητα του πρωταγωνιστή της ημέρας. Μια από τις χρυσές ημέρες θα είναι η αυριανή για το μικρό του μαγαζάκι. Κλίση κατακόρυφη του κεφαλιού της μικρής προς τη γη. Δυο φύτρες από τα μαλλάκια της μόνο επαναστάτησαν σ’ αυτήν την ξαφνική έκρηξη ντροπής. «Έλα, έλα να μου πεις στο αυτάκι, δε θ’ ακούσει η μαμά». Το βλέμμα εξακολουθούσε πρωταγωνιστικό. Η μικρή δειλά δειλά πλησίασε και κάτι του ψέλλισε στο αυτί. Το πρόσωπό του συσπάστηκε από την έκπληξη και αυτό δε μου φάνηκε καθόλου καλό σημάδι. «Δέντρο θα μου χαρίσει αύριο η μικρή;»αναρωτήθηκα με τη σειρά μου και με τη βεβαιότητα των τόσων χρόνων επανάληψης του εθιμοτυπικού. Οι ανθοδέσμες του γείτονα με ξυπνούν με το φίνο άρωμά τους τα τελευταία χρόνια τέτοια μέρα.
«Συγχαρητήρια!» μου αντέτεινε ο γείτονας, αφήνοντάς με στη σαστιμάρα των τελευταίων δευτερολέπτων. «Αυτό θα πει ειλικρίνεια και τιμιότητα….Πάντως…λουλούδια δε θα σου φέρει αύριο!».

Και σκέφτομαι. Τι καλύτερο δώρο να μου φέρει , φίλε μου, από αυτό που μόλις ξεστόμισες; Τι πιο όμορφο από το να ξέρεις ότι το παιδί σου έχει το θάρρος της γνώμης του και είναι ειλικρινές;
Βέβαια, στο δρόμο δεν άντεξε το μικρόβιο της αμφιβολίας να με απαλλάξει από την παρουσία του. «Μήπως θα περάσει καλύτερα στη ζωή της αν είναι και λίγο διπλωμάτισσα, αν δεν είναι βίαια και αφοπλιστικά ειλικρινής;»… Πφφφ… χαζομάρες. Για το μόνο που άρχισα να σιγουρεύομαι είναι ότι στο μέλλον το επάγγελμα που θα ακολουθήσει δε θα είναι σχετικό με τις δημόσιες σχέσεις ...

Και είμαι σίγουρη και για κάτι ακόμη. Ότι όσο κι αν πολλοί είναι εκείνοι που αντιτίθεται σ’ αυτές τις παγκόσμιες ημέρες, στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, στη γιορτή της γυναίκας κτλ, κτλ, σχεδόν κανένας δεν παραλείπει να ευχηθεί τέτοια μέρα στη μάνα του. Με το δικό του τρόπο. Με ένα αγριολούλουδο, με μια αγκαλιά, με μια εκκρεμότητα που μετατρέπει σε γεγονός, με ένα βλέμμα και μόνο. Γιατί μπορεί να είμαστε όλοι διαφορετικοί, μα γινόμαστε όλοι τόσο ίδιοι στο άκουσμα αυτής της τόσο μικρής μεγάλης λέξης: ΜΑΝΑ.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μάνες του κόσμου. Σ’ αυτές που γέννησαν, σ’ αυτές που μεγάλωσαν,σ’ εκείνες που στάθηκαν. Τα γονίδια εδώ δεν έχουν τον πρώτο λόγο.

Χρόνια πολλά μάνα μου, Καρπώ μου και Δωτώ μου! Τα συναισθήματα σκλαβώνουν τις λέξεις στο λαιμό… Το ευχαριστώ μου θα έρθει απλώς απόψε να σταθεί στο αιωνόβιο το φυλλαράκι σου που τρέχει σε εκείνο το ποτάμι χρόνια τώρα και μου φέρνει μυρωδιές του κόσμου. Εκεί, με κομμένη ανάσα θα σταθώ, κανείς να μη μου κλέψει ούτε νότα απ’ το τραγούδι σου… Όσο διαρκεί η πορεία. Η δική σου, η δική μου, της κόρης και της κόρης της και εκεινής της κόρης….

Περσινά μου ψιθυρίσματα: χρωματισμός 10ης Μάη 2008, για τη γιορτή της μητέρας.

Μουσικό σφηνάκι

2009-05-06T09:12:00.003+03:00

Εδώ και δυο μέρες έχω κολλήσει με αυτό το τραγούδι.

Σας το αφιερώνω!

Porter-Surround me with your love

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΙΡΗΝΗ!

2009-05-04T20:35:00.003+03:00

Δεν το είχα παρατηρήσει, κι ας το άκουγα συχνά, ότι το όνομα κάποιου τον προσδιορίζει, ταιριάζει με το χαρακτήρα, την αύρα, την ιδιοσυγκρασία του...

Θα αρχίσω τελικά να το πιστεύω.

5 Μαϊου και γιορτάζει το Ρηνιώ (http://manasieirini.blogspot.com/) στη γειτονιά μας! Και όταν τη φέρνω στο νου, εικόνες ειρήνης, ανακωχής, αγαλλίασης εισβάλλουν. Είναι απάνεμο το λιμάνι της, ένας μικρός όρμος που αγκαλιάζει με μια λευκή αγνότητα κάθετι πολύτιμο. Καθαρός και διαυγής ο ουρανός της. Απάγκιο. Σιγουριά. Αλήθεια. Καθαρή.Αυτή είναι η Ειρήνη.

Της αφιερώνω το παρακάτω κομμάτι με λουλούδια στο λευκό που τόσο αγαπά.

Ανάποδα... Νο 1

2009-05-01T12:20:00.009+03:00

Τι κι αν το Μάη τον έπιασα πιο πριν;

Τι κι αν ανοίγω την ομπρέλα μου με λιακάδα και καταγάλανο ουρανό;

Τι κι αν κάποτε η ομπρέλα μου χρειάζεται τη δική της ομπρέλα,

να ξαποστάσει κάτω από τον ίσκιο φύλλων νεογέννητων;

Τι κι αν τον τελευταίο καιρό ένιωθα ότι ο οίστρος μου μου γύρισε την πλάτη;

Μερικές φορές, όταν βλέπεις τα πράγματα από απόσταση,

μπορείς να ακούσεις καθαρά μέσα στην ησυχία. Είναι ψιθυρίσματα πορείας,

το μονοπάτι είναι εκεί,

περιμένει να το διαβείς και να σκίσεις τη σιωπή με το τραγούδι σου.

Πρωτομαγιά σήμερα και η βροχή ασταμάτητη!

Υπέροχο το τραγούδι της, μοναδική η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα!

Καλό μήνα σε όλους!

Με ελληνικό χαρμάνι οι κουβέντες....

2009-04-24T21:17:00.008+03:00

Είχα πολύ καιρό να επηρεαστώ συναισθηματικά από διαφήμιση. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, μόνο που δεν μπήκα μέσα στην οθόνη να τρυπώσω κι εγώ στη γωνιά του τραπεζιού ανυπομονώντας να ψηθεί στο καμινέτο ο καφές της γιαγιάς, να τα πούμε και να γλυκαθώ από τις κουβέντες της… Μια απλή διαφήμιση που δείχνει τα ροζιασμένα χέρια μιας γιαγιάς να ψήνουν το ελληνικό καφεδάκι για την εγγονή και τη μειλίχια και γαλήνια φωνή της να συνοδεύει τον ήχο του κοχλάσματος του καφέ…

Ναι, εκεί, ανάμεσα σε δυο φλιτζάνια ελληνικό καφέ οι ελληνίδες γιαγιάδες ξέρουν να ξεδιπλώνουν την ψυχή σου, απαλά και με σεβασμό, σα το ασπροκέντητο τραπεζομάντηλο της προίκας τους… Και εκεί ανάμεσα σε δυο φλιτζάνια ελληνικό καφέ να σου θυμίζουν το … «χρυσό το βραχιολάκι» που πρέπει να βάλεις στο χέρι σου και να αρθρώνουν τα δικά τους ελληνικά, τα γνήσια, τα φερμένα από παλιά... Εκεί και η γλυκιά τους προσπάθεια να προσαρμοστούν στα δεδομένα μιας νέας εποχής, που τρέχει πολύ γρήγορα για τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Αλλά εκείνες προσπαθούν. Και, με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, τις άλλες, τις αγγλικές κουβέντες, τις προσαρμόζουν στα δικά τους ελληνικά, εκείνα που σιγοτραγουδούν όταν βάφουν λουλακί τις γλάστρες τους και έχουν ποτίσει το DNA . Το δικό τους, και των προγιαγιάδων τους …

Κάτι τέτοιες είναι και οι κουβέντες που αρχοντικά και με περηφάνια σιγομουρμουρίζει και η 98 χρονη μάνα του διευθυντή μας στη δουλειά, που κάθε αρχές του έτους μας στέλνει από το χωριό τα φρεσκοπλεγμένα με τα χέρια της τερλίκια… «Ο γιος μου ζει στην πόλη, σε ένα διαμοίρασμα και έχει και αρχοντίσιο!!!!!!!!!!!!». Σα να έχει δίκιο η γυναίκα… Εκείνη, που έζησε σκαλίζοντας στα γράμματα ψιλές και δασείες, που το βλέμμα της ασκήθηκε στη θέα πινακίδων με τελικό «ν»: ΚΑΦΕΚΟΠΤΕΙΟΝ, ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΝ, ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟΝ… Πώς να συνηθίσει τις νέες ταμπέλες με τις τεράστιες τρύπες που έχουν γεμίσει τις γειτονιές, όπως πολύ ξεχωριστά έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης: ΦαρμακείΟ, ΠαντοπωλείΟ, ΚαφενείΟ…. Που σε λίγο, ακόμη κι αυτές θα είναι δυσεύρετες…. Πώς να χωρέσει η αγγλική βαρβαρόητα στο λ και το ρ το ελληνικό που γίνεται ρυάκι στην μητρική της γλώσσα;

Λίγες μέρες πριν, ανάμεσα σε τέσσερα φλιτζάνια ελληνικό καφέ και το τσίκι τσίκι από πασατέμπο οι δυο εγγονές, η γιαγιά και εγώ μοιραζόμασταν ανέμελα τα νέα των τελευταίων ημερών… « Το Χριστινιώ ομόρφυνε πολύ με το νέο της κούρεμα, έχει δείξει πιο… δεσποινίς.» σχολίασα, για τη μία εγγονή κάποια στιγμή.
«Ναι, πολύ μου άρεσε κι εμένα», σιγοντάρισε η γιαγιά, «απέκτησε νέο λούκι»!!!!!!!!!!!!
Προσπαθούν…. Μήπως όμως έχουν και δίκιο. Γιατί πόσο σοφό και αληθινό είναι τελικά στην έννοιά της νέας του άρθρωσης, το διαμοίρασμα, το αρχοντίσιο και το νέο…λούκι….

Καλή Ανάσταση

2009-04-16T18:58:00.005+03:00

Αυτές τις άγιες μέρες

Εύχομαι ο καθένας μας να αντλήσει τους θησαυρούς του

μέσα από τις στιγμές της προσωπικής σιωπής και πίστης του!

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Φίλοι, λιακάδα στην ψυχή....

2009-04-13T12:31:00.011+03:00

Ξύπνησα πρωί πρωί χθες. Μύρισα τα φρέσκα λουλούδια στο βάζο μου,
και μοιράστηκα τις πρώτες μου κουβέντες με τα γεράνια που άρχισαν να φουντώνουν στο μπαλκόνι μου.Τους κέρασα και λίγο καφεδάκι, επηρεασμένη από την καλή μου Αλκυόνη τις τελευταίες μέρες.

Όχι, δε μου σάλεψε, τουλάχιστον, έτσι μου βεβαιώνει το οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον.
Απλώς ήταν η τόση η χαρά μου, που είχα και περίσσευμα!
Και η χαρά της προσμονής, είναι αλλιώτικη χαρά…

Όπως και η χαρά της συνάντησης με ανθρώπους που λάμπουν θετική, ευεργετική ενέργεια.
Ηρθαν οι φίλοι μου χθες, η Ειρήνη και ο Πάνος, να με επισκεφθούν. Δεν ήρθαν από την Αφρική, μια ώρα δρόμος είναι πια η Θεσσαλονίκη, αλλά εμένα μου λέτε;;;;
Σάμπως είναι εύκολο με τόσες υποχρεώσεις ;

Η Ειρήνη. Ίδια λακάδα καλοκαιρινή! Ιουλιάτικο πουκάμισο φοράει το χαμόγελό της, ακόμη και μες στο καταχείμωνο. Η Ειρήνη. Μια τεράστια αγκαλιά, μόνιμα ανοιχτή για εκείνους που αγαπά! Και ο Πάνος, διακριτικός, ήπιος, με ένα πρόσωπο καθαρό, από εκείνα που κανένα ίχνος σκοτεινιάς δε θα τολμούσε να τρυπώσει. Πάντοτε παρατηρώ τους ανθρώπους στην περιοχή γύρω από το στόμα, όταν είναι χαλαροί. Οι φυσικές ρυτίδες έκφρασης γύρω από τα χείλη αποκαλύπτουν πάντοτε στάση ζωής. Είναι λίγοι εκείνοι που οι άκρες των χειλιών κυρτώνουν προς τα πάνω σχηματίζοντας ένα μόνιμο χαμόγελο, σαν τατουάζ. Ενας από αυτούς και ο Πάνος.

Ήπιαμε στο μπαλκόνι το καφεδάκι μας, απολαύσαμε ψαρομεζέδες σε γνωστά μας μέρη και τεμπελιάσαμε κάτω από τον Απριλιάτικο ήλιο απολαμβάνοντας το καφεδάκι μας. Περπατήσαμε νωχελικά στην παραλία, απλώνοντας τις ψυχές μας στα ψαροκάικα που ετοιμάζονταν για πυροφάνι, να τις στεγνώσει ο ήλιος….

Κι ενώ ήρθαν τα παιδιά στα μέρη μας, ένιωσα σαν να πήγα εγώ εκδρομή. Είχα καιρό να γευτώ γνήσια κυριακάτικη γεύση παρέα με φίλους αγαπημένους!
Και σκέφτομαι τελικά, ότι η ευτυχία είναι μόνο στιγμές. Και αν θέλεις να τη γευτείς, δε μπορείς παρά να αφήσεις το αντιανεμικό σου στην ντουλάπα. Εκείνη θα έρθει να σου ανακατώσει τα μαλλιά και να σου γαργαλήσει ένα χαμόγελο!

Ειρήνη, Πάνο, σας ευχαριστώ πολύ. Σας ευχαριστώ για όλα!

Το τραγουδάκι που ακούγεται το "έκλεψα" από το "δρομάκι" , από μια δική του "εκδρομή"!

Χρόνια πολλά σε χρώμα καναρινί!

2009-04-11T20:29:00.017+03:00

Υπάρχουν ανάμεσά μας κάποια πλάσματα που κυκλοφορούν αθόρυβα, χωρίς ρομφαίες και τυμπανοκρουσίες. Σαν άγγελοι θα έλεγα, φύλακες, με πάντα ανοιχτά τα ολόλευκα φτερά τους. Έτοιμοι να προστατέψουν, να γαληνέψουν, να απαλύνουν, αλλά και να αναμοχλεύσουν τον αέρα, καθώς ανοιγοκλείνουν τις φτερούγες τους.Να ανασύρουν ευωδιές ζωής.

(Πίνακας: Γιάννης Νίκου)

Και άλλοτε οι φτερούγες τους γίνονται πανιά σε χρωματιστές βαρκούλες. Κόκκινες, κίτρινες,γλαυκές. Ξεκινούν ταξίδι με μπουνάτσα και τις ακολουθούν τα γλαροπούλια.
Και εκείνοι επιβάτες σε κίτρινους λεμονανθούς. Τους παρασέρνει το αεράκι ή λαθραία άλλες φορές νερό τρεχούμενο προς κοίτη ωκεανού….

Παροπλισμένοι από ο,τιδήποτε συμβατικό, επιμένουν να κεντούν τις εντυπώσεις από το ταξίδι με λέξεις. Ρέλια πολύχρωμα που φέρνουν από τα παλιά. Κάθε στιγμή και το χρώμα της, κάθε σταθμός και η βελονιά του.

Αν τους συναντήσεις στην πορεία σου δεν μπορείς να αντισταθείς στο άρωμα ζωής που αναβλύζουν. Ανοίγεις τα ρουθούνια, φουσκώνεις τα πνευμόνια και κλέβεις ανάσα βαθιά, να ποτίσει την ψυχή σου.
Βρίσκεται αθόρυβα ανάμεσά μας(http://kopelametokanarini.blogspot.com/). Φορά καναρινί φόρεμα και κερνά «καλημερένιες». Αύριο γιορτάζει. Της εύχομαι το μονοπάτι της να στολίζουν πολύχρωμα αγριολούλουδα για το γαϊτανάκι της που γυρίζει σαν ανέμη. Για να υφαίνει πάντοτε με τις πιο χρωματιστές κλωστές στον αργαλειό της ζωής της.

Χρόνια πολλά καναρινάκι μου!
Να είσαι πάντα καλά!

To Xero Pos Yparheis - Loudovikos Ton Anogeion

Ήρθαν.

2009-03-10T12:13:00.011+02:00

Πρώτη φορά ήρθαν στη γειτονιά μας τόσο νωρίς. Συνήθως τα καλωσορίζουμε τέλη Μαρτίου. Κι όμως τα είδαμε χθες. Ακούσαμε τα τιτιβίσματά τους και μετά τα απολαύσαμε να σπαθίζουν τον αέρα.

Ένα μικρό ρετιρέ ακατοίκητο απέναντι μας είναι η δική τους γωνιά κάθε χρόνο. Η φωλιά τους σχεδόν απείραχτη. Τα παρακολουθούμε κάθε φορά να χτίζουν τη φωλιά τους,και μετά από λίγο να ξεπροβάλλουν μικρά μικρά τα κεφαλάκια από τα νεογνά τους. Κάποιες στιγμές εντυπωσιαζόμαστε από την ομαδική προσέλευση μεγάλων χελιδονιών. Επισκέψεις για τα γεννητούρια, λέμε χαριεντιζόμενοι, αλλά ακόμη δεν έχουμε καταλάβει το λόγο…

Εδώ και ένα μήνα, όταν τινάζω το σεντονάκι που χρησιμοποιώ για τις χειροτεχνίες μου, αφήνω επίτηδες να μου πέσουν μερικές μικρές κλωστίτσες περισσεύματα. Για τα χελιδόνια, σκέφτομαι κάθε φορά, πρώτη ύλη για τη φωλιά τους!

Να που φέτος με αιφνιδίασαν ευχάριστα!

Και μαζί τους μου έφεραν τη βεβαιότητα ότι η φύση για ακόμη μια φορά, πιστή στον κύκλο της είναι έτοιμη να αποκαλύψει το θαύμα που κυοφορεί.

Ένας άγουρος ήλιος εμφανίζεται όλο και πιο τολμηρά την τελευταία εβδομάδα.Σε προκαλεί να τον δαγκώσεις, να γευτείς χυμό αυγής….

Μια έντονη επιθυμία με βασανίζει αυτές τις μέρες (μέρες αρκετές που ήμουν κλεισμένη μέσα).Θέλω να περπατήσω στην άμμο. Να ατενίσω ορίζοντα Να γευτώ αύρα θαλασσινή.

Μήπως με έπιασε η Άνοιξη;

Ένας χρόνος φιλίας!

2009-03-01T12:38:00.025+02:00

Μ’ αρέσει η Καθαρή Δευτέρα.
Δεν είναι η τραγανή λαγάνα της ούτε και ο χαρταετός που μου φέρνουν μηνύματα για να την καταχωρίσω ως ξεχωριστή…
Είναι που πέρισυ ντύθηκε τα καλά της. Και φέτος μου ψιθυρίζει: «ένας χρόνος φιλίας»…

Καθαροδευτέρα πάνω στο χωριό μας πέρισυ και η μάνα μου σα σβούρα πήγαινε και ερχόταν, μια κοιτούσε το ρολόι, μια το δρόμο. Μετά πάλι χανόταν μέσα στο πλήθος, αλλά τα μάτια της εκεί, στο δρόμο: «Nα έχεις το νου σου» μου είπε. "Πηγαίνω να ταίσω τη μικρή, αν θα έρθουν να τους υποδεχτείς, ναι;"
«Ποιους να υποδεχτώ ρε μάνα; Τους έχω δει τους ανθρώπους, ξέρω πώς είναι;»
«Θα τους καταλάβεις, θα τους καταλάβεις» μου είπε με εκείνο τον αφοπλιστικό της τρόπο να κάνει δηλώσεις τέτοιου τύπου. Και τους κατάλαβα. Μόνο που δεν μπόρεσα να τους προϋπαντήσω. Γιατί είχα αναλάβει χρέη βοηθού, ήμουν κολλημένη πίσω από έναν πάγκο με τα χειροποίητα είδη του συλλόγου, λόγω έλλειψης προσωπικού εκείνη την ημέρα. Ήταν βλέπετε όλοι σε διαφορετικό πόστο, άλλοι στους λουκουμάδες, άλλοι στα τουρσιά, άλλοι στη φασολάδα….
Μια παρέα δροσερή, δυο ζευγάρια χαμογελαστά φαινόταν να το απολαμβάνουν που βρίσκονταν εκεί πάνω κι εγώ κολλημένη στον πάγκο μου δεν μπορούσα να το κουνήσω βήμα. Μόνο για τις συστάσεις μια στιγμή πλησίασα. Αμηχανία… τα γνωστά…
Και όση ώρα εκείνοι τα λέγαν με τη μάνα μου, άλλη τόση εγώ αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να γνωρίστηκαν ηλεκτρονικά και να συμπεριφέρονται σαν να γνωρίζονται εδώ και καιρό… Δεν είχα καταλάβει ακόμη τότε πώς λειτουργεί ένα μπλογκ και φυσικά ούτε να τολμήσω να ανοίξω δικό μου… Μου φαινόταν δύσκολο, απίθανο και πολυτέλεια για μένα που ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν ούτως ή άλλως συρρικνωμένος.

Και κάποια στιγμή πλησίασε. Την είδα να σκορπάει τη ματιά της στα χειροποίητα αντικείμενα και να διαλέγει… Και ήθελα να τη ρωτήσω. Μήπως γνωριζόμαστε από κάπου; Μήπως ήσουν φοιτήτρια στα … Με κόλλησε η ηλικία. Ήξερα ότι είναι πιο μικρή. Μα ήμουν σίγουρη. Κάπου την είχα ξαναδεί. Ήταν η Dee Dee(http://katkag.blogspot.com/ ).

Τα χέρια της πήραν απαλά ένα κολιεδάκι με ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα που είχα φτιάξει εγώ και μου είπε κοιτώντας με κατάματα: «Θα πάρω αυτό»! Οι ματιές μας συναντήθηκαν, κέντρο του βλέμματος ο στόχος, και αυτό το συναίσθημα είναι δύσκολο να το ξεχάσω. Ήταν κάτι σαν υπόσχεση, λάμψη αρχής, αυτό το κάτι το διαφορετικό που εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να προσδιορίσεις, νιώθεις μόνο δέσμιος της ενέργειας που εκπέμπεται και αμήχανος από τη δύναμή της. «Είναι η Ροδιά» της είπα και εκείνη χαμογέλασε και φάνηκαν τα λακάκια της.
Τα κοριτσάκια που φτιάχνω είναι ό,τι πιο αγαπημένο μου, η Ροδιά η πιο μου αγαπημένη…..
Δεν είπαμε σχεδόν τίποτα πέρα από τα τυπικά εκείνη τη μέρα. Ξέραμε όμως ότι ήταν μόνο η αρχή. Και πράγματι. Εκείνη είναι η αιτία που μιλάω σήμερα από αυτήν εδώ την ηλεκτρονική γωνιά.
Τελικά τα ωραιότερα δώρα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις. Κι αυτό το δώρο ήταν πολύτιμο. Δώρο φιλίας. Κόκκινο σα μικρή ροδίτσα που κρύβει μικρά μικρά διάφανα σποράκια.Δεν έψαχνα για φίλες ούτε για κολλητές.Απρόσμενα, απλά και όμορφα συνέβη…

Χτίσαμε τη σχέση μας αβίαστα, φυσικά, αργά, χωρίς προσμονές, ταμπέλες, ανταποδοτικότητες και υποχρεώσεις… Έτσι, απλά όπως κυλάει το νερό… Αρχίσαμε να βρισκόμαστε από κοντά, όλο και πιο συχνά… γνωρίστηκαν και οι σύντροφοί μας…Μπορεί να κάνω και μέρες να της μιλήσω. Δεν μετράει έτσι η σχέση. Μπορεί να μην έχει ή να μην έχω όρεξη για κουβέντα. Καμία παρεξήγηση. Το λέμε ευθαρσώς. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια φιλία που μετράει πια ένα χρόνο…

Μου αρέσει το καθαρό μυαλό της. Ρούχο καθαρό αφημένο απαλά στο λίκνισμα φρέσκου αέρα.

Μου αρέσει που όχι μονο τολμά να ονειρεύεται αλλά και αγγίζει τα όνειρά της. Μου αρέσει που λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Που θα σου πει τη γνώμη της ακόμη κι αν πρόκειται να σε δυσαρεστήσει. Μα πάνω απ’ όλα που έχει εκείνον τον καθρέφτη, όχι τον μαγικό, τον άλλο της αλήθειας και σε προκαλεί να κοιταχτείς ευθέως και να σε δεις. Αλλά και που ακόμη και στις στροφές τις λάθος εκείνη σου δείχνει την ομορφιά της διαδρομής αλλά και το ξέφωτο στο βάθος, τη θέα του ορίζοντα!

Είναι ξέρετε πολύ ξεσηκώστρα, συνέχεια το μυαλό της κατεβάζει ιδέες και με παίρνει και μένα στην τσουλήθρα με το έλκηθρο, να φωνάξουμε μαζί τον ενθουσιασμό μας! Μου έδειξε το δρόμο για το πλέξιμο, και με έχει ξεπεράσει κατά πολύ! Πλέκει υ πέροχα και το πρώτο της σάλι που έπλεξε το έπλεξε για μένα, αφήνοντάς με άφωνη από την συγκίνηση!

Της αρέσουν και οι χάντρες και τα υφάσματα, και φτιάχνει πολύ όμορφα κοσμήματα, δροσερά σαν την ίδια και με υπέροχους συνδυασμούς!

Μέχρι και αυτοσχέδιο αργαλειό έφτιαξε το τρελόπαιδο! Μονίμως ψάχνει ιδέες!

Της αρέσουν και τα ταξίδια, της αρέσουν και οι φωτογραφίες, για δείτε τι αποτύπωσε ο φακός της το καλοκαίρι στη Λήμνο...

Χαίρομαι πολύ που πλέον ανήκει στην κατηγορία των αδερφικών μου φίλων...Και στα "καλοκαίρια" και στις "βροχερές" τις μέρες εκείνη είναι εκεί. Να σου θυμίσει ότι η βροχή έχει πάντα τη μαγεία της.

Αισθάνομαι τυχερή που αξιώθηκα να τη γνωρίσω, και αν αυτό συνέβη εξαιτίας του διαδικτύου, να μια περίτρανη απόδειξη για τα θαύματα που γίνονται εδώ μέσα…

Στη φιλία μας η πρόποση, λοιπόν, σήμερα φιλενάδα!
Στη φιλία μας, στην υγειά μας και στην αυλίτσα τη φρεσκοασβεστωμένη που ζωγραφίζουμε παρέα τα όνειρά μας!

Οι φωτογραφίες εκτός από τα μπαλόνια της περσινής Καθαρής Δευτέρας είναι ΟΛΕΣ δικές της και μπορείτε να δείτε ακόμη περισσότερες στη σελίδα της στο flickr: http://www.flickr.com/photos/deedeegr/

Σήμερα κερνάω!

2009-02-28T20:01:00.015+02:00

1η Μαρτίου 2009

Σήμερα κερνάω!
Το επιβάλλει η περίσταση!
Μόνο που όποιος περάσει το κατώφλι μου αυτή τη μέρα πρέπει να ρίξει και μια στροφή!
Της Ευδοκίας το ζειμπέκικο!
Της Ευδοκίας και η γιορτή η σημερινή!

Αυτό το όνομα μου δώσανε.
Δεν είναι της μάνας της μάνας μου, ούτε της μάνας του πατέρα μου!

Στη βάφτιση μου απ’ ότι μου ‘πανε πήγανε όλοι με διαφορετικά ονόματα στο νονό μου. Τον τρελάνανε τον άνθρωπο. Αγγελική ο ένας. Δάφνη ο άλλος. Ευδοκία η τελευταία (η αδερφή της γιαγιάς μου που μεγάλωσε τη μάνα μου), αλλά λένε ότι κάτι ακόμη του ψιθύρισε στο αυτί για μερικά δευτερόλεπτα.

Αυτό το κάτι κανείς ποτέ δεν το έμαθε…Αυτό το κάτι ήταν που ήρθε σαν θύελλα στα χείλη του νονού μου όταν ο ιερέας ρώτησε: «και το όνομα αυτής;»
Έτσι, από εκείνα τα δευτερόλεπτα και μετά είμαι η Ευδοκία. Ούτε η Αγγελική (της γιαγιάς από τη μάνα-εκείνης όμως έχω όοοολη την χάρη) ούτε η Δάφνη (της γιαγιάς από τον πατέρα-έχω όμως πολλές ξαδέρφες Δάφνες).
Στη βάφτισή μου έπεσε πολύ κλάμα….Εγώ έκλαιγα γιατί είχα την περιέργεια να αγγίξω το αναμμένο κερί της κολυμβήθρας και τελικά το έσβησα με το μικρό μου δαχτυλάκι. Η Ευδοκία έκλαιγε από συγκίνηση και κάποιοι άλλοι που είχαν γεμάτα μάτια στις φωτογραφίες δεν είμαι σίγουρη από τι είδους συναισθήματα είχαν βουρκώσει…. :)))))))

Η δεύτερη γυναίκα του παππού μου η Ευδοκία, χωρίς να έχει καταφέρει να χαιδέψει μωρό στη φουσκωμένη της κοιλίτσα, με αγάπησε σαν εγγόνι της από αίμα και στάθηκε πραγματικά πολύ καλή γιαγιά για μένα! Όταν δεν ήταν στην κουζίνα της ήταν μόνιμα σκυμμένη στην παλιά τη μηχανή τη Singer μπροστά στο παραθύρι. Κεντούσε και τραγουδούσε και την άκουγε όλη η γειτονιά την κυρά –Βδοκία που τραγούδαγε. Τραγούδαγε πάντοτε με μία θλίψη: «Το γιλεκάκι πουουυυυυ φορείιιιιις». Και άλλοτε «φέρτε μου ένα μαντολίνοοοοοοο»….. Η μηχανή αυτή, με εντολή της έχει έρθει σε μένα , μόνο που αυτό έγινε λίγο αργά, και είναι μια ιστορία για την οποία θα σας μιλήσω σύντομα…..

Όταν με ρωτούσες μικρή πώς με λένε, απαντούσα κατά το «Ευδοκούλα» "Κοκούλα" ή "Κοκία". Και μετά, εκεί κάπου στα 11 έγινα η Βίκυ, από έναν καθηγητή Άγγλο ο οποίος δυσκολευόταν με το όνομά μου. Και άρχισαν σιγά σιγά όλοι να με φωνάζουν έτσι. Το «καλλιτεχνικό μου» λέω ακόμη και σήμερα αστειευόμενη. "Το δεύτερο πετσί μου", σκέφτομαι, αναλογιζόμενη τα χρόνια που πέρασαν…
Γιατί βρε παιδιά , εμένα προσωπικά μου αρέσει το «Ευδοκία». Και επειδή οι δικοί μου συνέχεια «ξεχνιούνται» και με φωνάζουν έτσι, μερικές φορές επίτηδες κάνω πως δεν άκουσα, για να το ξαναπούν…έτσι, γιατί αισθάνομαι σαν να «γυρίζω σπίτι» όπως είπα πρόσφατα σε μία καλή φίλη, όταν ακούω το βαφτιστικό μου. Ετσι, γιατί έχει και ωραίο νόημα ως όνομα…. Κι ας συγκινούμαι πάντα στα «Βικάκι», «Βικούλα», «Βικόνι μου»….

Δε σας είπα…
Πρόσφατα ανακάλυψα κι ένα δημοτικό τραγούδι με το όνομά μου:

«Η κερά –Βδοκιά»

(έτσι με φωνάζει η κόρη μου) ο τίτλος του.
Λέει μεταξύ άλλων:

- Δράκε, για ‘μόλα το νερό να πιουν τα διψασμένα.
Θέλεις λογάρι έπαρε, θέλεις μαργαριτάρι,
Θέλεις απ’ τις ευγενικές καμιά ευγενοπούλα;
-Ούτε λογάρι θέλω γω, ούτε μαργαριτάρι,
ούτε απ’ τις ευγενικές καμιά ευγενοπούλα,
Μον’ θέλω την κερα-Βδοκιά την αηδονολαλούσα,
Όπου την΄εχουν τα πουλιά σκοπό και κελαηδούνε.

………………………………………………………………..
-Σαν τι με θέλεις, Δράκοντα, και στερν’ς και με φωνάζεις;
-Πες μου, πες μου , κερα-Βδοκιά, ‘που πουν τα γονικά σου;
-Γω ειμαι της αστραπής παιδί και της βροντής αγγόνι.
Οπ’ εστραψα και έκαψα σαραντεπέντε δράκους
Κι ακόμα ένας ‘πόμεινε, κι αυτόν θα τονε κάψω.
Τώρ’ αστράφτω και καίγω σε, βροντώ και τσουρουφλώ σε.
-Σύρε, σύρε, Κερά-Βδοκιά, πάνε στα γονικά σου,
Κι εγώ αμολάρω το νερό , να πιουν τα διψασμένα.
(Θρακικά, Γ΄, σ. 268 , Αν. Παρασκευόπουλος, Σωζόπολη).

Αποχαιρετώντας το χειμώνα

2009-02-25T21:27:00.034+02:00

Σε λίγο εκπνέει –τουλάχιστον ημερολογιακά- ο φετινός χειμώνας….
Πριν λίγα χρόνια ορκιζόμουν ότι μου αρέσει μόνο το καλοκαίρι ως εποχή.
Αλλά είχα άδικο.

Η κάθε εποχή σου χει φυλαγμένα δώρα… Σίγουρα, αν έχεις πρόχειρη τη στλεγγίδα σου για να ξύσεις τη σκόνη του κόσμου από το κορμί της μνήμης σου , αν αποδιώξεις το βλέμμα από τον γοργόνειο καθρέφτη – παγίδα του που σε απολιθώνει, θα μπορέσεις να πιάσεις το μίτο γερά στα ακροδάχτυλά σου και να τα δεχθείς με ευγνωμοσύνη.

Ομίχλη.Μυρωδιά από ξυλόσομπες και τζάκια. Από νοτισμένα φύλλα και ευλογημένο από τη βροχή χώμα.

Χνώτα ζεστά μέσα σε μάλλινα κασκόλ και κόκκινα μάγουλα.
Διάθεση για αγκαλιά… Κοντά σε ξύλα που τριζοβολούν.

Μανίκια ξεχειλωμένα που κρύβουν τα μισά σου δάχτυλα.

Κάστανα και σαλέπι.

Φιγούρες σκυφτές, βιαστικές , βέλη στην ματιά.

Το γκρι, το μαύρο και κόκκινα σημάδια στίξης…

Η αγριάδα της θάλασσας και οι πλείστοι θησαυροί της, εύκολα λάφυρα για λίγους όμως, που ξέρουν να βαδίζουν και να ανιχνέυουν την άμμο του χειμώνα…

Ένας ακόμη δικός μου χειμώνας.

Διαφορετικός από τον περσινό. Και από τον προπέρσινο.

Πιάνω τα κρόσια του να γυρίσει το γαιτανάκι των εποχών.

Είναι μέρες τώρα που τη βλέπω σαν καλημερίζω το πρώτο φως της μέρας από το πίσω παραθύρι του σπιτιού μου.
Μια μυγδαλιά μικρούλα, που κεντά κάθε μέρα και από ένα καινούριο ανθάκι στο φουστάνι της, δώρο στο θεό της!!!!
Βελονιά βελονιά τα κατάφερε. Και σήμερα μου φάνηκε πως χόρευε το νυφικό χορό της.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο δάσκαλος μας ζήτησε να γράψουμε στο «Τετράδιο Εργασιών» έκθεση με θέμα: «Μιλώ σε μια ανθισμένη μυγδαλιά».
Και άλλα τόσα από εκείνες τις γραμμές του Καζαντάκη: «Ρώτησαν μια μυγδαλιά τι σημαίνει θεός. Και εκείνη άνθισε».

Λίγες ώρες μένουν ώσπου να γυρίσει το ημερολόγιο στην 1η Μαρτίου. Κι ας λένε ότι από 21 του μάρτη μπαίνει η Άνοιξη. Το θέμα είναι πότε ακούγεται ο πρώτος χτύπος της καρδιάς της αντίλαλος στα σπήλαια της ακοής μας…

Πέρισυ έλαβα ένα μήνυμα, στα πρώτα πρώτα λεπτά της 1η ςΜαρτίου:
"Χειμώνας τέλος. Αρχή Άνοιξης." Ήταν μες στη δωρικότητα του από τα ωραιότερα μηνύματα που έχω λάβει. Από τις φορές που οποιαδήποτε άλλη φράση θα έμοιαζε αμπελοφιλοσοφία….

Φέτος λίγο πιο πριν, ακολουθώ μια πυγολαμπίδα που τρύπωσε ανέλπιστα στο σπιτικό μου. Με βήματα σταθερά ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά προς τη σοφίτα του μυαλού μου.
Εκεί απιθώνω τα ακριβά μου. Εκεί τα πριν. Εκεί τα τότε. Εκεί το χθες. Πλάι στο μπαουλάκι που έχω κλειδωμένες δυο σταλαματιές καλοκαιριού και μιαν αχτίδα ήλιου. Κάτω από τον φεγγίτη όπου λιάζονται τα όνειρά μου κάθε που το φως νικά τα σύννεφα…. Εκεί, εκεί φωλιάζουν και τα μετά μου…

Εκεί και «το αμύγδαλο του κόσμου

βαθιά κρυμμένο και παραμένει αδάγκωτο.

Μυριάδες δυνατότητες φρικιούν γύρω μας

κι ούτε που καθόλου εγγίζουμε οι ηλίθιοι»

(Οδ. Ελύτης, Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας).

Ανοίξτε την παλάμη σας…Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαθιές χαράδρες της γεωγραφίας της είναι έτοιμο να καρπίσει το αμύγδαλο του κόσμου….

-------------------------------------------------------------------------------------------------

1)Το τραγούδι πιο πάνω, γραμμένο από ένα νέο παιδί ,τον Νικόλα Μεταξά και τραγουδισμένο από τη νεαρή αδερφή του Χριστίνα, το έχω λατρέψει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα… Μη με ρωτήσετε γιατί. Είναι βλέπετε εκείνη η πυγολαμπίδα…

2)Οι φωτογραφίες (εκτός από τη μυγδαλιά της γειτονιάς μου και την τελευταία) είναι τραβηγμένες από πρόσφατη εκδρομή στο Ελατοχώρι Πιερίας.

Μετ(αξύ)αλλων η κουβέντα...

2009-02-07T22:35:00.005+02:00

Είναι ο χρόνος που αφιέρωσες σε κάτι που το κάνει μοναδικό για σένα, θα έλεγα, χρησιμοποιώντας τα λόγια της αλεπούς στον μικρό πρίγκηπα…

Είναι που το άγγιξες, το χάιδεψες, του χάρισες την ενέργειά σου…
Είναι και τα ρινίσματα της αγάπης σου που στάθηκαν στις αυλακιές του…

Η ασημόσκονη από τα κρυμμένα σου όνειρα που ξέφυγε γλιστρώντας απαλά

την ώρα που του ψιθύριζες νανούρισμα στο λίκνο του…

Μου περίσσεψε λίγη ασημόσκονη.
Θα σας ξαναδώ…

Έκτακτο παράρτημααααα!!!! Γεννητούρια στη γειτονιά!

2009-02-05T10:44:00.008+02:00

Έχουμε πάρτυ σήμερα!

Ο φίλος μας ο Αντώνης απέκτησε διάδοχο!
Και είμαι σίγουρη ότι θα γίνει ένας υπέροχος ...χαζομπαμπάς!

Ας καλωσορίσουμε τον τοσοδούλη μας μικρούλη που ήρθε ανάμεσά μας!

Να σας ζήσει, φίλε Αντώνη!

Πολλές πολλές γλυκές ευχές.

Να είναι στη ζωή του γερός, καλότυχος και φωτισμένος!

Του κόσμου τούτου τα καλά δικά του!

Πάντα λατρεμένος και αγαπημένος να είναι!

Κι όσο για σας....
Καλώς ήλθατε στο κλαμπ!

Έχει πολλά πολλά αξεσουάρ!

Αλλά και κάτι ολόδικό σας!

Και έτσι όπως είσαι ταξιδιάρης και μερακλής,
σας φαντάζομαι σύντομα τους τρεις σας

( ή και ακόμη περισσότερους):

να αλωνίζετε τον κόσμο!

Να σας ζήσει!

Γιάννης Νίκου

2009-02-03T14:51:00.007+02:00

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα παρέα με την μικρή μου στο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης μας. Φιλοξενούσε μία έκθεση ζωγραφικής. Γιάννης Νίκου ο δημιουργός. Δεν είχα δει ποτέ έργα του και ίσως το γεγονός αυτό λειτούργησε καταλυτικά στον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκε η ματιά και το συναίσθημά μου τις δημιουργίες του.
Βρέθηκα μπροστά σε έργα επικών πραγματικά διαστάσεων που επιβάλλονταν στο χώρο.
Αυτή ήταν η εντύπωση. Κινηματογραφική. Και έπειτα ερχόταν η έκπληξη κλιμακωτά να φέρει τα χέρια στο πρόσωπο και να ακινητοποιήσει τα πόδια μπροστά σε κάθε μια από τις δημιουργίες του.
Χωρισμένα σε θεματικούς κύκλους τα έργα του, μιλούσαν στο συνειδητό αλλά και στο υποσυνείδητο, ενεργοποιούσαν μνήμη και συναίσθημα, συμβολισμούς και διάθεση προσωπικής ερμηνείας. Πρωτότυπα, ευρηματικά, με λεπτομέρειες στις οποίες ήθελες να σταθείς ξανά και ξανά. Δε σου έφτανε η περαστική ματιά. Χρώματα ρεαλιστικά, τόσο που ένιωθες ότι με ένα σάλτο θα μπορούσες να πηδήσεις μέσα στο έργο, να πιάσεις μια γωνιά ή και να διεκδικήσεις πρωταγωνιστικό ρόλο.
Επειδή όμως εγώ ένας απλός θεατής (και θαυμαστής) του υπήρξα σας παραθέτω ένα απόσπασμα από την ιστοσελίδα του

http://www.iannisnikou.gr/index.htm

και αφήνω τα έργα του να "μιλήσουν" σημειώνοντας ότι πραγματικά "χάνουν" στην ηλεκτρονική τους μορφή!

Ο Γιάννης Νίκου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, από το 1965 ως το 1970, με δασκάλους τους Γ. Μαυροειδή, Ν. Νικολάου, και Γ. Μόραλη στη ζωγραφική και την Έλλη Βοίλα στο ψηφιδωτό. Εκείνη την περίοδο σπούδασε παράλληλα υποκριτική και σκηνογραφία στη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου Αθηνών, καθώς και κλασσική κιθάρα. Ασχολήθηκε επίσης με την τοιχογραφία κι έκανε σκηνογραφίες και κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις.Μεταξύ διαφόρων διακρίσεων:Το 1982, κατόπιν διαγωνισμού, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην έκθεση της ΕΟΚ «150 νέοι ζωγράφοι της Κοινότητας». Το 1984, ο Δημήτρης Αρβανίτης παρουσίασε το έργο του Γ. Νίκου στην ταινία «Ο σουρρεαλισμός στην Ελληνική ζωγραφική», που πήρε το α' βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1985, όταν πια ζει στην Ιταλία, η Νομαρχία της Umbria και το υπουργείο Τουρισμού, τον βραβεύουν για την δουλειά του,και το 1987 η Διεθνής Επιτροπή Τέχνης του Lugano του απονέμει τον τίτλο του magister και περιλαμβάνει το έργο του στην ειδική έκδοση «Πρωταγωνιστές της Ιταλικής Τέχνης». Το 1988 συμμετέχει στην VII Ευρωπαϊκή Biennale στην Ρώμη,όπου του απονέμεται και το βραβείο σχεδίου. Τον ίδιο χρόνο, βραβεύεται στην Γένοβα με ειδικό βραβείο από την UNICEF.Έχει παρουσιάσει ως τώρα το έργο του σε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσ/νίκη, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Μπρέσια, Γένοβα, Ρώμη, Τορόντο. Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές στην Βασιλεία, Παρίσι, Σπολέττο,Τόντι, Ρώμη,Τορίνο, Σαβόνα, Μάλτα, Ν.Υόρκη, Τορόντο, Αμβέρσα και Λευκωσία.Εκτενείς αναλύσεις και αναφορές για το έργο του γίνονται σε λεξικά και βιβλία τέχνης, ενώ πίνακές του υπάρχουν σε Μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Από την Ιταλία επέστρεψε για να πραγματοποιήσει ένα παλιό του όνειρο, αν και άνθρωπος της μεγαλούπολης: Τη δημιουργία ενός δικού του χώρου μέσα στην φύση, όπου ζει και ζωγραφίζει μέσα σε ιδανικές συνθήκες.

Λίγα λόγια για το έργο του καλλιτέχνηΑυτό που συναντάμε στο έργο του Γιάννη Νίκου, είναι μια ιδιαιτερότητα που δεν συνηθίζεται στην εικαστική πραγματικότητα: η ευρεία θεματολογία. Το έργο χωρίζεται σε μεγάλες ενότητες με θέματα όπως: «Ο κόσμος των αγγέλων», ο «Ρομαντικός - Μεσαιωνικός κύκλος», ο «Αλληγορικός - Παγανιστικός κύκλος», η «Βίβλος και Αποκάλυψη», οι «Μεταμορφώσεις», η «Μυθολογία», ο «Ιστορικός κύκλος» και τέλος τα «Έργα με μολύβι». Συνηθίζει να εκφράζεται μέσα από μεγάλων - επικών διαστάσεων έργα, πράγμα που αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.

Εξέχοντα ρόλο στη ζωγραφική του έχει και το σχέδιο που το χειρίζεται με τόση δύναμη και επιδεξιότητα ώστε έργα αποκλειστικά φτιαγμένα με μολύβι να έχουν την σημαντική μιας ελαιογραφίας, όπως χαρακτηριστικά έχουν αναφέρει ιστορικοί τέχνης που έχουν μελετήσει τη δουλειά του.Στη συνέχεια, τα έργα που παρουσιάζονται στο site αυτό είναι μια γεύση μόνο ενός μεγάλου σε έκταση και δύναμη έργου, που στηρίζεται στη γνώση του σχεδίου και του χρώματος και τροφοδοτείται από τη συνεχή μελέτη και ενασχόληση του Γιάννη Νίκου με τη λογοτεχνία, την ιστορία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και γενικότερα με το πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Πραγματικά μαζέψαμε τον ενθουσιασμό μας με το ζόρι για να αποφασίσουμε να αποχωρίσουμε και είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, μια ευγενικότατη φυσιογνωμία καθώς και τη "μούσα" του όπως την αποκάλεσε τη σύζυγό του.
Μας χάρισε την αφιέρωσή του στην αφίσσα με τον "Προμηθέα Δεσμώτη" αλλά και έναν αέρα φρέσκο που ήταν αδύνατο να μη γαργαλήσει τα ρουθούνια μας!

Για την έκθεση και περισσότερες πληροφορίες δείτε και εδώ:

http://www.evdomi.gr/pub/starcms/repository/static/articles/ar_29376_1.asp

2 Φεβρουαρίου 2009

2009-02-02T00:57:00.007+02:00

Σήμερα το τραγουδάκι της Δευτέρας δεν είναι ένα αλλά περισσότερα.

Και είναι ειδικά αφιερωμένα.

Στους δυο λατρευτούς μου που μου χάρισαν το δώρο της ζωής.
Και που μου κράτησαν το χέρι για να βαδίσω σταθερά απαντώντας χωρίς φειδώ στα τί και στα πώς μου….Που μου φανέρωσαν τα ονόματα από χρώματα, μυρωδιές, εικόνες, ήχους αυτού του κόσμου.
Σε εκείνους που με χόρτασαν αγάπη, γιατί με έμαθαν ν’ αγαπώ…
Στους ανθρώπους εκείνους που στάθηκαν αληθινοί δάσκαλοι.
Σε όσους μου χάρισαν τις μεγάλες μου στιγμές.
Και σε εκείνους που τις μοιράστηκαν μαζί μου όταν με το κουβαδάκι μου στο χέρι τις έχτιζα λεπτό προς λεπτό…

Σε εκείνους που έφυγαν και είναι πάντα εδώ.
Και σε εκείνους που είναι πρόθυμοι πάντα για το "εδώ" τους.
Σε όσους με πίστεψαν γιατί με βοήθησαν να προχωρήσω.
Σε όσους είχα την τύχη να αγγίξω την αύρα τους.
Και σε εκείνους που οι ματιές μας συντονίστηκαν στην ίδια συχνότητα και δε χρειάστηκαν ποτέ τις λέξεις.

Σε εκείνους που με πρόσβαλαν γιατί μου έμαθαν να σέβομαι .
Και σε εκείνους που με αδίκησαν, γιατί με βοήθησαν να προσπαθώ να είμαι δίκαιη.
Σε εκείνους που με παρεξήγησαν, γιατί με βοήθησαν να δέχομαι το διαφορετικό...
Σε εκείνους που με απέρριψαν, γιατί με έκαναν πιο δυνατή.
Σε όσους ξέχασαν να εκτιμήσουν, γιατί μου έμαθαν να εκτιμώ.
Σε εκείνους που σιώπησαν, γιατί μου έμαθαν πότε να μη σιωπώ…
Και σε εκείνους που μου χάρισαν τις λέξεις τους και μου έμαθαν πότε να σιωπώ.

Σε όσους μου φώτισαν την έξοδο κινδύνου, όταν κρύφτηκε ο ήλιος.
Και σε εκείνους που μου φωτίζουν καθημερινά διαδρόμους για τα όνειρά μου…Που περπάτησαν μαζί μου στη βροχή…
Που με ταξιδεύουν. Που ελευθερώνουν το πιο δυνατό μου γέλιο. Και δυναμώνουν την πίστη μου. Σ’ αυτό που λέγεται μαγεία της στιγμής...

Αφιερωμένα εξαιρετικά…

Κάπου διάβασα ότι όταν τα κεράκια γενεθλίων είναι πιο ακριβά από την τούρτα έχεις γεράσει. Εμένα μου βγήκαν σήμερα αρκετά οικονομικά… Για την τούρτα, θα μου πείτε εσείς…

Ένας αλλιώτικος ταξιδευτής...

2009-01-27T22:45:00.016+02:00

Ίσως κάποιοι να με θεωρούν γραφική που αναφέρω τόσο συχνά το χωριό μου.
Ίσως μου πουν, «εντάξει, ωραία η φύση, ωραία τα χρώματά της, αλλά το είδαμε, το είδαμε πια το χωριό σου, το καταλάβαμε ότι είναι ορεινό με πολύ πράσινο, χιόνι το χειμώνα και μικρά κεραμιδόσπιτα.».
Αυτό όμως που δε ξέρουν είναι ότι τελικά, αυτό που έχει το χωριό μας, είναι κάτι διαφορετικό. Ένα αεράκι που φυσάει και γαργαλάει όχι μόνο αισθήσεις , μνήμες αλλά και το μυαλό.
Αυτό που δεν ξέρουν, είναι ότι κάθε φορά εκεί πάνω είναι διαφορετικά. Μια έκπληξη διαρκής, αρκεί να είσαι εκεί, στη σωστή ώρα και στο σωστό μέρος…

Πάει καιρός που το επισκέφθηκα ντυμένο στα φθινοπωρινά του.Ήταν ένα από εκείνα τα λίγα, τεμπέλικα Σαββατοκύριακα , τα ταγμένα να διώξουν κάθε υποψία πίεσης, εκρεμμότητας, πόλης.
Ρουφούσα το πρωινό μου καφεδάκι έξω στην αυλίτσα του καφενείου, πλάι στα ξύλα, αμέριμνη και σιγομουρμουρίζοντας αγαπημένο σκοπό.
Τοπίο μου η πλατεία, με το τεράστιο πλατάνι της, το μικρό παλιό περιπτεράκι, και τα καφενεδάκια να την αγκαλιάζουν κυκλικά. Λίγοστη η κίνηση η πρωινή.Δυο παππούδες στο απέναντι καφενείο ραχάτευαν στον ήλιο, μια μικρούλα κυνηγούσε την μπάλα της , σερβιτόροι έστρωναν τα τραπέζια έξω, ήταν ηλιόλουστη η μέρα και η στάση αργότερα για κοψίδια δεδομένη των επισκεπτών .
Απαλές οι γραμμές της διάθεσης, κάθετες και αυταρχικές οι αχτίδες του φθινοπωρινού ήλιου,τρύπωναν στις φυλλωσιές με όλη τη δύναμή τους. Τίποτα δεν προμήνυε την αναστάτωση που θα ακολουθούσε.
Στην τρίτη ρουφηξιά ήμουν όταν το βλέμμα στάθηκε σε ένα ζωντανό που ξεχώριζε ανάμεσα στα αλήτικα σκυλιά της πλατείας…

Ένας γαιδουράκος με αργό βήμα πλησίασε στην άδεια πλατεία που σε χρόνο απίστευτα μηδενικό γέμισε παρουσίες. Νέοι, γέροι,παιδιά, καφενετζήδες και κρεοπώληδες σαν σε μαγνήτη συγκεντρώθηκαν γύρω από το ζωντανό. Οχλαγωγία αίφνης κάλυψε κάθε φυσικό ήχο. Εγώ που η χαζή είχα μια άλλη εικόνα στο κεφάλι μου δεν ξαφνιάστηκα τόσο από τον γαιδουράκο, όσο από την εντύπωση που εκείνος είχε προκαλέσει στους κατοίκους του χωριού. «Μα, δεν έχει γαιδουράκια εδώ στο χωριό;» ρώτησα εντελώς φυσικά με αφέλεια.Και τότε ήταν που τον είδα.
Έναν ξανθό, αδύνατο νεαρό με μακρύ, ράστα μαλλί πιασμένο κοτσίδα να πλησιάζει και να στέκεσαι δίπλα στο γαιδουράκι.

Έγινα ένα με το πλήθος που είχε πια χωριστεί. Οι μισοί χάιδευαν τον τετράποδο επισκέπτη που ήσυχος φαινόταν να το απολαμβάνει και οι υπόλοιποι μισοί πολιορκούσαν τον παράξενο επίσκεπτη με ερωτήσεις σε διαφορετική γλώσσα ο καθένας. Βαβελική η εικόνα από μακριά, μα όσο κόντευα στο κέντρο του ανθρώπινου κύκλου άλλαζα, αναθεωρούσα, δεχόμουν τη μία έκπληξη μετά την άλλη.

Ο νεαρός οδοιπόρος δεν ήταν Έλληνας.
Ελληνικότατη ήταν όμως η φιλοξενία. Καφές ελληνικός και νερό για το δρόμο. Και μετά οι ερωτήσεις, ομηρικό το πρότυπο.
Απαντούσε άπταιστα σε όποια γλώσσα και αν του απευθύνονταν. Κάποιοι παππούδες μετρούσαν στα χείλη τις ξεχασμένες κουβέντες-πόσα χρόνια άραγε είχαν περάσει από την ξενιτιά;- πριν τις ξεστομίσουνε σωστά.

Ήταν ο Ματέους.26 χρονών. Είχε ξεκινήσει πριν 19 μήνες από το Αμστερνταμ με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Alice το γαϊδουράκι του, δεν το καβαλούσε ποτέ. Ήταν η παρέα του.Έδινε πρόθυμα απαντήσεις στον καταιγισμό των ερωτήσεων, από πού είναι, πόσο καιρό ταξιδεύει, που πεταλώνει το ζωντανό, πότε το πετάλωσε τελευταία φορά, ποια θα είναι η επόμενη στάση του, ώσπου μια γυναικεία φωνή έσκισε τη φασαρία. «Γιατί το κάνεις αυτό;»
Σιωπή. "Ρωτήστε τον, δεν ξέρω αγγλικά".

"Είμαι προσκυνητής. Έχω τάμα να φτάσω με τα πόδια στα Ιεροσόλυμα" και έστρεψε την προσοχή μας στις οπλές της «Αλίκης» όπου είχε χαραγμένο από έναν σταυρό. "Το κάνω για μένα", απάντησε με την ίδια ηρεμία και νηφαλιότητα που διατηρούσε από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε. Αργές οι κινήσεις του, έστριψε τσιγάρο.

Δέχτηκε να βγει μαζί μας φωτογραφία. Ζήτησα την άδεια να την εμφανίσω δημόσια. Και μαζί με την άδεια δέχτηκα και ένα χαρτάκι με την διεύθυνση της ιστοσελίδας του, την οποία ανανεώνει τακτικά στους εκάστοτε σταθμούς του. Δεν τα κατάφερα να την ανοίξω. Όμως κράτησα τη βασική λέξη που σκελέτωνε το σύνολο της διεύθυνσης.

Pilgrim.

Σε θρησκευτικό αλλά ακόμη και σε πνευματικό επίπεδο pilgrim είναι ένας ταξιδευτής. Είναι εκείνος που ξεκινά μακρύ ταξίδι αναζήτησης μεγάλης ηθικής σημασίας. Είναι ένας προσκυνητής. (http://en.wikipedia.org/wiki/Pilgrim , http://en.wikipedia.org/wiki/Pilgrimage )
Μια εβδομάδα ολόκληρη χρειάστηκε να πάρει την απόφαση. Να τα αφήσει όλα πίσω και να ξεκινήσει την πορεία για να κατακτήσει το άγνωστο δικό του, το άγνωστο του κόσμου.

Έφυγε τυλιγμένος τη σημαία της ελευθερίας του, αφήνοντας έντονη την οσμή της αλλά ακόμη εντονότερη την απορία στα μάτια των περισσοτέρων.
Η φιγούρα του χανόταν ανάμεσα στα χέρια που σαν βάγια τον αποχαιρετούσαν: «καλό ταξίδι!» ."Στο καλό"!

Το τραγουδάκι της Δευτέρας

2009-01-25T23:22:00.005+02:00

Roger Hodgson - The Logical Song

Kατά παρότρυνση της Dee Dee μου και του καλού μου φίλου Αντώνη καθιερώνω το "Δευτεριάτικο τραγουδάκι". Ελπίζω να τα καταφέρω οι δευτεριάτικες καλημέρες μου να είναι...μελωδικές!

Καλή εβδομάδα σε όλους σας!

Αφιερωμένο στην παρέα που πριν αρκετά χρόνια το σιγοτραγουδούσαμε στο λεωφορείο πηγαίνοντας στο Πανεπιστήμιο...

Στίχοι:

When I was young, it seemed that life was so wonderful,

a miracle, it was beautiful, magical

And all the birds in the trees,

well they'd be singing so happily, joyfully, playfully,

watching me

But then they send me away to teach me how to be

sensible, logical, responsible, practical

And they showed me a world where I could be so

dependable, clinical, intellectual, cynical

There are times when all the world's asleep

The questions run too deep for such a simple man

Won't you please, please tell me what we've learned

I know it sounds absurd but please tell me who I am

I said now, watch what you say, now we're calling you

a radical, a liberal, fanatical, criminal

Won't you sign up your name,

we'd like to feel you're

acceptable, respectable, presentable, a vegetable

But at night, when all the world's asleep

The questions run so deep for such a simple man

Won't you please (Won't you tell me), (You can tell me what)

please tell me what we've learned (Can you hear me?)

I know it sounds absurd,

(Won't you help me) please tell me

who I am, who I am, who I am, who I am

But I'm thinking so logical

Did you call, one two three four

It's getting unbelievable

Chico Freeman-Βαγγέλης Κοντόπουλος στη ΦΕΞ

2009-01-22T17:31:00.012+02:00

ΦΕΞ.

Φιλοπρόοδος Ενωση Ξάνθης.

Την "ανακάλυψα" εδώ και ένα μήνα.

Στη διπλανή μου πόλη.

Έγινα μέλος και παρακολουθώ μαθήματα(γι' αυτό θα σας μιλήσω κάποια άλλη στιγμή, όταν θα τελειώσω το μεταλλικό μου δεντράκι που περιμένει να το σφυρηλατήσω και να του περάσω σμάλτο...).

Σπουργίτης πεινασμένος ένιωσα και βρήκα χούφτα με σποράκια και μάλιστα σε μεγάλη ποικιλία.

Ένα σπάνιο σποράκι σας φέρνω και εσάς.

Ελπίζω να το απολαύσω αύριο (είμαι σε λίστα αναμονής και οι αγρότες έχουν κλειστό το δρόμο...).

Σας παραθέτω τις πληροφορίες από το ενημερωτικό μέιλ που μου έχει σταλεί από τη ΦΕΞ.

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου και ώρα 21.30 στο σπίτι πολιτισμού ΦΕΞ (έναντι Δημαρχείου)

Η Φιλοπρόοδος Ενωση Ξάνθης στα πλαίσια του Avanx Festival παρουσιάζει τον superstar της παγκόσμιας Jazz σκηνής Chico Freeman και τον Βαγγέλη Κοντόπουλο. Για μία και μοναδική συναυλία οι δύο μουσικοί θα ενώσουν τους ήχους τους και θα μας ταξιδέψουν σε ένα κόσμο με χρώματα Jazz , και ethnic επικαλυμμένο από το όραμα της μουσικής που ενώνει ρυθμούς και παραδόσεις από όλο τον κόσμο. Μαζί τους ο Δημήτρης Παναγούλιας.

Chico Freeman
Ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς όλων των εποχών, που κατόρθωσε με τις καινοτόμες ιδέες του να σπάσει τα δεσμά της παραδοσιακής τζαζ και να χαράξει τη δική του πορεία, θέτοντας έτσι νέες διαστάσεις στην αντίληψη της μουσικής, ο Chico Freeman, γεννήθηκε στο Σικάγο των ΗΠΑ το 1949, γιος του επίσης σαξοφωνίστα Von Freeman, ξεκίνησε στα παιδικά του χρόνια μαθήματα τρομπέτας, όμως γρήγορα αντιλήφθηκε ότι το τενόρο σαξόφωνο ήταν η μεγάλη του αγάπη. Παραμένει στο Σικάγο και σπουδάζει στο Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM) και παράλληλα συνεργάζεται σε άλμπουμ και gigs με σπουδαίους μουσικούς της εποχής εκείνης, όπως μεταξύ άλλων οι Memphis Slim, The Four Tops, Jackie Wilson, Isley Brothers κ.ά. Στη συνέχεια καταφέρνει να διανύσει μια σπουδαία διαδρομή, από τα μέσα της δεκαετίας του '70, με πάμπολλες ηχογραφήσεις, που ξεκινούν από hard bop και φτάνουν στην free avant-garde τζαζ. Το 1977 μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, όπου συμπράττει με τους Elvin Jones, Sun Ra, Sam Rivers, Jack DeJohnnette και Don Pullen, προτού διαπρέψει ως leader σε δικές του μπάντες. Μια από αυτές είναι και οι ανεπανάληπτοι The Leaders, που το 1986 ο Chico Freeman δημιουργεί για τις ανάγκες της σύμπραξης έξι σπουδαίων μουσικών τον Cecil McBee, τον Kirk Lightsey, τον Lester Bowie, τον Arthur Blythe και τον Famadou Don Moye.
To 1989 είναι η χρονιά που παρέα με τον πατέρα του Von Freeman δημιουργούν την electric band εν ονόματι Brainstorm και ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Mystical Dreamer", λαμβάνοντας εγκωμιαστικότατα σχόλια.

Ο Chico έχει πραγματοποιήσει συναυλίες σε όλο τον κόσμο με το Afro-Cuban Jazz Latin συγκρότημά του, τους Guataca και σαν Special Guest με τους McCoy Tyner Trio και διάφορα άλλα σχήματα. Έχει κυκλοφορήσει 26 album σαν κυρίως όνομα, έχει συμμετάσχει σε άλλα 8, ενώ έχει συνθέσει πολλά κομμάτια για ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, θεατρικά και shows σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας πολλά βραβεία, όπως αυτό του "best saxophonist" και "best soloist". Υπήρξε Λέκτορας στο "Jazz in the Classroom", ενώ σήμερα είναι καθηγητής του The New School University της Νέας Υόρκης. Ο Chico είναι ένας superstar της παγκόσμιας Jazz σκηνής!
http://www.chicofreeman.com/

Βαγγέλης Κοντόπουλος
Ο Βαγγέλης Κοντόπουλος έχει καταγράψει μια σημαντική πορεία στη μουσική. Σαν ένας δεξιοτέχνης μουσικός αλλά και σαν συνθέτης προσεγγίζει την τέχνη του με ωριμότητα αλλά και δίψα για ανανέωση των γνωστών μουσικών συνόρων. Δε διστάζει να πειραματιστεί και έχει συνεργαστεί με πολλούς ξένους καταξιωμένους μουσικούς στα διάφορα είδη μουσικής όπως Paul Wertico, Roland Hofman, Peter Saltsev κ.α.
Γεννήθηκε στο Κρνοβ της Τσεχοσλοβακίας. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 15 χρόνων και σπούδασε κοντραμπάσο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης από όπου και αποφοίτησε το 1996.
Συνεργάστηκε σαν επαγγελματίας μουσικός σε συναυλίες και δισκογραφία με πολλούς καλλιτέχνες της έντεχνης ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως οι: Αλερετούρ, Άγαμοι Θύται, Νίκος Πορτοκάλογλου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μελίνα Κανά, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Γιώργος Ανδρέου, Τάνια Τσανακλίδου, Χρήστος Θηβαίος, Παντελής Θαλασσινός, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Ξυδάκης, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Λευτέρης Χριστοφής,Νίκος Τουλιάτος, Κώστας Μαγγίνας, Νίκος Ζούδιαρης, Απόστολος Ρίζος, Νίκος Σιδηροκαστρίτης, κ.α.
Μέλος της Δημοτικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, από το 1993-1995. Συμμετέχει σε διάφορα μουσικά σχήματα, πραγματοποιώντας παράλληλα solo εμφανίσεις με έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού. Χρησιμοποιεί τρία διαφορετικά είδη μπάσου (ηλεκτρικό με τάστα, άταστο και ηλεκτρικό κοντραμπάσο).
Έχει γράψει μουσική για θέατρο και σύγχρονο χορό. Πρόσφατα ολοκλήρωσε δυο προσωπικούς δίσκους με τίτλους «Σαν το νερό που κυλάει» και το ζωντανά ηχογραφημένο"live in museum".
Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στην Ξάνθη ενώ φέτος το καλοκαίρι ολοκληρώνει τον τρίτο δίσκο του.

Αξίζει τον κόπο να επισκεφθείτε τις παρακάτω διευθύνσεις για μια πιο συνολική εικόνα του τι γίνεται εκεί.

Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης
http://www.fex.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=14&Itemid=30

Πρόγραμμα εκδηλώσεων
http://www.fex.org.gr/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=4&Itemid=53

Το blogg της ΦΕΞ
http://fexblog.wordpress.com/

Μακάρι να τα καταφέρω....

Στην υγειά μας!

2009-01-20T18:43:00.013+02:00

Άνοιξα το παράθυρο. Μια αχτίδα ζεστού ήλιου έγινε τσουλήθρα για να παιχνιδίσει ένα ΝΑΙ .Ανέμελο εκείνο κύλησε και δροσίστηκε στις ρηχές κοίτες των σταγόνων της βροχής στο τζάμι .Κρυστάλλινο το αποτέλεσμα, ήλιος και νερό, γαντζώθηκε στα χείλη μου ένα μικρό διαμαντάκι. ΝΑΙ.
Κρύφτηκε το ΟΧΙ ντροπιασμένο. Για να αργήσει να ξανάρθει.

Παρατάσσονταν οι μέρες ντυμένες τα καλά τους Έτσι κάνουν οι τρελές όταν τους δίνεις ύφασμα αναμονής. Γίναν τρενάκι να βολευτεί το ΝΑΙ και να κυλήσει.

Με το εισιτήριο στο χέρι σφιχτά μήπως και το έχανα πέρασα τον έλεγχο και περήφανα με αργά βήματα διέσχισα τη διαδρομή ως την είσοδο του μεγάλου πουλιού. Ανάμεσα στα σύννεφα μπλέκονταν και έπαιζαν κρυφτό οι προσδοκίες, τα πριν, τα μετά, οι παρουσίες και οι απουσίες, τα άγνωστα και τα χειροπιαστά μου.

Τι περίμενα; Τι προσδοκούσα; Ένα κοπάδι σύννεφα μου έκλεισαν το μάτι. Ήταν η ώρα να πετάξω από πάνω μου κάθε τι που μπορούσε να βαραίνει. Με αίσθηση ελευθερίας γειώθηκα, ελεύθερη έφτασα στον προορισμό μου. Πλημμυρίδα η χαρά μου, έπνιξε κάθε σκόπελο και ακούμπησε το χάδι της στο φάρο του παιδικού μου ενθουσιασμού. Ναι, μάτια παιδικά φόρεσα και κράτησα γερά την κόκκινη βαλίτσα.

Ξεχείλιζε στιγμές όταν την ξανακράτησα. Τόσο πολλές και ακριβές, που κάποιες τις έδεσα κομπόδεμα και τις έκρυψα στο στήθος.

Σκηνικά θεάτρου. Για να βολευτεί η ζωή. Σκηνικά ζωής. Για να θρονιαστεί η ανθρωπιά. Μουσική σκηνή για να γίνουν νότες οι στιγμές. Και σκηνικό βουής Σαββατόβραδου για να ορίσει την απεραντοσύνη. Πρόσωπα που πριν ήταν μόνο λέξεις. Και λέξεις προσώπων που ήταν από πάντα εκεί.

Αρχές και συνέχειες. Χέρια που κλείδωσαν σφιχτά σε χειραψία. Καλωσορίσματα και ανταμώματα.Και χαμόγελα που μπλέχτηκαν ανάμεσα σε βλέμματα φρεσκοπλυμένα. Ήταν οι άνθρωποι που σφράγισαν το ταξίδι με την αύρα τους, η παλάμη πηγαινοέρχεται στο πρόσωπο να γίνει μνήμη η μωρουδιά τους.Το παρελθόν και το παρόν μου, χώρεσαν στο ίδιο σκηνικό και εγώ να μη μπορώ να χωρέσω τη χαρά. Δωρισμένη από εκείνους που βρήκαν χρόνο από τον πολύτιμό τους για να σφίξουμε τα χέρια. Από εκείνους που επινόησαν χρόνο για να κοιταχτούμε κατάματα, να αρθρώσουμε δυο κουβέντες. Όχι περί καιρού, ανέμων και υδάτων. Περί -ουσίας η κουβέντα, χωρίς επεξηγήσεις, προλόγους και επιλόγους. Από εκείνους που ήρθαν να με βρουν και δέχτηκαν την παρέα μου παρέα τους.

Γέλια δυνατά και βουρκωμένα μάτια, λόγια κλειδωμένα που είδαν φως ουρανού και δραπεύτευσαν… Όλα εκεί. Στο λίγο που κρατάει για πάντα. Όλοι εκεί. Στο πολύ που χωράει στο λίγο.

Ευχαριστώ τους φίλους που ήρθαν να με βρουν. Σας ευχαριστώ για το εκεί σας, για τη μεγάλη σας αγκαλιά, για την ανατροπή του προγράμματός σας αλλά και γιατί για ακόμη μια φορά μου αποδείξατε ότι μπορώ να συνεχίσω να πιστεύω στις ενδείξεις και στο ένστικτό μου. Και το παρεάκι της Κυριακής που οικειοποιήθηκε το συνομίληκο... θείο, και μπλέχτηκε υπέροχα στα γρανάζια της ζωής μου. Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στον Αντώνη και τη γυναίκα του που ήρθαν από την άλλη άκρη της Αθήνας και εν μέσω μιας ιδιαίτερης κατάστασης να μοιραστούν μια σημαντική για εμάς στιγμή! Στη φίλη που μου χάρισε χειρόγραφα κομμάτι της καρδιάς της! Στον "θείο" και τη "θεία" που από την πρώτη στιγμή νοιαστήκανε πραγματικά.Και ένα τεράστιο χαμόγελο στους φίλους μου από τα παλιά, που είναι για μένα πάντα εκεί, κρίκοι στη ζωή μου, άπληστα φιλόξενοι και αχόρταγα ονειροπόλοι...Και ευχαριστώ από καρδιάς το «δρομάκι» που ξύπνησε το ΝΑΙ μου και με «κούρντισε» στο μονοπάτι του.

Εις υγείαν λοιπόν! Στην υγεία του «θείου»! Στην υγεία μας βρε παιδιά!

Καλημέρα με μουσική.

2009-01-12T09:22:00.005+02:00

Αγαπημένο...

Μου "μιλάει" πάντα σε πολλά επίπεδα.

Σας το αφιερώνω.

Μαζί με μια καλημέρα!

Ευχάριστο ξάφνιασμα!

2009-01-05T22:59:00.042+02:00

Πλέον το ξέρω. Μόνο εκεί μπορώ να αποτοξινωθώ. Μόνο εκεί να αποφορτιστώ.
Να αδειάσω και να ξαναγίνω παιδί.Να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να οπλιστώ. Στη φύση. Εκεί όπου η αρμονία σου χαρίζεται χωρίς κόπο,
σε διδάσκει, σε οδηγεί, σε διαπερνά...Εκεί όπου όλα τα πλάσματα έχουν θέση, εκεί είναι κρυμμένα τα μυστικά.
Το χωριουδάκι μας είναι πλέον το καταφύγιό μου. Ήταν προγραμματισμένο, με την πρώτη ευκαιρία να περάσουμε λίγες μέρες εκεί, έστω και τρεις. Να μας χαρίσουμε λίγες χαλαρές οικογενειακές στιγμές. Μακριά από οτιδήποτε δήθεν και επιμελημένο. Στην απλότητα της φυσιογνωμίας του, που επιμένει να τη διατηρεί ανόθευτη.
Αυτή τη φορά όμως μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ήδη από τη διαδρομή χορεύανε στην ατμόσφαιρα λευκές στολισμένες νιφάδες. Το χωριό μας υποδέχτηκε ντυμένο στα λευκά!

Σημείο αναφοράς το πλατάνι που φύτεψε ο προπάππος μου ο Παναγιώτης.

Ο δρόμος είχε αρχίσει ήδη να γδύνεται το γκρι του...

Και τα κλαδιά να υποκλίνονται στην αλλαγή!

Καθώς περνούσε η ώρα, όλα άρχισαν να μεταμορφώνονται...

Να μπερδεύονται με το λευκό τα χρώματα

Σε χτυπητές αντιθέσεις

Ή σε λεπτομέρειες

Ούτε κουβέντα να αφήσουμε τις βόλτες και το τσούξιμο στο πρόσωπο...

Λες και τα βλέπαμε όλα πρώτη φορά....

Τις γειτονιές

Την πλατεία του χωριού

Τα δρομάκια

θέλαμε να παγώσουμε το χρόνο, στην αρχή σαν κλέφτες στο παραμυθένιο σκηνικό

Και μετά, όταν τα βήματα άρχισαν να βυθίζονται απαλά στο αφράτο χιόνι

Νιώσαμε επίσημοι προσκεκλημένοι στη γιορτή,

Και ήρθε το λευκό του παιδικου ενθουσιασμού να μας επισκεφθεί

Και να αρθρώνει ονειράκια

Για το καλυβάκι όπου θα θέλαμε να ζούμε, όπως παλιά...

Με σοφίτες, όπως στο μικρό σπίτι στο λιβάδι. Κάθε φως που θα κλείνει και μια καληνύχτα...

Για τον κήπο μας που θα αλλάζει χρώματα με τις εποχές

Και την ξυλόσομπά μας που θα φωτίζει από το πορτάκι της

Και μεις φορώντας τα τερλίκια μας θα κοιτάζουμε έξω από το παράθυρο

αγκαλιά με ένα βιβλίο ή πλέκοντας με το βελονάκι εσάρπες και σκουφιά

Αφήνοντας τη Λίζα, το μικρό μας χιονάνθρωπο να φυλάει το σπιτικό

Παρέα με άλλους χιονανθρώπους της γειτονιάς

Κι όταν η νύχτα θα έρχεται απαλά να απλώσει το σκέπασμά της θα αρχίζει και πάλι το παιχνίδι των αποχρώσεων....

Όχι, δεν είμαι αιθεροβάμων...

Για όσο κράτησε, η επιστροφή σε χρωματισμούς λευκούς και σε αισθήσεις παιδικές μου έκανε καλό. Μια μικρή χειρολαβή ήταν, μια πηγή δύναμης για όσα εν ψυχρώ έρχονται να μας πληγώσουν. Και μια γενναία δόση ομορφιάς για να μπορείς να αντέξεις την ασχήμια.

Για όσο...

Σημ. Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στο "δρομάκι" που λατρεύει το χωριό της και είναι πολύυυυυ περήφανη γι' αυτό!

Είστε σε αναμονή. Παρακαλώ περιμένετε.

2008-12-19T21:54:00.041+02:00

Κοίταξε κλεφτά το ρολόι του. Ήταν μία παρά τέταρτο. Προλάβαινε δεν προλάβαινε. Η μικρή σχολούσε στις 1 και είκοσι.
1 Δεκεμβρίου. Σε λίγες μέρες θα έμπαιναν για τα καλά στο εορταστικό κλίμα. 80 χρονών κόντευε, όμως πάντα με μια γλυκιά νοσταλγία τα περίμενε τα Χριστούγεννα, μερικές φορές μάλιστα ξεχνιόταν και φερόταν σαν παιδί. Με ανυπομονησία. Τα βήματά του τον οδήγησαν γρήγορα στο βιβλιοπωλείο της κεντρικής πλατείας. Οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες φιγουράριζαν ολοκαίνουριες δεξιά στη γωνία.
-Πόσο πάει αυτή; Ρώτησε κρατώντας μια κάρτα με ένα ανάγλυφο δεντράκι στο πρόσθιο φύλλο της. Είχε και μουσική, α, σίγουρα αυτή θα εντυπωσίαζε τα ξαδέρφια του, εκεί στην Αμερική έχουν του κόσμου τα καλά, δε μπορούσε να στείλει ό,τι κι ό,τι….
-3.70, του απάντησε κοφτά η πωλήτρια.
Μέτρησε τα ψιλά στην παλάμη του, ίσα ίσα έβγαιναν, σκέφτηκε ψελλίζοντας ένα «χαλάλι». Πλήρωσε και χάθηκε στην κοσμοβουή.

Χτύπησε νευρικά το κουδούνι στο σπίτι, δεν προλάβαινε να ανέβει, βιαζόταν να είναι στην ώρα του στο παιδί. Έδωσε στην κυρά καθώς κατέβαινε αλαφιασμένη τις δυο σακουλίτσες με τα μανταρίνια και το μαχλέπι που του είχε παραγγείλει και έφυγε χωρίς καθυστέρηση για το σχολείο. Την κάρτα δεν την έδωσε. Την είχε ασφαλίσει καλά στην εσωτερική τσέπη του σακακιού.

Πώς και πώς την περίμενε κάθε μέρα τη στιγμή που θα έπαιρνε τη μικρή από το σκολείο. Να την πιάσει από το χεράκι και να γυρίσουν σπίτι. Αυτό το μικρό ήταν αλλιώτικο. Ή εκείνος είχε γίνει πια πολύ ευσυγκίνητος και το έβλεπε έτσι. Αλλά η γλωσσίτσα της δε σταματούσε να κελαρύζει σε όλη την διαδρομή. Είχε σπιρτάδα και τρυφερότητα και ένα παιχνίδισμα στο ύφος και στις κινήσεις που τον σαγήνευαν.
-Πότε θα αρχίσετε Αγγλικά στο σχολείο; Τη ρώτησε.
-Του χρόνου, παππού. Του χρόνου. Και μετά θα μάθω και γαλλικά. Θα σε πάω στο Παρίσι, όταν μεγαλώσω….
-Θα κερδίσουμε το λαχείο και θα σε πάω πρώτα εγώ στην Αμερική, να γνωρίσεις τα ξαδέρφια σου εκεί, το ξέρεις ότι έχεις και εκεί ξαδέρφια;
Το βλέμμα του χάθηκε για λίγο. Αλήτεψε ξυπόλυτο στις αλάνες που έπαιζε βόλους με τα ξαδέρφια του …., στα γρατζουνισμένα από το σκαρφάλωμα γόνατα, στις ζαβολιές και τις αθώες τους συνομωσίες. Τώρα ο Θωμάς έγινε Τόμας και ο Νικόλας Νικ. Έχουν ένα σπίτι τεράστιο εκεί στην Αμερική…

Τακτοποίησε τα παπούτσια του, φόρεσε τις παντόφλες του και με ευλάβεια πριν ξεντυθεί τοποθέτησε στο συρταράκι δίπλα στο κρεβάτι την κάρτα. Κατευθύνθηκε στο τηλέφωνο. Θα έπαιρνε πρώτα τη νύφη του. Γραμματιζούμενη ήταν, ήξερε καλά Αγγλικά. Εκείνη του εξήγησε τις προάλλες τι έγραφε το γράμμα που ήρθε ξαφνικά από τα ξαδέρφια του .Πού τον είχαν βρει…. Είχαν στείλει μάλιστα και φωτογραφίες με όλη την οικογένεια. Επτά εγγόνια είχαν. Σχημάτισε σθεναρά το νούμερο.
-Έλα, μπαμπά, πες μου, είμαι στην πόρτα.
-Πήρα μία κάρτα, όποτε μπορέσεις θα γράψεις ένα χρόνια πολλά και δυο γραμμές στα ξαδέρφια μου στην Αμερική; Μόνο ότι είμαστε καλά και ότι τους περιμένουμε….Όχι πολλά λόγια. Και όποτε μπορέσεις. Έχουμε μέρες.
-Καλά, καλά, θα στείλω τον Γιώργο να την πάρει, μην ανησυχείς, έχουμε μέρες, θα την γράψω….
-Σ’ ευχαριστώ, κορίτσι μου.
-Σ’ αφήνω, όμως, μπαμπά, βιάζομαι.
Έβγαλε την κάρτα πανηγυρικά από το συρτάρι και την ακούμπησε στον καρυδένιο μπουφέ. Αν έλειπε, να την έβλεπε ο Γιώργος.
-Τι είναι αυτό; Ρώτησε η γυναίκα του.
-Για τα ξαδέρφια μου στην Αμερική. Θα γράψει η Ελένη δυο λόγια.
-Θα θέλουν να έρθουν, να κάνουν τσάμπα διακοπές, τι τα θες βρε Χριστιανέ να τους γράψεις; Τόσα χρόνια τι έπαθες που δεν τους έγραφες;
-Είχαμε χαθεί, ψέλισσε, μα δε συνέχισε την κουβέντα. Ήξερε ότι ήταν μάταιο….

12 Δεκεμβρίου, του Αγίου Σπυρίδωνος έγραφε το ημερολόγιο. Σπυρί σπυρί μεγαλώνει η μέρα από σήμερα σκέφτηκε ρουφώντας το πρωινό του καφεδάκι. Λίγο πιο νωρίς σήμερα, γιατί η κυρά Μαίρη ήθελε τα πρώτα, φρέσκα λαχανικά από τη λαϊκή. Είχε από χθες ετοιμάσει τη λίστα. Έπρεπε να τα έχει ως τις 9, γιατί τα παιδιά στις 12 θα έρχονταν να πάρουν το φαγητό. Το βλέμμα του στάθηκε στον μπουφέ. Η κάρτα ήταν ακόμη εκεί. Μήπως να ζητούσε από τη μεγαλύτερη εγγονή του να την έγραφε; Το κορίτσι η Ελένη ήταν τόσο πολυάσχολο, ίσως κακώς της ανέθεσε μια ακόμη αβαρία. Τόσο τρέχει η κοπέλα…Μα και ο γιος του μαζί, και η άλλη η νύφη του με τον μεγάλο του το γιο, σάμπως κι αυτοί δεν έτρεχαν; Θα της το ζητούσε το μεσημέρι. Να, κάπου εκεί, ανάμεσα στα μαθήματα, θα έκανε και εξάσκηση, 5 χρόνια πήγαινε Αγγλικά, μπορεί και να της άρεσε, μα πώς δεν το είχε σκεφτεί;
-Ναι, παππού, αλλά όχι σήμερα, μια από τις επόμενες μέρες, καίγομαι, άφησέ την στη γιαγιά και θα έρθω να την πάρω….
-Σ’ ευχαριστώ κορίτσι μου, δυο λόγια μόνο και ότι είμαστε καλά, δε θέλω να σε βγάλω από το πρόγραμμά σου…

16 Δεκεμβρίου. Η λίστα σήμερα έγραφε δαμάσκηνα και χουρμάδες. Φτάσαμε για τα καλά στα Χριστούγεννα, σκέφτηκε. Η κυρά Μαίρη ετοιμάζεται. Από το πρωί τα κανακεύει τα μελομακάρονά της. Όπως έκανε να αφήσει τα γυαλιά του, ανέμισε η κάρτα του μπουφέ και προσγειώθηκε στα πόδια του. Θα προλάβει άραγε να φτάσει εγκαίρως στην Αμερική; Σίγουρα, τα ταχυδρομεία ήταν γρήγορα πια, όχι όπως παλιά… Το κορίτσι δεν είχε έρθει.
Εκείνη την ώρα άκουσε τη φωνή του μεγάλου του γιου. Επιστήμονας, δυο δουλειές έκανε για να τον σπουδάσει. Αλλά χαλάλι του, το άξιζε και με το παραπάνω. Όλη η πόλη τον σέβεται, τον εκτιμά, δεν έχει μείνει μόνο στην επιστήμη του, έχει όραμα, ο κόσμος τον ψηφίζει στις εκλογές….
–Μήπως πριν φύγεις θα μπορούσες να γράψεις δυο γραμμές σ’ αυτήν την κάρτα , γιε μου; Μόνο δυο λόγια και ότι είμαστε καλά. Μια που θα περάσω από το Ταχυδρομείο σήμερα….
-Βιάζομαι αυτή τη στιγμή, πατέρα. Αστην εδώ και θα έρθω αύριο να στην γράψω…

21 Δεκεμβρίου, παππού, του θύμησε η μικρή, σε δυο μέρες είναι η γιορτή μας, θα έρθεις, έτσι δεν είναι;
-Έλειψα ποτέ εγώ, βρε μικρούλα, από γιορτή σου για να λείψω τώρα; Τι είναι αυτά που ρωτάς;
-Το κέρδισες το λαχείο, παππού;
Το λαχείο… Για εκείνο το ταξίδι. Η κάρτα. Για εκείνο το μέρος. Για το αίμα, που δε γίνεται νερό, που μιλάει, που κραυγάζει, που επαναστατεί….
-Γιατί πάμε πιο γρήγορα, παππού;
-Έχω μια δουλίτσα, καρφιτσούλα μου, πρέπει να προλάβω κάτι, όσο μπορείς άνοιξε το το βηματάκι, μη μου κουραστείς κιόλας….
Γύρισε το κλειδί, δε θυμάται καν αν χαιρέτησε, άρπαξε την κάρτα από τον μπουφέ και κατευθύνθηκε τυφλά, σχεδόν ενστικτωδώς στο ταχυδρομείο.

Κόσμος πήγαινε κι ερχόταν, πακέτα φορτώνονταν και άλλα ξεφορτώνονταν, εν βρασμώ όλοι, κλίμα Χριστουγέννων. Περιέφερε το βλέμμα του τριγύρω. Σε ένα τραπέζι ένας νεαρός κολλούσε γραμματόσημα σε μια ντουζίνα φακέλους. Φορούσε μαύρα πάνινα μποτάκια μες στο καταχείμωνο! Ξεπέρασε τη συστολή και τον πλησίασε. Εκείνος σίγουρα θα ήξερε. Ήταν δεν ήταν δεκαέξι χρονών.
-Συγγνώμη για την ενόχληση, μήπως μπορείτε να μου γράψετε πώς είναι το «Καλά Χριστούγεννα» στα Αγγλικά; τον ρώτησε προτείνοντάς του μία καρό χαρτοπετσέτα…
-Μα, τι λέτε, δεν είναι τίποτα, προσφέρθηκε το αμούστακο παιδί.
-Χίλια ευχαριστώ, παιδί μου….
Ο νεαρός σχημάτισε τη φράση με δυσκολία στην ανάγλυφη, μαλακή επιφάνεια της χαρτοπετσέτας, και ο κυρ Κώστας ένα λεπτό αργότερα προσπαθούσε να ζωγραφίσει τις λέξεις στο λευκό εσωτερικό της κάρτας.

Το παιδί σταμάτησε και έμεινε με έκπληξη να τον παρατηρεί….
-Μήπως θέλετε να σας το γράψω εγώ;
-Να μη σε βάζω σε κόπο παιδί μου.
-Κανένας κόπος, ούτε ένα λεπτό δε θα μου πάρει, αλλά…. Πείτε μου, τι ακριβώς θέλετε να κάνετε;
Ένας ολόχρυσος ήλιος ανέτειλε μέσα από το χαμόγελο του παππού.
-Στα ξαδέρφια μου στην Αμερική θα την στείλω, να έχω και την διεύθυνση εδώ, είπε καμαρώνοντας καθώς έβγαζε από την άλλη τσέπη το φάκελο με το γράμμα που είχε λάβει…
-Θέλετε να γράψουμε και κάτι ακόμη; πρότεινε γενναιόδωρα ο νεαρός. Εδώ βλέπω έχει και διεύθυνση e-mail. Έχεις εγγόνια παππού; Έχουν υπολογιστή;
-Μα, ναι. Δύο υπέροχες εγγονές. Υπολογιστή;
-Ναι, κομπιούτερ.
-Α, κομπιούτερ! Ω, ναι, το καλύτερο έχει η μεγάλη, πριν δυο μήνες της το έκανα δώρο εγώ από τις οικονομίες μου, μας έφερε τους καλύτερους βαθμούς, μη νομίζεις όμως ότι θα αφήσω παραπονεμένη τη μικρή.
-Μπορείς, λοιπόν να στείλεις e-mail κάποια στιγμή, γράμμα από το κομπιούτερ δηλαδή, μπορείς να στείλεις και φωτογραφίες και σε ένα λεπτό, τσουπ, εκεί θα είναι….. Τι άλλο να γράψουμε στην καρτούλα, για πες μου.
- «Είμαστε όλοι καλά και το ίδιο ευχόμαστε δι’ εσάς». Είναι εντάξει παιδί μου, σ’ ευχαριστώ, χίλια καλά να σου δίνει ο Θεός.
-Να σαι καλά κι εσύ, παππού. Καλά Χριστούγεννα!

Κόλλησε αλαφρωμένος το γραμματόσημο και έριξε το γράμμα στο κίτρινο κουτί που έγραφε «ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ».
Περνώντας μπροστά από το καφενείο χαιρέτησε με ιλαρή φωνή τον σερβιτόρο που άλλαζε βάρδια. Δεν προχώρησε όμως παραπέρα. Καιρό τώρα, όταν έπινε το δεκατιανό καφεδάκι του παρατηρούσε το μαγαζί που είχε ανοίξει απέναντι. Νεαροί μπαινόβγαιναν όλη μέρα και κάθε φορά που κρυφοκοίταζε να διακρίνει πίσω από το φυμέ τζάμι τους έβλεπε όλους καθισμένους μπροστά σε έναν…. υπολογιστή.
«Τσουπ, σε ένα λεπτό…» βοούσαν με τυμπανοκρουσίες οι λέξεις στο κεφάλι του.
Πέρασε την πόρτα. Μια κοπέλα σχημάτιζε απανωτές φούσκες με την τσίχλα της στο ταμείο. Στάθηκε μπροστά της. Έβγαλε από το πορτοφόλι του πέντε έξι φωτογραφίες. Τα παιδιά μικρά, τα παιδιά σήμερα, οι γιοι του, οι νύφες.
-Θα ήθελα να στείλω αυτές τις φωτογραφίες με –έβγαλε την τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα και άρχισε να διαβάζει συλλαβιστά- ι μ έ ι λ παρακαλώ….

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Εύχομαι σε όλους σας υγεία και αγάπη. Να δώσετε και να σας δοθεί.

Ας μην την ψάχνουμε στα μεγάλα και πανηγυρικά. Στις μικρές, μικρούτσικες λεπτομέρειες είναι κρυμμένη, σ' ένα βλέμμα, ένα χάδι, ένα μικρό τοσοδούλικο δωράκι, σε μια αληθινή κουβέντα. Ας δούμε με καθαρό βλέμμα και ειλικρινές ενδιαφέρον γύρω μας, δίπλα μας. Κι ας φτιάξουμε ο καθένας το δικό του παραμύθι, να χαθούμε για λίγο στις αυλές και τα δρομάκια του, σα παιδιά...Για όσο...Έστω και για λίγο... Να την ταχταρίσουμε τη νέα τη χρονιά, να μας έρθει γενναιόδωρη...Ας κυλήσουν ειρηνικά οι γιορτινές μέρες, όπως τους πρέπει!Καλές γιορτές !

Και μετά τι;

2008-12-14T00:13:00.007+02:00

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε….Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι όλα έχουν βρει τόσο γρήγορα τους κανονικούς τους ρυθμούς.

Αδιαφορία , αυτό που λένε «κοινωνική παθητικότητα»
ή άμυνα στις τόσο ευαίσθητες προσωπικές μας ισορροπίες;

Απορρόφηση στην καθημερινότητα μας ή Βόλεμα στον μικρόκοσμό μας;

Ακόμα ένα θέμα που μας απασχόλησε με το τηλεκοντρόλ στο χέρι από τον καναπέ μας;

Πόσο εθισμένοι είμαστε στην ταχύτητα; Στην εναλλαγή ακόμα και των σκέψεων και της θεματολογίας του ενδιαφέροντός μας; Πού καιρός για μονοπώλια…

Πείτε μου, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ή ενοχλητικό σκουπίδι στο γιορτινά μας στολισμένο σπίτι που θα το κρύψουμε κάτω από το χαλί;

Ο Ελύτης είχε πει, «καλύτερα να δοκιμαστείς και να αποτύχεις παρά να μένεις βολεμένος στην αφάνειά σου»

Είμαστε διατεθειμένοι; Κι αν είμαστε μπορούμε; Ή θα μείνουμε εγκλωβισμένοι σε αμυντικές πολιτικές επιβίωσης; Πώς θα ξαναφτιάξουμε μονοπάτια στη ζούγκλα μας;

Πείτε μου…

Το ελάχιστον....

2008-12-09T11:51:00.005+02:00

Ας γίνει ο άδικος χαμός του νεαρού Αλέξανδρου

η δύναμη που θα μας ενώσει

για να διεκδικήσουμε

έναν κόσμο καλύτερο....

(Φίλοι μου, είμαι από χθες χωρίς ίντερνετ,γράφω απο τρίτο υπολογιστή. Δεν άντεχα όμως να μη γράψω έστω, δυο λόγια...Θα σας απαντήσω στις προηγούμενες κουβέντες σας με την πρώτη ευκαιρία....)

"Road"ίστικη βόλτα....

2008-12-01T23:20:00.037+02:00

Έχει περάσει καιρός αρκετός από την ανάρτηση της αγαπημένης φίλης Roadartist με τον τίτλο: «Τουρίστας στην πόλη μου», όπου μας πρότεινε μια άλλη ματιά στην πόλη όπου ζούμε...
Από τότε, το έχω επιχειρήσει αρκετές φορές και πιστέψτε με, πάντα κάτι νέο ανακαλύπτω, και όλο διαπιστώνω ότι δεν έχω πάρει μαζί μου την φωτογραφική μου μηχανή. Γιατί τα ερεθίσματα είναι πολλά, όταν επιχειρείς να δεις την πόλη σου σαν…τουρίστας.

Την περασμένη Κυριακή μας δόθηκε η ευκαιρία για μια μικρή απόδραση από τα καθημερινά. Ήπιαμε καφεδάκι χαλαρό με τις εφημερίδες μας και αμφιθεατρική θέα της πόλης, περπατήσαμε στα παλιά σοκάκια της Παναγίας (της παλιάς πόλης) και ικανοποιήσαμε και το αίτημα της μικρής μας να δει το κάστρο από μέσα. Ακολουθήσαμε την περιμετρική οδό αποφεύγοντας το κέντρο και καταλήξαμε σε ένα αγαπημένο ταβερνάκι για κρασάκι και μεζεδάκια….

Αυτή τη φορά είχα μαζί τη φωτογραφική μου μηχανή. Σας μεταφέρω μερικές εικόνες(σε σμίκρυνση) από μια γωνίτσα της πόλης μου για να σουλατσάρετε τις τρεις μερούλες που θα λείπω από το δίκτυο. Γιατί η Καβάλα, δεν είναι μια επαρχιακή πόλη. Είναι μια πανέμορφη επαρχιακή πόλη, και ίσως καθόλου τυχαία δεν την αποκάλεσαν παλαιότεροι περιηγητές «Μικρό Μονακό». Και μπορεί να μας λείπουν τα τρανά και όσα η πρωτεύουσα και η συμπρωτεύουσα έχουν να προσφέρουν, μπορούμε όμως ακόμα να καυχιόμαστε για ποιότητα ζωής στις μετακινήσεις μας και σε πολλές περιπτώσεις στην αισθητική μας.

Πιο αναλυτικά θα σας την παρουσιάσω σύντομα στο ομαδικό μας μπλογκ, τις Αποδράσεις(για κοιτάξτε δεξιά το τρενάκι….), με όλες τις πληροφορίες που μπορεί να χρειαστεί ένας επισκέπτης σχετικά με την πόλη. Προς το παρόν, μια μικρή βολτίτσα….

Από ψηλά....

Στο βάθος φαίνεται η Θάσος...

Περπατώντας στο κάστρο

Μέσα από τις πολεμίστρες

Το καράβι έτοιμο για Λήμνο και Μυτιλήνη

Το Παλαιό Υδραγωγείο από ψηλά

Η σ ημαία του κάστρου. Κάθε πρωί υπολογίζω τον καιρό και τον άνεμο

ανάλογα με τη φορά της...

Μικροί θησαυροί μέσα στο κάστρο

Ο σκυλαράκος πιστή μας παρέα...

Αίσθηση παλιού

Μικρά σοκάκια

Με μερακλήδες κατοίκους

Ιχνη από το πέρασμα των εποχών

Και από τον Αιγύπτιο ευεργέτη της πόλης

Η παλιά μουσική Σχολή

Το δειλινό στη γειτονιά μου....

Και αν θέλετε χιόνι, βουνό και έτοιμο προγραμματάκι με ξενοδοχείο και όλες τις πληροφορίες για δοκιμασμένη χειμερινή απόδραση, σας προτείνω και πάλι να επισκεφθείτε το μπλογκ μας «Αποδράσεις»(πατήστε στο τρενάκι πάνω δεξιά). Η τελευταία πρότασή μας, Καιμάκ Τσαλάν, διά χειρός της Dee Dee μου και θα ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες.

Μπορεί τον τελευταίο καιρο να έχω χαθεί, όμως θεωρήστε δεδομένο ότι μου λείπετε και ότι θα τα πούμε σύντομα πλέον.

Σφήνα χαλάρωσης

2008-11-29T22:57:00.005+02:00

Σας μεταφέρω τη διάθεσή μου με ένα τραγουδάκι....

Σαββατοκύριακο,

βροχούλα,

θαλπωρή,

προεόρτιες νύξεις,

οικογένεια...

Θα τα πούμε σύντομα...

Η γυναίκα και η σκιά

2008-11-15T23:24:00.015+02:00

Είχε καιρό να μείνει μόνη σπίτι. Μόνη.
Μια τόσο μικρή και εχθρική λέξη για πολλούς
Για εκείνην ήταν ποθούμενη. Φίλια η γη της.
Θα ξεκινούσε με ένα χαλαρωτικό μπάνιο, χρειαζόταν το αχνιστό νερό, καταρράκτη πάνω της, να φύγουν οι τοξίνες, να φύγουν και οι σκέψεις οι τοξικές.
Μετά…
Μετά θα είχε όλο το χρόνο στη διάθεσή της να ασχοληθεί με ό,τι της αρέσει. Θα ξεκινούσε από τις φωτογραφίες του τελευταίου μήνα, σίγουρα χρειάζονταν οργάνωση, δεν τους άξιζε η βιαστική «εναπόθεση» σε διάσπαρτους φακέλους στον υπολογιστή, ουτε καν στα αγαπημένα. Ευκαιρία να ακούσει και απερίσπαστη τα δικά της τα τραγούδια, με λίγο ανεβασμένη την ένταση, άλλωστε ποιον θα διέκοπτε ή θα ενοχλούσε. Ήταν μόνη σήμερα. Και έπειτα… Έπειτα θα έπιανε το βελονάκι, είχε ξεκινήσει να υφαίνει έναν σκούφο, ολόδική της θα ήταν η δημιουργία, είχε τόσο κορεστεί από τα έτοιμα και εύκολα αποκτήσιμα. Με δέκα ευρώ σε ένα κινέζικο παρέλαζαν σκούφοι και σκουφάκια, αλλά εκείνη ήθελε το δικό της, πλεγμένο από τα χέρια της, ταξιδεμένο και μιλημένο, συνένοχο εξομολογήσεων βουβών. Θα κατέληγε μες στα φρεσκοπλυμμένα της σεντόνια- είχε χρόνο σήμερα να ασχοληθεί με τη λάτρα- με διαλεχτή παρέα το αγαπημένο της βιβλίο.

Ο μπρούντζινος καθρέφτης του μπάνιου υποδέχτηκε τη φιγούρα της. Έμεινε ναρκισσιστικά να παρατηρεί το είδωλο της, ξεχασμένη , αλήθεια, συνήθεια. Για πολυτέλειες θα μιλούμε τώρα…Πλησίασε πιο κοντά. Μα είναι δυνατόν; Γύρω από το είδωλο της, διαγραφόταν μια διαφάνεια με καθαρό περίγραμμα… Ήταν… Ήταν η αύρα της, σκέφτηκε και αμέσως γέλασε με την αφέλειά της. Σίγουρα πρόκειται για οπτικό φαινόμενο. Πλησίασε το πρόσωπο πιο κοντά στο ψυχρό γυαλί. Οι πρώτες της ρυτίδες είχαν αρχίσει να μην είναι πια και τόσο αδιόρατες. Η διαδρομή μου σκέφτηκε. Η διαδρομή μου;
Όχι, δεν θα το έκανε αυτό σήμερα. Δεν ήταν μέρα απολογισμών. Ήταν μέρα χαλάρωσης, μέρα προσφοράς, στον εαυτό της.
Τυλιγμένη στο μπουρνούζι πήρε θέση μπροστά στον υπολογιστή. Ήθελε να τις ξαναδει τις τελευταίες φωτογραφίες. Τις περισσότερες τις τράξηξε ασυνείδητα, έτσι βιαστικά βαδίζοντας, σαν μια φωνή να υπαγόρευε το κλικ, μια φωνή που απλώς χρειαζόταν τα χέρια της να πατήσουν το κουμπάκι.

Ένα μήνα τώρα φωτογράφιζε. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Στιγμές. Εικόνες. Τις είχε ανάγκη. Σημεία αναφοράς, εφαλτήρια να ταξιδέψει ο λογισμός. Μα, τώρα, αποστασιοποιημένα λίγο, μπορούσε να παρατηρήσει, να διαπιστώσει… Πόσο της άρεσαν οι διαπιστώσεις τελευταία. Η διαπίστωση ήταν κραυγαλέα. Αποτύπωνε σκιές. Δυο κοριτσιών που περπατούσαν στο δρόμο. Ενός δέντρου στην άσφαλτο.

Πουθενά όμως η δική της σκιά. Γιατί δεν φωτογράφιζε τη δική της σκιά;
Τα βήματα την οδήγησαν πλάι στην παλιά λάμπα της γιαγιάς. Το παλιό ήταν που αναζητούσε. Το φως μέσα από τη διάθλαση του παλιού χειροποίητου καπέλου ετούτης της λάμπας. Έτεινε το σώμα προς τα εκεί. Τη σκιά της αναζητούσε. Το είδωλό της το σκοτεινό. Την αποτύπωσή του στο χαλί. Και μετά στον τοίχο. Στο τζάκι. Στο παράθυρο. Εκείνη και η σκιά της. Μόνες.

-Σε περίμενα καιρό τώρα.
Σχημάτισε με το σώμα της μια ξαφνιασμένη κίνηση.
-Σε σένα μιλάω, ναι. Μην αρνηθείς το βήμα στη σκιά σου. Βλέπεις, χρησιμοποίησα μια μικρούλα τόση δα αντωνυμία. Είμαι σου. Αρκεί να με εμπιστευτείς.
-Μα… Γιατί τώρα; Γιατί σήμερα;
-Είναι καιρός τώρα που με καλείς κοντά σου, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Είναι καιρός τώρα που γίνομαι πυξίδα σου. Και εσύ μες στην ανόητη ταχύτητά σου δεν πρόλαβες καν….
-Μη, μη σε παρακαλώ, μη χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη. Θέλω να προλάβω. Δε με νοιάζει να προβάλλω. Αν όπως λες είσαι «μου» αυτό το μάθημα πρέπει να το έχεις εμπεδώσει.
- Για αρκετό καιρό σου είχα θυμώσει.
-Θυμάσαι τα παιχνίδια μας μικρές;
-Θυμάμαι τους νυχτερινούς μας περιπάτους στην ξένη πόλη που κάναμε δική μας. Ήσουν φλύαρη τότε…. Γιατί αλλάζεις κουβέντα;
-Τρέμω αυτά που θα μου πεις.
-Κομμένες οι κακές συνήθειες. Το τρέμω είναι ένας κερδισμένος παρατατικός σου. Δε χωράει στον ενεστώτα. Αν χωρούσε δε θα έμενε χιλιοστόμετρο για την αφεντιά μου. Βάλε το τρόπαιο στη βιτρίνα με τα κερδισμένα. Είναι καιρός τώρα που άρχισα να σε συμπαθώ και πάλι. Ξέρεις, μου θυμίζεις όλο και πιο πολύ, εκείνο το κορίτσι.
-Το μικρό που σε κυνηγούσε;
-Πιο πολύ, το άλλο, που αλώνιζε τον κόσμο.
-Κι εμένα μου έλειψε.
-Προχθές ένα πρόσωπο από τα παλιά σου είπε κάτι. Του θύμισες και εκείνου, λέει, την κοπέλα που ήξερε. Είδες που τελικά είχα κάθε λόγο να είμαι θυμωμένη; Μου γυρνούσες την πλάτη για πολύ καιρό.Με θυμόσουν μόνο όταν δινόσουν άπληστα στους άλλους, ποτέ όμως σε σένα. Σε έκρυψες καλά σε μέρος ανήλιαγο, τόσο ώστε να σε χάσεις. Και μένα μαζί σου.
-Δεν ήταν ακριβώς έτσι. Έπρεπε.. Οι συγκυρίες. Οι μελανιές στην ψυχή. Η απώλεια. Ο πόνος μπορεί να γίνει γάγγραινα.
-Και πριν από αυτό; Εκείνες οι μέρες που δε μύριζαν γιασεμί, γιατί;
-Αυτό ακόμα προσπαθώ να το καταλάβω. Ανθρώπινο κρέας μύριζε, αλήθεια…
- Αυτή η οσμή ήταν που με έδιωξε μακριά. Έφυγα γιατί δεν άντεχα. Τα λόγια που μπερδεύονταν στις άκρες των χειλιών και δεν τα άφησες να χελιδονίσουν. Τα «ναι» σου τα πολλά. Αν τολμούσες να τα στήσεις απέναντι από τον καθρέφτη μου θα έβλεπες τα τεράστια «όχι» που σχημάτιζε η αντανάκλαση τους. Κάθε ναι που έσταζε αίμα ήταν και ένα τεράστιο όχι σε σένα. Αλλά εσύ ήθελες να είσαι ευγενική. Ψάρι στο αγκίστρι των μεγάλων προσδοκιών. Δικών τους, όχι δικών σου. Τι κέρδισες; Αφού το είδες. Όταν δεν είχαν ανάγκη να πάρουν έπαψες και να υπάρχεις. Θέλεις κι άλλα να σου πω;

-Μα εγώ ξεκίνησα προσκυνητής για πόλη ιερή. Έτσι έμαθα, να δίνω, ν’ αγαπώ…
-Το ιερό είναι σχετικό. Για να δίνεις σωστά πρέπει πρώτα να δώσεις σε σένα. Αλλιώς τελειώνουν τα αποθέματα. Δίνεις από τις σάρκες σου. Και μετά, όταν φτάσεις και στο μεδούλι, είσαι τόσο κουρασμένος που δεν έχεις κουράγιο όχι μόνο να κυνηγήσεις, αλλά ούτε και να σχεδιάσεις τους στόχους σου. Αποπροσανατολισμένα τα βήματά σου. Μια πίσω, μια μπρος και τελικά στο ίδιο σημείο.
-Μα…
-Έφυγα. Για εκείνα που έβλεπα σαν το νερό να γλυστρούν μέσα απ’ τα χέρια σου. Για όσα δεν τόλμησες να πεις. Για τις εκκινήσεις που έχασες. Για τις στιγμές που βολεύτηκες στο λίγο. Όταν έβλεπες τα ξέφτια σου να ανεμίζουν και τα άπλωνες σ’ένα αύριο που οδηγούσε στην πολιτεία του «ποτέ».
-Άλλαξα. Αλλάζω. Δεν ξέρω σε ποιο υπνωτικό να αποδώσω το λήθαργο.
-Το έχεις βρει. Απλώς δε θέλεις να το ονομάσεις. Δε θα σε πιέσω. Ξέρεις πότε σχημάτισα το πρώτο βήμα της επιστροφής; Όταν εσύ ψέλλισες το πρώτο σου όχι. Ήταν τόσο χαμηλόφωνο, μόνο εγώ το άκουσα. Ένα ένα βήμα επέστρεφα. Όταν άρχισες να αφουγκράζεσαι. Όταν άρχισες χωρίς να το καταλαβαίνεις να μου δίνεις χώρο. Με τις ιδιοτροπίες μου αλλά και τα οράματά μου. Όταν άρχισες και πάλι να ονειρεύεσαι. Όταν σταμάτησες να ξοδεύεσαι. Όταν το δάχτυλό σου ήταν πολύ μικρό για να κρυφτείς πίσω του. Και ξεκίνησες να λες σε μένα και σε σένα κατάμουτρα την αλήθεια. Σήμερα ήρθα τρέχοντας. Για εκείνον τον χάρτη που σταμάτησες να κρύβεις. Επειδή τον έχεις απλωμένο εδώ και καιρό στο τραπέζι, να τον βλέπουν όλοι. Και δε σε νοιάζουν εκείνοι που θα σου αρνηθούν την πρόσκληση, ούτε εκείνοι που έχουν έτοιμο το δάχτυλο της επίπληξης, αλλά οι συνοδοιπόροι.
-Έχουμε πολλά να πούμε εμείς οι δυο, το ξέρεις;.
- Ένα ένα τα κρυμμένα…
-Κι άσε τους δικαστές περί όνου σκιάς να ξοδεύονται
-Έλα, κερνάω λικεράκι…

Η καλή μου anima (http://paraxeni-giorti.blogspot.com/) έπαιξε υπέροχα και με προσκάλεσε κι εμένα να παίξω σ’ αυτό το τόσο διαφορετικό παιχνίδι και την ευχαριστώ τελικά πάρα πολύ για το παραθύρι που μου άνοιξε. Έδωσα τόπο στην αμηχανία . Δύσκολο να μιλήσει κανείς στη σκιά του. Έτσι υπαγορεύει το παιχνίδι που ξεκίνησε ο αγαπημένος φίλος kryos (http://kryos-gr.blogspot.com/), του οποίου την ανάρτηση «περί σκιάς» σας προτείνω να διαβάσετε. Από εκεί θα οδηγηθείτε σε όλους τους υπόλοιπους φίλους που επιχείρησαν, ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο, κάτι ανάλογο. Θεωρώ ότι βγήκα κερδισμένη από αυτόν τον περίπατο, και ευχαριστώ όλους τους φίλους που συνάντησα στο βάδην μου, ο καθένας είχε και κάτι να μου ψιθυρίσει.

Καλώ στο παιχνίδι την Roadartist, την Μαρία Τζιρίτα, την Αλίκη,την Ειρήνη, την Αθηνά και την Καναρινένια μου. Και επειδή είναι μεγάλη η πρόκληση, καλώ όποιον βρίσκεται σε ανάλογη διάθεση να το επιχειρήσει.

Περί τέχνης...

2008-11-07T00:27:00.017+02:00

Πώς να αρνηθείς πρόσκληση σε DeeDee και Αθηνά;
Περί τέχνης μου είπαν το παιχνίδι και σιγά μη δεν έπαιζα…
Άσχετα αν είμαι λίγο της αργοπορίας….

Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.
Πρέπει να γράψουμε, λέει ο κανόνας,
1. ρητο
ή/και
2. ποιημα
και να συνεχίσουμε με έναν

3. πινακα ζωγραφικης που μας αρεσει.

1.Τώρα, αν σας πω ότι εγώ χάθηκα, γιατί μου έρχονται στο νου πολλά ποιήματα, και πολλοί πίνακες ζωγραφικής, το καθένα για διαφορετικούς λόγους θα μου πείτε τι πρωτότυπο…
Αφού όμως πρέπει να αρκεστώ στο ένα, επιλέγω για τη δεδομένη στιγμή ένα αγαπημένο του Μίλτου Σαχτούρη:

Το Ψωμί

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό ψωμί,

είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό,

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,

όμως και μία μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος

κι αυτή μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό

κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πήγαιναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!

Ας μην το κρύβουμε.

Διψάμε για ουρανό.

2.Το ρητό μου θα θεωρηθώ γραφική αν το επαναλάβω;

«Εξ όνυχος τον λέοντα»

λαική η σοφία….

3.Στο έργο τέχνης θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρατυπία. Μου αρέσει πολύ η ζωγραφική, αγαπημένος μου ο Κλιμτ από τους μεγάλους ζωγράφους(αν και έχω δει πίνακές του να φιγουράρουν σε κούπες, πόρτες νέας γνωστής εταιρείας και δε συμμαζεύεται, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα ,) ενώ εδώ μέσα ανακάλυψα πολλούς φίλους που πραγματικά δίνουν μορφή με τα πινέλα τους σε μικρά θαύματα,

αλλά

μου αρέσει το ίδιο πολύ και το κολάζ.

«Το colagge, παρότι φτάνει συχνά σε αδιαφιλονίκητα καλλιτεχνικά αποτελέσματα, παραμένει ένα παιχνίδι, ένα τρυκ όπως το καλειδοσκόπιο, τα παζλ, και οι μαγικές εικόνες…..είναι ένα τέχνασμα που αμφισβητεί την πείρα του βλέμματος, και άρα της συνείδησης: φτιάχνει αυτό που ούτε το μάτιούτε η φαντασία δεν έχουν αντικρίσει ποτέ. Σκοπός του είναι να δημιουργήσει ένα στιγμιαίο, διακεκομμένο , δίχως ειρμό και συνέχεια, περιθώριο λάμψης και ιλαρότητας…ένα άνισο κύμα απόλαυσης, απ’ την ενέργεια που απελευθερώνει το ξάφνιασμα. Λέγοντας τα πιο απίστευτα ψέμματα τολμάει να θρυμματίσει τον κόσμο και να τον ξαναφτιάξει με τα σπασμένα κρύσταλλα ενός καθρέφτη»

(Από το Δωμάτιο με τις Εικόνες του Οδυσσέα Ελύτη).

Το έργο είναι της λατρεμένης μου Ελπίδας Πανονίδου.

Για να το δείτε μεγαλύτερο πατήστε εδώ:

΄http://www.visualarts.gr/expositions.php?lang=1&expoId=1362

Τα σκίτσα της με είχαν εντυπωσιάσει πολύ πριν δω τα κολάζ της, πάντα με παιδικές φιγούρες, με αγάπη στο αβακωτό(σκακιέρα) με βύθιζαν σε κόσμους εσωτερικούς, υπαινιγμοί, οραματισμός και σκληρή πραγματικότητα, αντιθέσεις και συνθέσεις… Όταν όμως πρωταντίκρισα σε έκθεση τα επιτοίχια κολάζ της ένιωσα τα πόδια καρφωμένα στη γη, μαγνήτης οι δημιουργίες της, δεν ήταν η φιλία που συντόνιζε μυαλό και καρδιά, ήταν μια δημιουργία που σε αιχμαλώτιζε αυθύπαρκτη. Μικρά απειροελάχιστα κομματάκια χαρτιού στο εργαστήρι της μορφώνονται μέσα από τα χέρια της, τσίκι τσίκι, σε εικόνες και το ταξίδι αρχίζει....

Στο Micro-cosmo της Ελπιδας, τρισδιάστατες κατασκευές, κολλάζ στο χώρο και επίτοιχα έργα μικτής τεχνικής, με επιρροές απ’ τη ρεαλιστική αναπαράσταση και την ποπ κουλτούρα, προσεγγίζουν με χιούμορ και γλυκόπικρη αίσθηση, την παιδική ηλικία. Έργα στα οποία δεν υπάρχει συγκεκριμένος χώρος ή χρόνος, και στα οποία κυριαρχούν οι παιδικές μορφές – σύμβολα - , οδηγώντας το θεατή σε εσωτερικά τοπία. Μέσα από μία μίξη, ποπ διάθεσης στην προσέγγιση του θέματος και σουρεαλιστικής ελευθερίας στις συνθέσεις της, ταξιδεύει τον θεατή σε κόσμους και καταστάσεις φανταστικές. Τρεις διαφορετικές διαδρομές έκφρασης οδηγούν στο ίδιο σημείο, το εσωτερικό τοπίο. Αρχικά τα τρισδιάστατα κολάζ, παιχνίδι από χρώματα, σχήματα,διαστάσεις, επιτοίχια ή επιδαπέδια, κυριαρχούν στο χώρο. Ο όγκος και τα επίπεδα δημιουργούν απόλυτα ανάγλυφη επιφάνεια και το κολάζ ορίζει την εικόνα. Ο θεατής καλείται να ταξιδέψει, άλλοτε με αφορμή το βλέμμα ενός παιδιού-συμβόλου και άλλοτε με αφορμή κάποιο ονειρικό περιβάλλον που παραπέμπει σε εσωτερικό τοπίο. Σχέδια από μελάνι σε χαρτί ή σε καμβά, κάποια σε χρωματιστές κορνίζες και κάποια σε λευκό τελάρο, βρίσκονται κατά ομάδες στον τοίχο σαν ομαδικές συνθέσεις. Η λεπτή γραμμή από μελάνι, ορίζει τον χώρο και τον όγκο, ξεδιπλώνοντας μια εικόνα σαφή, ανθρωποκεντρική. Το τοπίο παραμένει εσωτερικό και η ματιά κάποιας φιγούρας διαρκής.Τέλος, το τρισδιάστατο ζητά τον δικό του χώρο, με αποτέλεσμα μια μικρή εγκατάσταση, που συνδέεται θεματικά με τα έργα, αφήνοντάς σου την αίσθηση πως οι ήρωες των έργων έχουν αφήσει ζωντανά τα ίχνη τους στο χώρο.

Για περισσότερα:
http://www.astrolavos.gr/astrolavos_greek/htmlpages/artists/2008/02/pavlopoulou.htm
http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1474711
http://www.blackwhitemag.net/index.php?id=23,109,0,0,1,0
http://www.gcr.gr/default.asp?pid=19&nID=45&la=1
http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_12_20/02/2008_259882
http://www.in2life.gr/culture/theatre/articles/107791/article.aspx?apg=4
http://www.dyodeka.gr/week/arts/380
http://koyinta.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2312&Itemid=32
http://www.operathessaloniki.gr/D888CAC9.el.aspx

Κάθε φορά και κάτι νέο. Τα χέρια συνέχεια δουλεύουν. Ακόμη και ένα χαρτομάντηλο μπορεί να πάρει εκατό διαφορετικά σχήματα, τόσο απλά, καθώς μιλάει.
Με δροσίζει, μου ανοίγει τους ορίζοντες, βγαίνει η πυξίδα και στρώνονται οι χάρτες. Και ας τρελαίνεται καμιά φορά η βελόνα της. Αυτό είναι που αξίζει…. Ένα κομμάτι γνήσιου ουρανού.

Καλώ όσους δεν έχετε παίξει να παίξετε.

(Μαρία ακούς;)

Συναντιόμαστε....

2008-11-01T00:32:00.011+02:00

Παύλος Παυλίδης, Δεν είμαι απ'εδώ.

Πάει πολύς καιρός που έχω αφήσει πίσω μια αγαπημένη πόλη όπου σκόρπισα στους δρόμους της τα πέταλα από τις μαργαρίτες των ονείρων μου. Τότε που προσπαθούσα να μάθω για το καθένα απ’ αυτά αν μ’ αγαπά ή δε μ’ αγαπά…
Κλεισμένη καλά στο σεντούκι μαζί με τις μνήμες ήταν φυλαγμένη, εκεί που απιθώνει κανείς τα ακριβά και τα πολύτιμά του.
Πριν λίγους μήνες, τότε που ακόμη προσπαθούσα να καταλάβω πώς λειτουργεί ένα μπλογκ, μια παρουσία δροσερή ήρθε να μου αφήσει μια κουβέντα τρυφερή. Πρώτη κίνηση, να δω το προφίλ της. Πάτρα έγραφε στον «τόπο» και τότε ήταν που άνοιξα την παλάμη μου και είδα το κλειδί. Με κινήσεις αδημονίας άνοιξα το σεντούκι, και ξεχύθηκαν οι αναμνήσεις. Πυροτεχνήματα στον ουρανό, έμεινα να χαζεύω την ορμή και τα σχήματά τους, ομπρέλες που άνοιγαν και σκέπαζαν με φως τον ουρανό μου.

Και όταν άρχισα να γνωρίζω τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα, μία μία να αποκωδικοποιώ τις λέξεις του, τότε όλα ξαναπήραν τη σωστή τους θέση, οι αναμνήσεις μπήκαν και πάλι στο σεντούκι, και η Πάτρα συνέχισε να παραμένει μια αγαπημένη πόλη. Πίσω από την εικόνα ήταν η Ιφιγένεια. Πίσω από τις λέξεις ένας υπέροχος, τρυφερός, δίκαιος και ζεστός άνθρωπος. Και δίπλα ακριβώς, εκεί που συνηθίζουμε οι μπλόγκερς να παρουσιάζουμε τους αγαπημένους η Ζαχαρούλα, η αδερφή της, δροσιστικό κοκτέιλ, με βασικά υλικά τον αυθορμητισμό, την αισιοδοξία, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, και άλλα πολλά κρυμμένα που τα ανακαλύπτω ένα ένα στην περιπλάνηση των γεύσεων ψυχής.
Αργά αλλά σταθερά άρχισε να χτίζεται μια σχέση. Σχέση γνωριμίας, σχέση εκτίμησης, σχέση σεβασμού, σχέση φιλίας, ανέβαινε ένα ένα τα σκαλοπάτια, κάθε σκαλοπάτι και μια ακόμη γενική. Όχι κτητική. Της ιδιότητας που λένε οι φιλόλογοι.
Και όσο φαινόταν η προοπτική της κλίμακας, τόσο γνωρίζαμε η μία την άλλη. Από τα μικρά. Από τα καθημερινά. Τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα. Τα δύσκολα και τα εορταστικά. Σε όλα παρέα, έστω ηλεκτρονικά. Πολλές φορές διαβάζω : πώς είναι δυνατόν να αισθάνεσαι ότι γνωρίζεις έναν άνθρωπο χωρίς να τον έχεις δει ποτέ; Πώς είναι δυνατόν να τον αισθάνεσαι κοντά σου; Μα, εμένα η ερώτηση μου φαίνεται ρητορική. Γιατί εδώ μέσα ακουμπάμε τις ψυχές μας, τόσο δίπλα δίπλα, που εκείνες μερικές φορές γίνονται διάφανες. Από τις μικρές μικρές λεπτομερειες γνωριζόμαστε, και εγώ πάντα επιμένω: εξ όνυχος τον λέοντα!

Και ο όνυξ αυτή τη φορά ήταν η απόφαση της Ζαχαρούλας να κάνει 800 χιλιόμετρα για να έρθει να ειδωθούμε από κοντά. Γιατί τι πιο ανθρώπινο από την ανάγκη για την διαπροσωπική επαφή; Τι πιο αληθινό από τις ματιές που ανταλλάσονται; Γιατί ακόμη κι αν οι λέξεις καμουφλάρουν σύμφωνα με τους επικριτές μας, τα μάτια δεν μπορούν ποτέ να πουν ποτέ ψέμματα. Ειδικά αν έχεις εξασκηθεί στην ανάγνωση….
Δε μας διέψευσαν οι ματιές που ανταλλάξαμε. Αντιθέτως. Στερέωσαν ακόμη πιο γερά τα θεμέλια μιας νεογέννητης φιλίας.

Δυο νέα παιδιά, η «Ζαχαρούλα» και ο Κώστας ταξίδεψαν τόσα χιλιόμετρα μόνο και μόνο για αυτό. Όταν βρεθήκαμε, υπήρχε η αίσθηση ότι γνωριζόμασταν από παλιά. Διάχυτος ο ενθουσιασμός, φίλοι που αντάμωναν από καιρό, δεν υπήρχαν άγνωστοι πουθενά…, ούτε καν σε συννεφάκι σκέψης. Τα χέρια σφράγισαν, ο χρόνος φόρεσε τα καλά του, το κλικ της φωτογραφικής μηχανής τον αποτύπωσε με αυτή του τη διάθεση και εμείς χορεύαμε μέσα στην πανηγυρική παρένθεσή μας!
Συναντιόμαστε, λοιπόν, δεν είμαστε τυπογραφικοί χαρακτήρες, δεν είμαστε φιγούρες ηλεκτρονικές, είμαστε ανθρώποι που σε άλλη περίπτωση ίσως και να μη μας έφερναν κοντά τα σταυροδρόμια της ζωής, ίσως και να μην βρισκόμασταν ποτέ.

Κρατώ τις όμορφες στιγμές, κρατώ τα ειλικρινή χαμόγελα και την απλότητα των δυο μου φίλων, του Κώστα και της Χαράς και θυμώνω με τον εαυτό μου, για τις φορές εκείνες που βρίσκω ή μάλλον επινοώ εμπόδια στις αποφάσεις μου να τολμήσω να ταξιδέψω μακριά για να βρεθώ με ανθρώπους αγαπημένους. Γιατί τελικά τίποτα δεν είναι ανέφικτο αν πραγματικά το επιθυμείς, αν οριοθετήσεις σωστά τις προτεραιότητές σου και δεν είσαι αγκυλωμένος σε ένα ασφυκτικό πρόγραμμα που σου έχουν μάθει να υπηρετείς!
Χαρά, Κώστα, σας ευχαριστώ για τη ζεστή σας παρουσία! Χάρηκα πραγματικά που ήρθατε στα μέρη μας!

Οκτώ

2008-10-29T00:19:00.015+02:00

Οκτώ τα κεράκια που μετράει σήμερα…
Κι άλλα δέκα τα χρόνια που ονειρεύεται για να ανοίξει τα φτεράκια της.
Θέλει να γίνει φωτογράφος στο Παρίσι.

Οκτώ τα δικά της κεράκια. Χίλια δεκαοκτώ τα δικά μου αντικλείδια που μου χάρισε για τις πόρτες του ουρανού της. Μην τύχει και χάσω το κλειδί. Απλώνει τα χεράκια της και με προσκαλεί πάντα στη δική της χώρα. Ανέφελος ο ουρανός, ανοίγω την πρώτη πόρτα και στέκομαι μαθήτρια στο δικό της σχολείο. Δεν είναι επτά τα θαύματα εκεί. Είναι αμέτρητα, κάθε βήμα και μια αποκάλυψη. Ξαναγίνομαι παιδί, αναθεωρώντας μεγαλώνω απ’ την αρχή. Μαζί της.

Μικρός άτλαντας εκείνη, κρατά τον κόσμο μου, τον κόσμο μας στα χέρια της.
Δεν το καταλαβαίνει το βάρος. Για κείνην ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι, μια μικρή γυάλινη σφαίρα που την αναποδογυρίζει για να χιονίσει «αστέρια»…Κάποιες φορές την αναποδογυρίζουμε μαζί. Και τότε όλα μοιάζουν τόσο μαγικά εύκολα... Πώς το άσπρο μαύρο μπορεί να πάρει αποχρώσεις; Αναρωτιόμουν κάποτε. Μαζί της το ανακάλυψα, έτσι όπως εκείνη γεμίζει μελωδίες το δωμάτιο χαιδεύοντας απαλά με τα τρυφερά της χεράκια τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του πιάνου. Ναι, έτσι γεννιέται το χρώμα, έτσι και η μουσική, ένα απαλό χάδι γίνεται ηχάδι… τόσο απλά…

Οκτώ τα κεράκια που σβήνει σήμερα. Κι εγώ άρχισα να βλέπω σαν ανθρωπάκια τους αριθμούς,αχ και να μπορούσα να τους ζωγραφίσω,γυρνώντας πίσω, στη στιγμή που πρώτη φορά αντίκρισα το προσωπάκι της. Ένα τόσο δα μικρούλι ανθρωπάκι με πολλά πολλά μαλλιά!

1 και βλέπω να ισιώνει το κορμάκι και να κάνει τα πρώτα βηματάκια.
2 σα σαλιγκαράκι, υψώνει τις κεραίες να αφουγκραστεί τον κόσμο.
3 ανοίγει τα χεράκια, να αγκαλιάσει, να διεκδικήσει
4 και έρχεται η λογική με τις ευθείες της και τα τετράγωνά της
5 Λογική και συναίσθημα. Ευθεία και καμπύλη σε συνύπαρξη.
6 Στροφούλα, εξωστρέφεια…
7 Περπατά καμαρωτά με τα πρώτα της όπλα
8 Και παίρνει σχήμα. Καμπύλες που μορφώνονται για να δώσουν τη γυναίκα….

Μια η ευχή που της κρατώ: Να ανεμίζει πάντα ψηλά τη σημαιούλα της ψυχής της , όπως σήμερα !

Κι άλλες τόσες αυτές που στέλνω στα άστρα, όχι καμία πρωτοτυπία. Η κουκουβάγια το κουκουβαγιάκι… Αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλα.

Η μουσική είναι το mother's journey του Yann Tiersen, γιατί της αρέσει το πιάνο αλλά πολύ περισσότερο η Αμελί και η μουσική της.

Ας παίξουμε ...(Αλήθειες και σαλάτα φράσεων)

2008-10-18T21:05:00.016+03:00

Παιχνίδι 1.
Αλήθειες

Μου έκανε την τιμή να με καλέσει η πολυαγαπημένη μου Φαραόνα σε παιχνίδι και την ευχαριστώ πολύ.

Οι κανόνες είναι οι εξής:
Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες.Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους.Ειδοποίησε τους ότι του έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους.

Να, λοιπόν, μερικές αλήθειες μου:

1.Γεννήθηκα δυο μήνες πιο πριν απ’ ότι με περίμεναν. Κάποιοι πίστευαν ότι δε θα τα καταφέρω να ζήσω… (από τότε ίσως αποφεύγω τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο, να μην πω άδειο…)

2.Βιώνω πολύ έντονα το κάθε μου συναίσθημα, το αγκαλιάζω σφιχτά, στίβω τη στιγμή σαν πορτοκάλι να μη χάσω ούτε σταγόνα. Αυτό δε μου έχει βγει πάντα σε καλό.

3.Για αρκετό διάστημα στη ζωή μου υπήρξα αναβλητική. Είχα επικεντρωθεί σε έναν συγκεκριμένο στόχο και για όλον αυτόν τον καιρό έβλεπα το δέντρο και έχασα το δάσος. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τα χέρια που με τράβηξαν και με πήγαν βόλτα στο δάσος!Σ’ αυτό το δάσος βρήκα καθρέφτες ειλικρίνειας, αυτούς που δείχνουν και τα ελαττώματα και έμαθα να βλέπω αλήθειες μου και να μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου .

4.Δε μου αρέσουν τα κρύσταλλα γι’ αυτό και στο σπίτι μου τα εξαφάνισα από την πρώτη εβδομάδα που το έστησα (ελπίζω να μην παρεξηγηθούν όσοι μου τα δώρισαν). Στο μόνο που δεν μπορώ να αντισταθώ είναι ένα μικρό τόσο δα κρυσταλλάκι που το κρατώ στο χέρι όταν θέλω να παίξω με το φως.

5.Προσπαθώ να είμαι ευγενική και να κατανοώ την αιτία που κάποιος έχει φερθεί ή φέρεται με συγκεκριμένο τρόπο.Δεν το κάνω για να δημιουργήσω καλή εντύπωση, προκύπτει από την ανάγκη να σεβαστώ τον άλλον, την προσωπικότητα του, τη διαφορετικότητά του ή και τις επιλογές του. Μερικές φορές αυτό είναι παρεξηγήσιμο, σε κάποιους φαίνεται λίγο παραπάνω «γλυκερό», σε κάποιους άλλοτε αιρετικό και ακραίο.… Δε με νοιάζει πλέον, δε θέλω να αλλάξω τον εαυτό μου για να αρέσω, όταν κάποτε, παλιά, για συγκεκριμένο λόγο προσπάθησα να το κάνω, βγήκα καρικατούρα! Μπορώ ωστόσο να γίνω κυνική και αγενής σε όσους μου φερθούν με κουτοπονηριά και μου πετούν με θράσος χόρτο….Είναι αυτό που λένε μου πατάς τον κάλο.

6.Εκτιμώ απεριόριστα τους ανθρώπους που παραδέχονται τα λάθη τους. Αντιθέτως θεωρώ «άρρωστους» τους ανθρώπους της λογικής ότι πάντα φταίνε οι άλλοι για ό,τι τους συμβαίνει. Χρειάζονται βοήθεια, αν μη τι άλλο. Και εκτιμώ ακόμη πιο πολύ όσους δε γυρίζουν πίσω, ξανά και ξανά στα λάθη, αλλά έχουν τη δύναμη να συνεχίσουν μαθαίνοντας μέσα από αυτά.

7.Όταν με αδικούν σε σχέση συνήθως σιωπώ. Και απορρίπτω. Αν καταλάβω ότι μοιράστηκαν μυστικό μου, φεύγω, δύσκολα ξαναγυρίζω. Θέλω όπως διατηρώ εγώ την ιερότητα μιας στιγμής εκμυστήρευσης το ίδιο να τη σέβονται και οι άλλοι. Όταν κάποιος σου εμπιστεύεται μυστικό, έρχεται άοπλος, γυμνός, αφήνεται στα χέρια σου, αλίμονο σε εκείνους που δεν εκτιμούν αυτή τη «γύμνια»! Αλίμονο αν βγάλεις την μαγεία μιας σχέσης σε παράρτημα!

Καλώ σύμφωνα με τους κανόνες στο παιχνίδι : (όσους νομίζω ότι δεν έχουν παίξει)

Αλίκη,
Δρομάκι,
Αχτίδα,
Ιφιγένεια
Μαρία Τζιρίτα,
Αθηνά,
Κοπέλα με το καναρινί.
update: και επειδή η Αθηνούλα με πληροφόρησε ότι έχει παίξει (δεν το πρόλαβα η ασυνεπής) καλώ στη θέση της την νέα μας φίλη : "Κόκκινη Μήκων" στο παιχνίδι.

Παιχνίδι 2.
("Σαλάτα" Φράσεων)

Η αγαπημένη φίλη Αθηνά με προσκάλεσε εδώ και καιρό να παίξω το παιχνιδι «Βρες τυχαία 7 φράσεις » , με τις παρακάτω οδηγίες:
Α. Η επιλογή της κάθε φράσης από τον κάθε μπλόγκερ να μην ξεπερνά τις τρεις λέξεις (σχετικό) και να επιλέγεται από τους χρήστες με όσο το δυνατόν τυχαίο copy/paste.
Β. Δεν έχει σημασία αν στο τέλος η πρόταση ή η παράγραφος βγάζει νόημα. Αυτό είναι και η πλάκα! Αποφύγετε να "ωραιοποιήσετε" το αποτέλεσμα, και αφήστε την ως έχει.
Γ. Αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε φράσεις από ήδη επιλεγμένους μπλόγκερ.
Αθηνά μου σ' ευχαριστώ!
Παίζω λοιπόν:

"το δάκτυλο του θεού δίνει πνοή
ικανότητες στα χέρια
Μ’ αρέσει πολύ αυτή η διαδρομή
ειναι η αποτοξινωση
στον ήλιο στεγνώνω τις ελπίδες μου)
Μηπως ειναι καλυτερα να ονειρευομαστε
Δεν ξέρω ακόμα. "

Οι φράσεις ανήκουν με τη σειρά στους εξής φίλους μπλόγκερ:
Roadartist
Αγκαλιές του φεγγαριού
Ανασαιμιά
Dee Dee-message in the bottle
Ανεμοσκορπίσματα
Άψινθος(Φαραόνα)
Κόκκινη κλωστή δεμένη(Αλίκη)

Καλώ όποιον επιθυμεί να παίξει...

Πολύχρονο δρομάκι!

2008-10-15T00:01:00.018+03:00

Όταν γνωρίζουμε ανθρώπους σπαταλάμε μπόλικη φαιά ουσία σε άσκοπες ερωτήσεις.
Πώς σε λένε;
Πόσων χρονών είσαι;
Τι δουλειά κάνεις;
Είσαι παντρεμένος;

Μα… μου φαίνονται τόσο ανούσια όλα αυτά.
Εγώ θα έκανα μία και μοναδική ερώτηση:

"Σε ποιο δρόμο έχεις χτίσει τη ζωή σου; "

Ίσως με περνούσαν για αλλοπαρμένη, φευγάτη, τρελή, αλλά αυτή θα ήταν η δική μου ερώτηση.

Για μένα ο δρόμος έχει σημασία.
Υπάρχουν λεωφόροι, με κίνηση πολλή και συχνά μποτιλιαρίσματα.
Υπάρχουν και εμπορικές οδοί, πολυσύχναστες και λαμπερές, γεμάτες φώτα, που ερημώνουν όμως τα βράδια γιατί χάνουν τον προσδιορισμό τους.
Υπάρχουν αδιέξοδοι, στενά τα όριά τους.
Και πάροδοι, που ζουν στη σκιά των μεγάλων οδών.
Και κεντρικές οδοί που διατρέχουν αδιάφορα τα πέτρινα μπαούλα –πολυκατοικίες του Παπαλάνγκι, όπου σφηνώνεται η ματαιοδοξία κουρασμένων κυνηγών που στοχεύουν σε θηράματα φαντάσματα.

Μα, κάπου εκεί, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, αν έχεις διάθεση να περπατήσεις μπορείς να ανακαλύψεις κάτι μικρά δρομάκια, κατάφυτα. Αν η οσφρητική σου ικανότητα δεν έχει μεταλλαχθεί από τις πλαστικές μυρωδιές, μπορείς να νιώσεις μία μία έντονα μυρωδιές παλιές και ξεχασμένες. Μυρωδιές ανθοφορίας, γονιμότητας, ζωής. Και χρώματα.

Το άσπρο.Ασβεστωμένα τα πεζούλια των σπιτιών της γειτονιάς του. Μερακλήδες οι γείτονες, και νοικοκυραίοι. Υπηρέτες καλημέρας. Κεντίστρες οι γυναίκες ακουμπούν το τραγούδι τους σε λευκές μπιμπίλες και κοφτές κουρτίνες στα παραθύρια , μαντάρουν τις κάλτσες, μα υφαίνουν μελωδίες στη ζωή. Λευκά και τα γιασεμιά.
Το ροζ, στα κοριτσάκια με πλεξούδες και κορδέλες κολαρισμένες.
Το μπλε, στα τετράδια του σχολείου.

Το μαύρο, του πόνου που αργοσέρνεται κρυφά και παγώνει τα πυρακτωμένα κάρβουνα του μαγκαλιού. Του κυνηγιού ενός μπουλούκιου που θεωρεί πως έχει το δικαίωμα να στερεί σε μικρά παιδιά την αλήθεια για τη μανα που χάθηκε, κουρούνα που σιγομουρμουρίζει για το κρυμμένο της μυστικό κάτω από τα μαύρα της φτερά.
Το γκρίζο της άγνοιας, της εγκατάλειψης, της στέρησης, της αγωνίας…
Το κόκκινο του πάθους, του αίματος που στάζει.
Και το γλαυκό του ουρανού…..
Το κίτρινο του ήλιου.
Το πράσινο της προσμονής.
Το πορτοκαλί στις ανθισμένες νεραντζιές.
Και το μωβ σε ανυπόμονες πασχαλιές.

Αν βρέξει σε τούτα τα δρομάκια, τότε μπερδεύονται τα χρώματα , γέφυρες τα ουράνια τόξα τους, περνάς και συνεχίζεις.

Ακουμπισμένα βιβλία στα στρογγυλά τραπέζια των καφενέδων τους, αν τα ανοίξεις παίρνεις μαθήματα ζωής. Ανιδιοτέλειας, αθόρυβης παρουσίας, προσφοράς χωρίς ρεκλάμες….

Είναι κάτι δρομάκια απάνεμα, που παραγγέλνουν στο βοριά «να ναι καλό παιδάκι», κι ας λυσσομανά εκείνος συχνά στις αντηρίδες και στα μετερίζια τους. Καμπυλώνουν τα τείχη τους, να προστατεύσουν … να μη περάσει ούτε ριπή του στις γειτονιές τους.
Είναι κάτι δρομάκια που όταν τα διαβαίνεις μπορείς και ονειρεύεσαι, παίρνεις βαθιά ανάσα να πάει ως τα κάτω η ευωδιά ελευθερίας που ανθίζει στα στενά τους, ξορκίζονται οι φόβοι, στήνουν πανηγύρι οι μούσες.

Σ’ ένα τέτοιο δρομάκι πλακόστρωτο γεννήθηκα, σ’ ένα τέτοιο δρομάκι πάντα καταλήγω.
Το δικό μου «δρομάκι» που σήμερα θα το στολίσω με χίλια δυο λαμπόνια. Γιατί, ναι, έχουν και τα δρομάκια γενέθλια.

«Δρομάκι» μου, πολύχρωμο, πολύχρονο, εύχομαι κανένας δυνάστης να μην σου αλλάξει τη φυσιογνωμία.
Χρόνια πολλά ακριβό μου «δρομάκι».
Χρόνια πολλά καλή μου μάνα!

40 λεπτά...

2008-10-12T22:59:00.022+03:00

40 λεπτά. Μόνο. Και μια απόφαση. Μικρή. Και πέρασα σε άλλη διάσταση .
Ειρηνική. Αρχέγονη. Προγονική. Αλήθειας που τυφλώνει. Μεγαλείου που σου θυμίζει πόσο xxxxxsmall είναι τελικά τα xxxxxlarge σου.
40 λεπτά μόνο χρειάζονται για να αγγίξεις την αίσθηση του φθινοπώρου και κάποια δευτερόλεπτα για να θυμηθείς. Ότι ανήκεις. Εκεί. Που είναι πάντα ανιδιοτελώς ευπρόσδεκτοι οι γκρίζοι δρομείς προδότες των πόλεων. Εκεί που προσφέρονται αντίδοτα. Όχι μόνο του άγχους.
Σφήνωσα τις υποχρεώσεις μου σε ένα «αναμένετε», και έφυγα με την ταχύτητα της ορμής τους. Γιατί είναι κεκτημένη, το κυνήγι του δευτερόλεπτου θέλει καρφιά στίβου στα πόδια.
Δεν πρόλαβα καν να επιβραδύνω. Ήταν απότομο το σταμάτημα. Δέους, έκπληξης και νοσταλγίας γλυκιάς.
Μπορεί σε κάποιον να φανεί υπερβολικό. Όμως προσωπικά θα αισθανόμουν υπέροχα αν ζούσα σε ένα χωριό στην αγκαλιά της φύσης. Εκεί που οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί. Υγείας και όχι άσθματος. Ίσως δεν το καταφέρω αλλά θα το ήθελα πολύ. Να τα αφήσω όλα πίσω, και να επικεντρωθώ στα λίγα αλλά ουσιαστικά. Να ξυπνώ το πρωί και να μυρίζω τη φρεσκάδα του βουνού, όπως σήμερα. Να ακούω το κελάρυσμα του ποταμού όπως σήμερα. Τριγύρω οι καμινάδες στα κεραμίδια να αφήνουν τον καπνό τους, όπως στις παιδικές ζωγραφιές. Να ακούω το τρίξιμο της μασίνας, να μαγειρεύω, να σκαλίζω το χώμα, να περπατάω, να διαβάζω πίσω από θολωμένα από τις στάλες της βροχής παράθυρα, να ανταλλάσω αληθινές κουβέντες με φίλους γύρω από τη φωτιά, να έχω ένα εργαστήρι και να πλέκω, να κατασκευάζω, μερικές φορές από αυτό που έχουμε συνηθίσει ως τίποτα, από τα υλικά που τόσο απλόχερα βρίσκεις στο «ποτ πουρί» της φύσης όταν περπατάς, μπορείς να φτιάξεις θαύματα.
Προσπάθησα να αποτυπώσω στην αυτόματή μου μηχανή τις εικόνες μου. Λείπει η μυρωδιά τους. Λείπουν οι ήχοι, εκείνα τα συρσίματα πίσω από τους θάμνους που σε αιφνιδιάζουν καθώς περπατάς. Λείπουν τα κελαηδήσματα και τα βελάσματα. Σας φέρνω μερικές, έτσι, σαν ένα κέρασμα φθινοπώρου…., η μνήμη της ακοής και της όσφρησής σας είμαι σίγουρη ότι θα τις επενδύσει μουσικά και θα ανασύρει μυρωδιές από χόρτα μυριστικά της Ελλάδας μας. Ίσως και αναμνήσεις. Ίσως και…

Όλες οι αποχρώσεις

Το μονοπάτι

Με στρωμένο φθινοπωρινό χαλί

Κρύβει τους θησαυρούς του

Το φθινόπωρο επιπλέει

Το έζησα σε τρέιλερ το ονειράκι μου. Το απόγευμα πήρα τις μάλλινες κλωστές και τις βελόνες και άρχισα να πλέκω. Τα μικρά γύρω μου ανέμελα τιτίβιζαν αντί να «τιβίζουν».
Η δήλωση της μάνας μου ότι έχει κλείσει δυο θέσεις στο μπαράκι για το βράδυ ξεσήκωσε θύελλα αντίδρασης.
-Εγώ δεν ήρθα στο χωριό για να βγω έξω το βράδυ. Θέλω να κουρνιάσω εδώ με τις παντοφλίτσες μου…
- Ο πατέρας σου είναι κουρασμένος και εγώ το έχω υποσχεθεί. Έλα, για λίγο θα πάμε. Και αν έχεις διάθεση μετά συνεχίζεις το πλεξιματάκι σου. 9 η ώρα είναι…

Αφήσαμε τον παππού να λέει τις «ανάποδες» ιστορίες στη μικρή μου, στη ζεστασιά του ημιφωτισμένου δωματίου και με μισή καρδιά την ακολούθησα.

Περίμενε η παρέα. Εκεί όλοι είναι γνωστοί. Μου αρέσει η ζεστασιά και η απλότητα της παρουσίας τους. Μου αρέσει και η τραγουδιστή ποντιακή προφορά τους. Μηχανικά παρήγγειλα ποτό. Ερχόταν κόσμος πολύς. Κάτι 15 χρονα κοριτσάκια καθίσαν δίπλα μας… Πρώτος αιφνιδιασμός. Επόμενοι πελάτες: μια νεαρή παρέα 25-35…Η πόρτα ανοιγόκλεινε ακούραστη. Άρχισαν οι μεγάλες ηλικίες. Κάτι γεροδεμένοι παππούδες μετά των συζύγων. Τα κατακόκκινα μάγουλα τους κραύγαζαν την υγεία τους. Και άλλοι νεαροί, και κοπέλες, ψηλοί οι περισσότεροι…
Ξαφνικά η ματιά μου σταμάτησε στο βάθος. Τι είναι τούτα; Τόση ώρα δεν το είχα προσέξει. Ζωντανή μουσική θα έχει;
-Γι’ αυτό σου λέω. Σήμερα θα τραγουδήσει ο Θεοδοσιάδης, είναι πολύ μεγάλο όνομα στα ποντιακά…
Μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι.
Πόντια στη μισή καταγωγή μου, ριγώ όταν βλέπω τους πόντιους να χορεύουν και να τραγουδούν, ΑΛΛΑ… αυτή η αίσθηση δυστυχώς μου κρατά συνήθως για λίγο.
Νιώθω παράταιρη, δεν ξέρω να χορεύω ποντιακά, δεν τα καταλαβαίνω και όλα τα λόγια στα τραγούδια…Τα γλέντια τα ποντιακά τα αποφεύγω. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορούν μέχρι τις πέντε το πρωί αυτοί οι άνθρωποι να χορεύουν ασταμάτητα… Ίσως και γιατί ζηλεύω. Που ενώ μου αρέσει ο χορός μένω απ’ έξω…
Ποτέ μη λες ποτέ…. Επιβεβαιώνεται μια από τις αγαπημένες μου φράσεις στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή.
Ο λυράρης τραγουδιστής που καθόταν τόση ώρα στην παρέα και την έρανε με τη θετική του αύρα πήρε τη λύρα του στο χέρι και εκείνη ξεκίνησε να κλαίει…
Κι «έκλαιγε» τόσο ηχηρά, που μπόρεσε να μετατρέψει την αδιαφορία σε ενδιαφέρον. Κι ήταν τέτοια τα γυρίσματα στη φωνή του που σου μετέδιδε το πάθος του. Και άρχισαν όλοι να χορεύουν. Όλοι εκτός από εμένα. Παρατηρητής διακριτικός, προσπαθούσα να καταλάβω γιατί οι πόντιοι σκύβουν τα κεφάλια όταν χορεύουν και τείνουν το σώμα προς τη γη. Μα, όχι, δεν σκύβουν τα κεφάλια. Είναι κινήσεις πολεμικές αυτές, καθαρά φιγούρες πολέμου. Περήφανιας. Αξιοπρέπειας. Όλες οι ηλικίες μαζί. Αυτό έχουν οι πόντιοι. Ένα γέροι –νέοι. Μαζί.
Σηκώθηκα και ασυναίσθητα γυρίζοντας στους γνωστούς παρατήρησα ότι πήγαινα όλο και πιο κοντά στην αυτοσχέδια πίστα. Ένιωθα τον παλμό τους δυνατά και μετά όλο και πιο κοντά. Δεν τολμούσα. Ο φόβος της έκθεσης με είχε επισκεφθεί, δικτάτορας γίνεται στη θέληση, όμως όλα τα θέλω μου είχαν φύγει από την καρδιά, είχαν φύγει από το μυαλό, συνωστίστηκαν στα πόδια μου που άρχισαν να ακολουθούν τους ρυθμούς του κύκλου, έξω από τον κύκλο. Και τότε έκανα αυτό που δεν τολμούσα εδώ και καιρό. Μπήκα μες στον κύκλο. Να αισθανθώ τη δύναμή τους. Να καταλάβω τι είναι αυτό που τους κάνει να είναι τόσο δεμένοι όταν χορεύουν, πέρα από τις μνήμες, πέρα από την καταγωγή... Μόνο μες στον κύκλο μπορείς να καταλάβεις. Σ’ έναν κύκλο που γεννάει περηφάνια, σ’ έναν κύκλο που σε κάνει να θέλεις να τεντώσεις το κορμί και να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά. Η λύρα και το νταούλι, συνδυασμός που συντονίζεται με τους χτύπους της καρδιάς σου….
Κάποια στιγμή στράφηκα να καθίσω. Είχαν δυσκολέψει τα βήματα και έμοιαζαν απογείωσης… Με έσερναν μες στο χορό. Έτσι μόνο μαθαίνεις. Αν χορεύεις… Έξω απ’ το χορό…
Το για λίγο έγινε πολύ. Και το πολύ λίγο.
Αποκοιμήθηκα ελαφριά κι ας ήμουν φορτωμένη: Εικόνες, εμπειρίες, βλέμματα αληθινά, που σε κοιτούν ευθεία, ανθρώπινη ζεστασιά. Πούπουλο το βάρος τους.
40 λεπτά.
Ένας άλλος κόσμος. Φυσικός. Αληθινός. Όμορφος. Απέχει μόλις 40 λεπτά.

Καλό σαββατοκύριακο

2008-10-10T18:29:00.005+03:00