Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

Σήμερα κερνάω!


1η Μαρτίου 2009


Σήμερα κερνάω!
Το επιβάλλει η περίσταση!
Μόνο που όποιος περάσει το κατώφλι μου αυτή τη μέρα πρέπει να ρίξει και μια στροφή!
Της Ευδοκίας το ζειμπέκικο!
!


Αυτό το όνομα μου δώσανε.
Δεν είναι της μάνας της μάνας μου, ούτε της μάνας του πατέρα μου!

Στη βάφτιση μου απ’ ότι μου ‘πανε πήγανε όλοι με διαφορετικά ονόματα στο νονό μου. Τον τρελάνανε τον άνθρωπο. Αγγελική ο ένας. Δάφνη ο άλλος. Ευδοκία η τελευταία (η αδερφή της γιαγιάς μου που μεγάλωσε τη μάνα μου), αλλά λένε ότι κάτι ακόμη του ψιθύρισε στο αυτί για μερικά δευτερόλεπτα.



Αυτό το κάτι κανείς ποτέ δεν το έμαθε…Αυτό το κάτι ήταν που ήρθε σαν θύελλα στα χείλη του νονού μου όταν ο ιερέας ρώτησε: «και το όνομα αυτής;»
Έτσι, από εκείνα τα δευτερόλεπτα και μετά είμαι η Ευδοκία. Ούτε η Αγγελική (της γιαγιάς από τη μάνα) ούτε η Δάφνη (της γιαγιάς από τον πατέρα).
Στη βάφτισή μου έπεσε πολύ κλάμα….Εγώ έκλαιγα γιατί είχα την περιέργεια να αγγίξω το αναμμένο κερί της κολυμβήθρας και τελικά το έσβησα με το μικρό μου δαχτυλάκι. Η Ευδοκία έκλαιγε από συγκίνηση και κάποιοι άλλοι που είχαν γεμάτα μάτια στις φωτογραφίες δεν είμαι σίγουρη από τι είδους συναισθήματα είχαν βουρκώσει…. :)))))))



Η δεύτερη γυναίκα του παππού μου η Ευδοκία, χωρίς να έχει καταφέρει να χαϊδέψει μωρό στη φουσκωμένη της κοιλίτσα, με αγάπησε σαν εγγόνι της από αίμα και στάθηκε πραγματικά πολύ καλή γιαγιά ! Όταν δεν ήταν στην κουζίνα της, ήταν μόνιμα σκυμμένη στην παλιά τη μηχανή τη Singer μπροστά στο παραθύρι. Κεντούσε και τραγουδούσε και την άκουγε όλη η γειτονιά την κυρά –Βδοκία που τραγούδαγε. Τραγούδαγε πάντοτε με μία θλίψη: «Το γιλεκάκι πουουυυυυ φορείιιιιις». Και άλλοτε «φέρτε μου ένα μαντολίνοοοοοοο»….. Η μηχανή αυτή, με εντολή της έχει έρθει σε μένα , μόνο που αυτό έγινε λίγο αργά, και είναι μια ιστορία για την οποία θα σας μιλήσω σύντομα…..


Όταν με ρωτούσες μικρή πώς με λένε, απαντούσα κατά το «Ευδοκούλα» "Κοκούλα" ή "Κοκία". Και μετά, εκεί κάπου στα 11 έγινα η Βίκυ, από έναν καθηγητή Άγγλο ο οποίος δυσκολευόταν με το όνομά μου. Και άρχισαν σιγά σιγά όλοι να με φωνάζουν έτσι. Το «καλλιτεχνικό μου» λέω ακόμη και σήμερα αστειευόμενη. "Το δεύτερο πετσί μου", σκέφτομαι, αναλογιζόμενη τα χρόνια που πέρασαν…
Γιατί βρε παιδιά , εμένα προσωπικά μου αρέσει το «Ευδοκία». Και επειδή οι δικοί μου συνέχεια «ξεχνιούνται» και με φωνάζουν έτσι, μερικές φορές επίτηδες κάνω πως δεν άκουσα, για να το ξαναπούν…έτσι, γιατί αισθάνομαι σαν να «γυρίζω σπίτι» όπως είπα πρόσφατα σε μία καλή φίλη, όταν ακούω το βαφτιστικό μου. Ετσι, γιατί έχει και ωραίο νόημα ως όνομα…. Κι ας συγκινούμαι πάντα στα «Βικάκι», «Βικούλα», «Βικόνι»….


Πρόσφατα ανακάλυψα κι ένα δημοτικό τραγούδι με το όνομά μου:



«Η κερά –Βδοκιά»

(έτσι με φωνάζει η κόρη μου) ο τίτλος του.
Λέει μεταξύ άλλων:

- Δράκε, για ‘μόλα το νερό να πιουν τα διψασμένα.
Θέλεις λογάρι έπαρε, θέλεις μαργαριτάρι,
Θέλεις απ’ τις ευγενικές καμιά ευγενοπούλα;
-Ούτε λογάρι θέλω γω, ούτε μαργαριτάρι,
ούτε απ’ τις ευγενικές καμιά ευγενοπούλα,
Μον’ θέλω την κερα-Βδοκιά την αηδονολαλούσα,
Όπου την΄εχουν τα πουλιά σκοπό και κελαηδούνε.

………………………………………………………………..
-Σαν τι με θέλεις, Δράκοντα, και στερν’ς και με φωνάζεις;
-Πες μου, πες μου , κερα-Βδοκιά, ‘που πουν τα γονικά σου;
-Γω ειμαι της αστραπής παιδί και της βροντής αγγόνι.
Οπ’ εστραψα και έκαψα σαραντεπέντε δράκους
Κι ακόμα ένας ‘πόμεινε, κι αυτόν θα τονε κάψω.
Τώρ’ αστράφτω και καίγω σε, βροντώ και τσουρουφλώ σε.
-Σύρε, σύρε, Κερά-Βδοκιά, πάνε στα γονικά σου,
Κι εγώ αμολάρω το νερό , να πιουν τα διψασμένα.
(Θρακικά, Γ΄, σ. 268 , Αν. Παρασκευόπουλος, Σωζόπολη).

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Αποχαιρετώντας το χειμώνα




Σε λίγο εκπνέει –τουλάχιστον ημερολογιακά- ο φετινός χειμώνας….
Πριν λίγα χρόνια ορκιζόμουν ότι μου αρέσει μόνο το καλοκαίρι ως εποχή.
Αλλά είχα άδικο.

Η κάθε εποχή σου χει φυλαγμένα δώρα… Σίγουρα, αν έχεις πρόχειρη τη στλεγγίδα σου για να ξύσεις τη σκόνη του κόσμου από το κορμί της μνήμης σου , αν αποδιώξεις το βλέμμα από τον γοργόνειο καθρέφτη – παγίδα του που σε απολιθώνει, θα μπορέσεις να πιάσεις το μίτο γερά στα ακροδάχτυλά σου και να τα δεχθείς με ευγνωμοσύνη.


Ομίχλη.Μυρωδιά από ξυλόσομπες και τζάκια. Από νοτισμένα φύλλα και ευλογημένο από τη βροχή χώμα.


Χνώτα ζεστά μέσα σε μάλλινα κασκόλ και κόκκινα μάγουλα.
Διάθεση για αγκαλιά… Κοντά σε ξύλα που τριζοβολούν.


Μανίκια ξεχειλωμένα που κρύβουν τα μισά σου δάχτυλα.

Κάστανα και σαλέπι.


Φιγούρες σκυφτές, βιαστικές , βέλη στην ματιά.


Το γκρι, το μαύρο και κόκκινα σημάδια στίξης…


Η αγριάδα της θάλασσας και οι πλείστοι θησαυροί της, εύκολα λάφυρα για λίγους όμως, που ξέρουν να βαδίζουν και να ανιχνέυουν την άμμο του χειμώνα…


Ένας ακόμη δικός μου χειμώνας.


Διαφορετικός από τον περσινό. Και από τον προπέρσινο.


Πιάνω τα κρόσια του να γυρίσει το γαιτανάκι των εποχών.


Είναι μέρες τώρα που τη βλέπω σαν καλημερίζω το πρώτο φως της μέρας από το πίσω παραθύρι του σπιτιού μου.
Μια μυγδαλιά μικρούλα, που κεντά κάθε μέρα και από ένα καινούριο ανθάκι στο φουστάνι της, δώρο στο θεό της!!!!
Βελονιά βελονιά τα κατάφερε. Και σήμερα μου φάνηκε πως χόρευε το νυφικό χορό της.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο δάσκαλος μας ζήτησε να γράψουμε στο «Τετράδιο Εργασιών» έκθεση με θέμα: «Μιλώ σε μια ανθισμένη μυγδαλιά».
Και άλλα τόσα από εκείνες τις γραμμές του Καζαντάκη: «Ρώτησαν μια μυγδαλιά τι σημαίνει θεός. Και εκείνη άνθισε».


Λίγες ώρες μένουν ώσπου να γυρίσει το ημερολόγιο στην 1η Μαρτίου. Κι ας λένε ότι από 21 του μάρτη μπαίνει η Άνοιξη. Το θέμα είναι πότε ακούγεται ο πρώτος χτύπος της καρδιάς της αντίλαλος στα σπήλαια της ακοής μας…

Πέρισυ έλαβα ένα μήνυμα, στα πρώτα πρώτα λεπτά της 1η ςΜαρτίου:
"Χειμώνας τέλος. Αρχή Άνοιξης." Ήταν μες στη δωρικότητα του από τα ωραιότερα μηνύματα που έχω λάβει. Από τις φορές που οποιαδήποτε άλλη φράση θα έμοιαζε αμπελοφιλοσοφία….



Φέτος λίγο πιο πριν, ακολουθώ μια πυγολαμπίδα που τρύπωσε ανέλπιστα στο σπιτικό μου. Με βήματα σταθερά ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά προς τη σοφίτα του μυαλού μου.
Εκεί απιθώνω τα ακριβά μου. Εκεί τα πριν. Εκεί τα τότε. Εκεί το χθες. Πλάι στο μπαουλάκι που έχω κλειδωμένες δυο σταλαματιές καλοκαιριού και μιαν αχτίδα ήλιου. Κάτω από τον φεγγίτη όπου λιάζονται τα όνειρά μου κάθε που το φως νικά τα σύννεφα…. Εκεί, εκεί φωλιάζουν και τα μετά μου…

Εκεί και «το αμύγδαλο του κόσμου
βαθιά κρυμμένο και παραμένει αδάγκωτο.
Μυριάδες δυνατότητες φρικιούν γύρω μας
κι ούτε που καθόλου εγγίζουμε οι ηλίθιοι»
(Οδ. Ελύτης, Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας).


Ανοίξτε την παλάμη σας…Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαθιές χαράδρες της γεωγραφίας της είναι έτοιμο να καρπίσει το αμύγδαλο του κόσμου….


-------------------------------------------------------------------------------------------------

1)Το τραγούδι πιο πάνω, γραμμένο από ένα νέο παιδί ,τον Νικόλα Μεταξά και τραγουδισμένο από τη νεαρή αδερφή του Χριστίνα, το έχω λατρέψει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα… Μη με ρωτήσετε γιατί. Είναι βλέπετε εκείνη η πυγολαμπίδα…
2)Οι φωτογραφίες (εκτός από τη μυγδαλιά της γειτονιάς μου και την τελευταία) είναι τραβηγμένες από πρόσφατη εκδρομή στο Ελατοχώρι Πιερίας.

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Μετ(αξύ)αλλων η κουβέντα...

Είναι ο χρόνος που αφιέρωσες σε κάτι που το κάνει μοναδικό για σένα, θα έλεγα, χρησιμοποιώντας τα λόγια της αλεπούς στον μικρό πρίγκηπα…
Είναι που το άγγιξες, το χάιδεψες, του χάρισες την ενέργειά σου…
Είναι και τα ρινίσματα της αγάπης σου που στάθηκαν στις αυλακιές του…
Η ασημόσκονη από τα κρυμμένα σου όνειρα που ξέφυγε γλιστρώντας απαλά
την ώρα που του ψιθύριζες νανούρισμα στο λίκνο του…


Μου περίσσεψε λίγη ασημόσκονη.
Θα σας ξαναδώ…

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009

Έκτακτο παράρτημααααα!!!! Γεννητούρια στη γειτονιά!

Έχουμε πάρτυ σήμερα!

ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more



Ο φίλος μας ο Αντώνης απέκτησε διάδοχο!
Και είμαι σίγουρη ότι θα γίνει ένας υπέροχος ...χαζομπαμπάς!


ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

Ας καλωσορίσουμε τον τοσοδούλη μας μικρούλη που ήρθε ανάμεσά μας!

ImageChef.com

Να σας ζήσει, φίλε Αντώνη!

ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

Πολλές πολλές γλυκές ευχές.

Να είναι στη ζωή του γερός, καλότυχος και φωτισμένος!

ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

Του κόσμου τούτου τα καλά δικά του!

ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

Πάντα λατρεμένος και αγαπημένος να είναι!


ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

Κι όσο για σας....
Καλώς ήλθατε στο κλαμπ!

Έχει πολλά πολλά αξεσουάρ!

ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

Αλλά και κάτι ολόδικό σας!


Snowglobe custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more - ImageChef.com

Και έτσι όπως είσαι ταξιδιάρης και μερακλής,
σας φαντάζομαι σύντομα τους τρεις σας

( ή και ακόμη περισσότερους):

ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more

να αλωνίζετε τον κόσμο!

Να σας ζήσει!

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Γιάννης Νίκου

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα παρέα με την μικρή μου στο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης μας. Φιλοξενούσε μία έκθεση ζωγραφικής. Γιάννης Νίκου ο δημιουργός. Δεν είχα δει ποτέ έργα του και ίσως το γεγονός αυτό λειτούργησε καταλυτικά στον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκε η ματιά και το συναίσθημά μου τις δημιουργίες του.
Βρέθηκα μπροστά σε έργα επικών πραγματικά διαστάσεων που επιβάλλονταν στο χώρο.
Αυτή ήταν η εντύπωση. Κινηματογραφική. Και έπειτα ερχόταν η έκπληξη κλιμακωτά να φέρει τα χέρια στο πρόσωπο και να ακινητοποιήσει τα πόδια μπροστά σε κάθε μια από τις δημιουργίες του.
Χωρισμένα σε θεματικούς κύκλους τα έργα του, μιλούσαν στο συνειδητό αλλά και στο υποσυνείδητο, ενεργοποιούσαν μνήμη και συναίσθημα, συμβολισμούς και διάθεση προσωπικής ερμηνείας. Πρωτότυπα, ευρηματικά, με λεπτομέρειες στις οποίες ήθελες να σταθείς ξανά και ξανά. Δε σου έφτανε η περαστική ματιά. Χρώματα ρεαλιστικά, τόσο που ένιωθες ότι με ένα σάλτο θα μπορούσες να πηδήσεις μέσα στο έργο, να πιάσεις μια γωνιά ή και να διεκδικήσεις πρωταγωνιστικό ρόλο.
Επειδή όμως εγώ ένας απλός θεατής (και θαυμαστής) του υπήρξα σας παραθέτω ένα απόσπασμα από την ιστοσελίδα του

http://www.iannisnikou.gr/index.htm

και αφήνω τα έργα του να "μιλήσουν" σημειώνοντας ότι πραγματικά "χάνουν" στην ηλεκτρονική τους μορφή!


Ο Γιάννης Νίκου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, από το 1965 ως το 1970, με δασκάλους τους Γ. Μαυροειδή, Ν. Νικολάου, και Γ. Μόραλη στη ζωγραφική και την Έλλη Βοίλα στο ψηφιδωτό. Εκείνη την περίοδο σπούδασε παράλληλα υποκριτική και σκηνογραφία στη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου Αθηνών, καθώς και κλασσική κιθάρα. Ασχολήθηκε επίσης με την τοιχογραφία κι έκανε σκηνογραφίες και κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις.Μεταξύ διαφόρων διακρίσεων:Το 1982, κατόπιν διαγωνισμού, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην έκθεση της ΕΟΚ «150 νέοι ζωγράφοι της Κοινότητας». Το 1984, ο Δημήτρης Αρβανίτης παρουσίασε το έργο του Γ. Νίκου στην ταινία «Ο σουρρεαλισμός στην Ελληνική ζωγραφική», που πήρε το α' βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1985, όταν πια ζει στην Ιταλία, η Νομαρχία της Umbria και το υπουργείο Τουρισμού, τον βραβεύουν για την δουλειά του,και το 1987 η Διεθνής Επιτροπή Τέχνης του Lugano του απονέμει τον τίτλο του magister και περιλαμβάνει το έργο του στην ειδική έκδοση «Πρωταγωνιστές της Ιταλικής Τέχνης». Το 1988 συμμετέχει στην VII Ευρωπαϊκή Biennale στην Ρώμη,όπου του απονέμεται και το βραβείο σχεδίου. Τον ίδιο χρόνο, βραβεύεται στην Γένοβα με ειδικό βραβείο από την UNICEF.Έχει παρουσιάσει ως τώρα το έργο του σε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσ/νίκη, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Μπρέσια, Γένοβα, Ρώμη, Τορόντο. Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές στην Βασιλεία, Παρίσι, Σπολέττο,Τόντι, Ρώμη,Τορίνο, Σαβόνα, Μάλτα, Ν.Υόρκη, Τορόντο, Αμβέρσα και Λευκωσία.Εκτενείς αναλύσεις και αναφορές για το έργο του γίνονται σε λεξικά και βιβλία τέχνης, ενώ πίνακές του υπάρχουν σε Μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Από την Ιταλία επέστρεψε για να πραγματοποιήσει ένα παλιό του όνειρο, αν και άνθρωπος της μεγαλούπολης: Τη δημιουργία ενός δικού του χώρου μέσα στην φύση, όπου ζει και ζωγραφίζει μέσα σε ιδανικές συνθήκες.

Λίγα λόγια για το έργο του καλλιτέχνηΑυτό που συναντάμε στο έργο του Γιάννη Νίκου, είναι μια ιδιαιτερότητα που δεν συνηθίζεται στην εικαστική πραγματικότητα: η ευρεία θεματολογία. Το έργο χωρίζεται σε μεγάλες ενότητες με θέματα όπως: «Ο κόσμος των αγγέλων», ο «Ρομαντικός - Μεσαιωνικός κύκλος», ο «Αλληγορικός - Παγανιστικός κύκλος», η «Βίβλος και Αποκάλυψη», οι «Μεταμορφώσεις», η «Μυθολογία», ο «Ιστορικός κύκλος» και τέλος τα «Έργα με μολύβι». Συνηθίζει να εκφράζεται μέσα από μεγάλων - επικών διαστάσεων έργα, πράγμα που αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.

Εξέχοντα ρόλο στη ζωγραφική του έχει και το σχέδιο που το χειρίζεται με τόση δύναμη και επιδεξιότητα ώστε έργα αποκλειστικά φτιαγμένα με μολύβι να έχουν την σημαντική μιας ελαιογραφίας, όπως χαρακτηριστικά έχουν αναφέρει ιστορικοί τέχνης που έχουν μελετήσει τη δουλειά του.Στη συνέχεια, τα έργα που παρουσιάζονται στο site αυτό είναι μια γεύση μόνο ενός μεγάλου σε έκταση και δύναμη έργου, που στηρίζεται στη γνώση του σχεδίου και του χρώματος και τροφοδοτείται από τη συνεχή μελέτη και ενασχόληση του Γιάννη Νίκου με τη λογοτεχνία, την ιστορία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και γενικότερα με το πολιτιστικό γίγνεσθαι.




Πραγματικά μαζέψαμε τον ενθουσιασμό μας με το ζόρι για να αποφασίσουμε να αποχωρίσουμε και είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, μια ευγενικότατη φυσιογνωμία καθώς και τη "μούσα" του όπως την αποκάλεσε τη σύζυγό του.
Μας χάρισε την αφιέρωσή του στην αφίσσα με τον "Προμηθέα Δεσμώτη" αλλά και έναν αέρα φρέσκο που ήταν αδύνατο να μη γαργαλήσει τα ρουθούνια μας!

Για την έκθεση και περισσότερες πληροφορίες δείτε και εδώ:

http://www.evdomi.gr/pub/starcms/repository/static/articles/ar_29376_1.asp


Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

2 Φεβρουαρίου 2009

Σήμερα το τραγουδάκι της Δευτέρας δεν είναι ένα αλλά περισσότερα.

Και είναι ειδικά αφιερωμένα.




Στους δυο λατρευτούς μου που μου χάρισαν το δώρο της ζωής.
Και που μου κράτησαν το χέρι για να βαδίσω σταθερά απαντώντας χωρίς φειδώ στα τί και στα πώς μου….Που μου φανέρωσαν τα ονόματα από χρώματα, μυρωδιές, εικόνες, ήχους αυτού του κόσμου.
Σε εκείνους που με χόρτασαν αγάπη, γιατί με έμαθαν ν’ αγαπώ…
Στους ανθρώπους εκείνους που στάθηκαν αληθινοί δάσκαλοι.
Σε όσους μου χάρισαν τις μεγάλες μου στιγμές.
Και σε εκείνους που τις μοιράστηκαν μαζί μου όταν με το κουβαδάκι μου στο χέρι τις έχτιζα λεπτό προς λεπτό…




Σε εκείνους που έφυγαν και είναι πάντα εδώ.
Και σε εκείνους που είναι πρόθυμοι πάντα για το "εδώ" τους.
Σε όσους με πίστεψαν γιατί με βοήθησαν να προχωρήσω.
Σε όσους είχα την τύχη να αγγίξω την αύρα τους.
Και σε εκείνους που οι ματιές μας συντονίστηκαν στην ίδια συχνότητα και δε χρειάστηκαν ποτέ τις λέξεις.




Σε εκείνους που με πρόσβαλαν γιατί μου έμαθαν να σέβομαι .
Και σε εκείνους που με αδίκησαν, γιατί με βοήθησαν να προσπαθώ να είμαι δίκαιη.
Σε εκείνους που με παρεξήγησαν, γιατί με βοήθησαν να δέχομαι το διαφορετικό...
Σε εκείνους που με απέρριψαν, γιατί με έκαναν πιο δυνατή.
Σε όσους ξέχασαν να εκτιμήσουν, γιατί μου έμαθαν να εκτιμώ.
Σε εκείνους που σιώπησαν, γιατί μου έμαθαν πότε να μη σιωπώ…
Και σε εκείνους που μου χάρισαν τις λέξεις τους και μου έμαθαν πότε να σιωπώ.





Σε όσους μου φώτισαν την έξοδο κινδύνου, όταν κρύφτηκε ο ήλιος.
Και σε εκείνους που μου φωτίζουν καθημερινά διαδρόμους για τα όνειρά μου…Που περπάτησαν μαζί μου στη βροχή…
Που με ταξιδεύουν. Που ελευθερώνουν το πιο δυνατό μου γέλιο. Και δυναμώνουν την πίστη μου. Σ’ αυτό που λέγεται μαγεία της στιγμής...

Αφιερωμένα εξαιρετικά…


Κάπου διάβασα ότι όταν τα κεράκια γενεθλίων είναι πιο ακριβά από την τούρτα έχεις γεράσει. Εμένα μου βγήκαν σήμερα αρκετά οικονομικά… Για την τούρτα, θα μου πείτε εσείς…